Deze week bezocht ik de film Human Forever. Het is een documentaire over student Teun die 3,5 jaar lang vrijwillig op de gesloten afdeling van een verpleeghuis ging wonen. Teun deed dat om een statement te maken: hij vindt niet dat je mensen met dementie moet opsluiten. Ik mocht hem ontmoeten en interviewen voor ons magazine.
De film, of liever documentaire, zit vol prachtige beelden over ontstane vriendschappen in het verpleeghuis. En na die periode reist Teun met filmmaker Jonathan de Jong de wereld rond. In totaal bezoeken ze 44 landen om te kijken hoe daar de zorg is geregeld voor mensen met dementie.
De verschillen zijn enorm! In Moldavië bijvoorbeeld, verblijven mensen met dementie in hetzelfde huis als mensen met psychische problemen. Jong en oud bij elkaar, zes mensen op 1 slaapkamer en toch heerst er een hele fijne sfeer.
In Afrika wordt dementie op heel wat plekken helemaal nier erkend en wordt het gezien als 'hekserij' met achtervolging tot gevolg.
Een mooi voorbeeld kwam uit Amerika, waar een ouder iemand met dementie rekenlessen geeft op een basisschool. De leerlingen hebben er geen weet van dat hun leraar aan deze ziekte lijdt, hij kan immers perfect rekenen. De man in kwestie voelt zich gewaardeerd en 'van nut', iets wat veel mensen met dementie helemaal niet meer ervaren.
Wat me verwonderde was de bevlogenheid van zo'n jonge jongen om dit werk te doen. Hij heeft er zijn levensmissie van gemaakt om de stem te zijn van mensen met dementie. Hoe mooi is dat! De film speelt in heel veel bioscopen door Nederland, dus mocht het onderwerp je interesseren, dan zeker gaan kijken!
Liefs,
Carolien
