vrijdag 14 juni 2024

Loslaten voor gevorderden

Ik wilde eigenlijk een blogpost schrijven over loslaten. In de 12 jaar dat ik blog, kwam dat thema regelmatig voorbij, zeker op het gebied van het moederschap. Toen mijn dochter ineens besloot dat ik niet meer mee hoefde op schoolreisje bijvoorbeeld. Of toen ze alleen naar Servië vertrok voor een uitwisseling. Sinds deze maand heeft ze haar rijbewijs en ook dat is loslaten.



"Mam, mag ik je auto? Ik ben weg he?"
"Waar ga je heen? Waar parkeer je dan? Kijk uit!" Ik hoor het mezelf allemaal roepen. Het is nog erger als ik ernaast zit, want dan druk ik bij elke weg van rechts of bocht denkbeeldig op de rem. En dat terwijl ik B. vanaf dag één op het hart drukte: "geef haar het vertrouwen dat ze het goed doet. Niet steeds commentaar leveren."
Hij hield zich keurig aan die regel.
Ik niet.

Ik wil het niet, maar steeds opnieuw ga ik in overtreding. Mijn kleine meisje dat auto rijdt, met alle gevaren op de weg, mijn hoofd krijgt er een error van :)

Maar deze week kwam er een nieuw 'loslaten' bij. Mijn moeder heeft een tijdelijke plek in een zorgcentrum. Het ging even niet meer thuis en dus hadden we geen keuze. De plek voelde gelukkig goed, maar wat als ze er heimwee krijgt? Wat als de andere bewoners niet aardig zijn? Of de mensen die er werken? Ook dat moet ik loslaten.

En moeder inclusief haar spulletjes, werd vervoerd door dochterlief. Ik zat op de achterbank de tassen te controleren. Hebben we alles?  Niets vergeten? Ik was er zo druk mee dat ik voor het eerst helemaal niet op de weg heb gelet. Laat staan me ermee bemoeid. 

Ik begin het een beetje te leren.. .  

donderdag 6 juni 2024

Overnachten in een boomhut

Het stond al langer op mijn lijstje van dingen die ik wilde doen: overnachten in een boomhut. Afgelopen weekend kwam die wens uit. In de bossen van Spa, in de Belgische Ardennen, vertoefden we op gezellige hoogte, tussen de vogels en eekhoorns.


De boomhut is ontworpen naar het idee van de Afrikaanse lodges. En dat zie je dan ook overal terug.


En alles is van hout. Inclusief de douche, die is gemaakt van een uitgeholde boom.


Maar ook de details: van de nachtkastjes tot de zeepbakjes en tandenborstelbekers!


Ik voelde me er gelijk thuis. Wat een knusse hut en dat te midden van de bomen. Je hoorde niets dan vogels om je heen en het ruisen van de bomen.


De volgende ochtend stond een goed gevulde picknickmand op het balkonnetje.


En terwijl we genoten van al dat lekkers ....


... keken we uit op het balkonnetje, waar de eekhoorn hetzelfde deed...



De omgeving was ook echt de moeite waard! De vele oude gebouwen laten je beleven alsof je in een andere tijd bent.



Spa staat natuurlijk bekend om zijn pure waterbronnen. Overal in de stad trof je fonteinen aan waar je je waterfles kon vullen en natuurlijk een groot kuuroord met thermaal water en een fantastisch uitzicht boven op de berg. Met een liftcabine kon je naar boven.


We passeerden verder Francochamps, bekend van de formule 1 races en we bezochten een piepklein dorpje: Stavelot, met leuke winkeltjes en een Abdij.

Iets verderop ligt het dorpje Coo.


Natuurlijk bekend om zijn mega watervallen. Wat een oerkracht als je daar zo staat! 
Overigens ligt aan de voet va de berg Plopsaland.


Kortom: een geslaagde trip met een meer dan geweldig verblijf! En omdat Frans de voertaal is, voelt het ook echt als een stukje buitenland. En daarbij kon ik mijn Duo Lingo vaardigheden inzetten :)


Ca vaut la peine de le répéter, oftewel: voor herhaling vatbaar!


Meer weten over de boomhut? Kijk op de website



Wat was jouw meest bijzondere overnachting ooit?

Liefs,
Carolien

vrijdag 31 mei 2024

Mixed Media

Dit jaar wilde ik op creatief gebied van alles uitproberen. Na een workshop aquarel en een cursus dichten, was het nu tijd voor een lesje mixed media. Het eerste half uur hoefden we alleen maar plaatjes uit te zoeken in tijdschriften die op tafel lagen. Ik had nog even wat mixed feelings, om in de termen te blijven, want het voelde een beetje als kneuterige bezigheidstherapie :)

Na het uitzoeken van je afbeeldingen, bepaal je een compositie. Alles gaat er weer af en je start met je canvas te voorzien van een achtergrondkleur (of twee). Als je vervolgens je afbeeldingen erop plakt, ziet het er nog steeds heel knullig uit, maar vervolgens tamponeer je de verf die je overhebt van je achtergrond rondom je foto's, plaatjes en quotes. Zo wordt het steeds meer één geheel.

Mixed Media is met laagjes werken. Wanneer 1 laag droog is, komt de volgende. Met sjablonen stempelde ik patronen en quotes. Audrey heeft hier een sigaret in de hand, maar ik wilde een link maken naar de quote 'you can make anything by writing' en met korrelige plamuurkit stempelde ik er een veer overheen, als een ouderwetse pen.

De laatste ronde bestaat uit wat losse elementen toevoegen. In mijn geval waren dat knoopjes, wit kant en een roze lint. Je kunt toevoegen wat je maar wilt: van zand, schelpen tot gedroogde bloemen. Maar teveel wordt ook al gauw écht teveel. 

En nu hangt Audrey te shinen in de Pipowagen. 


Het leukste van de workshop vond ik de verschillende technieken die eraan te pas komen: van schilderen en stempelen tot plakken, scheuren en sjabloneren. 

Geen mixed feelings meer, ik vond het leuk en ga er in de toekomst nog wel eens wat mee doen!

Liefs,
Carolien

donderdag 23 mei 2024

Zusterhood: een creatief postproject

Ik vertelde jullie al eerder dat ik dit jaar meedoe aan Zusterhood, een creatieve 'cirkel' van 8 vrouwen die post voor elkaar maken in een zelfgekozen thema. Mijn eigen poststuk is al een tijdje onderweg en komt in december pas terug, maar in de tussentijd maak ik dus post voor de andere zusters. En afgelopen weken was dat in het thema 'levenslust'.

Levenslust zit 'm voor mij in kleine dingen. Zoals een dagje aan zee. 

Of kleine 'schatten' uit eigen tuin. 

Bovenstaand idee zag ik op Pinterest. Twee houten knopen met daartussen een harmonica van rondjes. Op elk rondje plakte ik een gedroogd bloemetje. 

Ik ging weer aan de slag met tekenen en maakte een levenslust bingo van kleine, fijne momenten om af te vinken.


En ik ging weer aquarellen! Ook hiervoor zag ik twee leuke ideetjes op Pinterest.

Zeepbellen


Je kiest drie kleuren uit, zoals in mijn geval geel, paars en blauw. Die meng je met water op een pallet dicht bij elkaar. Dan neem je een rond voorwerp, zoals een eierdopje of het dopje van een lijmstift, en dat wrijf/schuif je door de drie kleuren verf en stempelt het op papier. Dan alleen nog een kwast met water en vanuit de randen naar binnenwerken, zodat er een natuurlijk kleurverloop ontstaat. Laat een plekje vrij voor de lichtinval.

Ik typte met mijn oude typemachine nog een gedicht over bellen die naar de hemel stijgen, omdat deze deelneemster heel plotseling haar broer is verloren.

Bloemen
Geen levenslust zonder bloemen! Ook dit is een heel eenvoudig ideetje om zelf te proberen.

Je neemt een plastic boterhamzakje. Je maakt een knoop in de onderkant, de dichte kant dus. Dan draai je het zakje binnenste buiten en blaast lucht in het zakje tot het bol staat. Leg ook een knoop aan de bovenkant of draai het een paar keer om zodat de lucht erin blijft. 


Dompel het opgeblazen zakje in de waterverf en stempel ermee op papier. 
Verf een stengeltje eraan en klaar!


Je kunt natuurlijk ook hier weer meerdere kleuren tegelijk gebruiken zoals bij de bellen.



Morgen ga ik een cursus mixed media doen, hopelijk leer ik daar weer allemaal nieuwe technieken die ik in de postronde van juni kan gebruiken.

Hopelijk heb ik je wat inspiratie en ideetjes gegeven om dit regenachtige weekend door te komen!

Liefs,
Carolien

vrijdag 17 mei 2024

Over het bos en kikkers

Mijn vriendin werkt bij Natuurmonumenten en regelmatig tipt ze me als er een bijzondere vlinder of ander insect ergens is opgedoken. Ik vind het leuk om haar enthousiasme en foto's te zien, maar heb er zelf het geduld niet voor om ernaar op zoek te gaan. Maar toen ze zei dat er in Susteren, midden-Limburg, een gebied is met de grootste populatie boomkikkers had ze mijn aandacht!


Boomkikkers zijn heel klein, hooguit 4 cm en ze warmen zich op in de zon, waarbij ze op takken gaan zitten of op de bladeren van bramenstruiken. Ik toog naar het natuurgebied met de hond, maar na een uur wandelen had ik nog geen enkele kikker gespot. Wel een ree en heel veel vogels, maar geen kikker. Terwijl ik er een enorm kwaakfestijn klonk rondom het water. 

Net toen ik het wilde opgeven, zag ik een groepje IVN-ers gepakt met camera's. Ik besloot ze te achtervolgen en in no time stonden ze allemaal stil en staken hun lenzen in de struiken. Ja hoor, hier zaten er twee! Eentje een beetje verstopt, maar de ander liet zich gewillig fotograferen. Zo leuk!

Volgens de IVN-ers zitten er op echt zonnige dagen wel tientallen bij elkaar. Reden om nog eens terug te gaan. 

Nu de mantelzorg voor mijn moeder toeneemt, vind ik het extra fijn om buiten te zijn. We zijn in afwachting voor een plek in een zorgcentrum, maar tot die tijd is het behelpen. In het bos lijkt alles een stuk luchtiger, zeker als de zon schijnt :)

Een korte blogpost dit keer, maar een fijn, lang weekend gewenst! 

En laat me weten of jij al eens een boomkikker hebt gespot?

Groetjes,

Carolien

 

vrijdag 10 mei 2024

Moresnet: een vergeten landje

Het begon allemaal met dit boek. Ik kreeg het van mijn vriendin met kerst. "Als je het uit hebt, gaan we er samen naartoe" beloofde ze. Moresnet. Zegt het je iets? Het was ooit een land(je) in Europa, op de grens met Nederland, Belgie en Duitsland. Het drielandenpunt was destijds een vierlandenpunt. Heel lang heeft dat 'buurlandje' niet bestaan, maar in die eeuw is er genoeg gebeurd. Afgelopen week gingen we er naartoe. 

Moresnet was niet meer dan een geografisch taartpuntje op de kaart. Alleen Monaco en Vaticaanstad zijn nog kleiner. Door een misverstand tijdens het tekenen van de aangepaste Europese grenzen ontstond er een grensconflict. Hoorde Moresent nou bij België of Duitsland? Zolang daar geen ei over werd gelegd, was Moresent neutraal. Die periode duurde ruim een eeuw, tot 1919. 


Een van de redenen daarvoor was een vergeten zinkmijn die steeds meer opbracht en zorgde voor bloei van het gebied. Zink bleek handig materiaal en overal toepasbaar. Tja en als het over geld gaat, dan zijn de discussies feller en langduriger.

In die eeuw dat Moresnet zelfstandig was is er veel gebeurd. Het werd ook wel het 'wilde westen' genoemd, omdat er veel werd gesmokkeld door de lage invoerkosten van bijvoorbeeld alcohol en het minimale toezicht.  

We bezochten eerst het museum, dat vanaf de plek waar de zinkmijn ooit was, goed is te zien. Een dor natuurgebied, waar als mooi contrast de zinkviooltjes rijkelijk bloeien. Die gedijen op de arme grond hier. Het plantje is beschermd.


Het museum zelf was ook indrukwekkend. Ooit was het het directiekantoor van de zinkmijn.




Waar veel handel wordt gedreven is transport nodig. Deze grote brug kenmerkt het gebied. Ook anno nu rijde er nog treinen over. (Onderstaande foto is van internet).


We togen naar het stadje zelf, waar ook overal de brug opduikt.


Moresnet staat te boek als 'vergane glorie' en dat is ook wat je proeft als je er doorheen loopt. Er waren twee kleine restaurantjes, maar allebei dicht.




Niemand op straat te bekennen.


Uiteindelijk is Moresent Belgisch geworden. Maar het grappig is: de voertaal is Duits. 
Dus toch nog een beetje van allebei.


Leuk weetje: Hoewel Moresnet maar een eeuw heeft bestaan had het landje toch al zijn eigen postzegel. En toen de wereldtaal Esperanto in opkomst was, was Moresnet de plek waar ze deze taal als eerste introduceerden. Dat was overzichtelijker en beter te introduceren door de kleine oppervlakte. Maar de taal heeft het nooit gehaald tot voertaal.

We lunchten uiteindelijk in Vijlen, vlak over de grens bij Nederland. "Dit was echt een leuk cadeau" zei ik tegen mijn vriendin. We moesten lachen om het feit dat onze interesses zo veranderd zijn ten opzichte van vroeger. Op de Havo mochten we tijdens de geschiedenislessen niet naast elkaar zitten, omdat we teveel kletsten. Geschiedenis was bij uitstek het saaiste vak. Nu lezen we allebei juist boeken die een stukje geschiedenis vertellen. 


  Ouwe meuk dus. Ja, daar houden we van.

Liefs,
Carolien

vrijdag 3 mei 2024

Alledaagse mensen

Mijn moeder zit al weken niet goed in haar vel en moest er van mij verplicht op uit. Naar haar zus in de buurt van Valkenburg. Dochterlief was op van de zenuwen vanwege haar opkomende rijexamen en zocht afleiding om de dag ervoor door te komen. En ik? Ik wilde ze allebei weer zien lachen.


We gingen dus op pad. Nadat we mams veilig hadden afgezet, gingen dochter en ik naar Valkenburg waar de tentoonstelling 'alledaagse mensen' was. Levensgrote beelden van gewone mensen verspreid over het pittoreske stadje. Daar ga je echt wel van glimlachen...


Een Duits kunstenaarsechtpaar heeft ze gemaakt met als doel om kunst dichterbij de mensen te brengen. Nou dat is ze gelukt. 


Soms moest je even zoeken om ze te zien.

En soms zaten ze uitnodigend voor me klaar :)



Deze tafel vol eters vond ik toch wel het leukst! 


Ze pasten ook perfect in het decor. Alsof ze iets groots te vieren hadden in de nabijheid van het kasteel.


Alle soorten typetjes kwamen voorbij.




En wat me opviel was dat ze allemaal een lieve, zachte uitstraling hadden.


We dronken nog een kop koffie in dit leuke Franse bistrootje en haalden moeders weer op. Ook zij had het leuk gehad. 



De dag was geslaagd.

En mijn dochter inmiddels ook!