Intussen met Zusterhood

Het postjaar van Zusterhood is al goed op gang. Mijn eigen thema is de wereld in gestuurd en ik heb nu ook de eerste bijdrage afgerond. Het thema van de deelneemster was: boos zijn. Want dat is een emotie die ze vroeger als kind vaak voelde, maar altijd moest wegstoppen. En daar heeft ze nu nog last van. 

Ik vulde weer een medicijnflesje met een opbeurende spreuk. En stopte die in een zelfgemaakt pillendoosje: de EHBOos-kit. 

Eerste Hulp bij Boosheid.

Zoiets.

(Het idee voor de pleistertjes zag ik op Pinterest).

Tegenwoordig geeft de briefschrijfster haar boosheid een naam: de Grumpelaar, waardoor ze er beter mee op kan gaan. Dus ben ik nog van vilt een monstertje (de Grumpelaar) aan het naaien, die ze als broche kan opspelden als mensen haar met rust moeten laten :) 

Maar dat handwerken gaat niet zonder slag of stoot. Ik ben al twee keer opnieuw begonnen. En ja, dan word ik boos op mezelf. Maar in dit geval past dat prima bij het thema. Dus het mag er zijn.

Breathe.

It's just a bad day.

Not a bad life...

Alledaagse mensen

In Valkenburg, Zuid-Limburg, kun je de komende weken (nog tot en met 8 juni) genieten van Alledaagse Mensen: 44 sculpturen in en rond het centrum. Twee jaar geleden schreef ik hier ook al over. Door het grote succes kwam er een vervolg: met nieuwe beelden.

De 'Alledaagse mensen' brengen niet alleen de straten tot leven, maar verrijken ook de historische uitstraling van Valkenburg. De kunstwerken laten bezoekers stilstaan bij de eenvoudige schoonheid van het dagelijkse leven. Een Duits kunstenaars echtpaar bedacht en maakte ze om op deze manier kunst op een laagdrempelige manier te beleven.

En laagdrempelig is het zeker. Veel poppen nodigen je uit om erbij te komen zitten, of ze steken letterlijk een hand naar je uit om mee te dansen.

Dus je kunt er gerust mee op de foto!

Sommigen staan opzichtig in beeld....

... en voor anderen moet je goed kijken om ze te zien.

Bij VVV Zuid-Limburg haal je een gratis routekaart en als je met kinderen bent kun je ook een puzzelkaart meenemen, waar details op staan van de poppen. Vind je de juiste cijfers bij elkaar, dan heb je de code gekraakt en krijg je een leuke attentie.

Net als twee jaar geleden werd ik blij van al die vrolijke gezichten.

En natuurlijk is het stadje Valkenburg op zichzelf al leuk om te bezoeken.

En we pauzeerden bij de Koffiemolen, waar ik vorige week al over schreef.

Was jij al eens in Valkenburg?

8 knusse cafeetjes in Zuid-Limburg

In deze tijden van onrust en oorlog, merk ik dat ik juist behoefte heb aan 'kleine' momenten. Ook in mijn 'inner circle' spelen verdrietige dingen, dus soms is alles wat je nodig hebt een bakje troost in een warme omgeving. Afgelopen tijd ontdekte ik weer wat knusse cafeetjes en omdat ik weet dat veel volgers regelmatig naar Limburg komen, zet ik een paar voor jullie op een rij.

Het Hijgend Hert in Vijlen

De enige berghut in Nederland ligt in Zuid-Limburg! Ik zou het eerder boshut noemen, want dit knusse café ligt midden in de Vijlense bossen. Vraag je iemand uit Limburg waar je moet zijn om leuk te eten, dan zegt bijna iedereen deze naam. Echt even helemaal weg van de bewoonde wereld. Cosy! 

Boscafé Tivoli in Valkenburg

Ook hier knappert het haardvuur en drink je je koffie uit het mooiste servies. Dit café ligt aan een van mijn favoriete wandelroutes. Wilde paarden, runderen, kastelen, een beekje en bossen. Deze route heeft zoveel te bieden en je sluit hem dus af in dit knusse kleine cafeetje! Er is niet veel zitplek, dus reserveren is handig.

Gasterij de Koffiemolen in Valkenburg

Liever wat meer naar het centrum van Valkenburg? Schuif dan aan in deze bistro met Franse vibes. Als je om je heen kijkt, twijfel je even of je niet per ongeluk in een brocante bent beland? Een beetje wel, want in het voorste gedeelte zijn de spullen ook echt te koop. Maar vergeet ook niet lekker te lunchen terwijl de Franse chansons door de ruimte klinken!

Herberg de smidse in Epen

Bij zonnig weer strijk je hier neer op het terras waar je weids uitzicht hebt over de Limburgse heuvels. Binnen heeft de tijd echt stil gestaan, dus ook leuk. Een prima plek om te onthaasten en omgeven door heel veel wandelroutes.

Don's dikke Daniker in Sweikhuizen

Nog zo'n brasserie midden in het bos. Ingericht met veel hout. Vergeet ook niet een kijkje te nemen in het nabijgelegen dorpje Sweikhuizen. Daar ligt trouwens nog een leuke, soortgelijke plek: Gasterie de Bokkereyer. Boerenboterhammen, speciaal biertjes of Limburgse vlaai: op beide plekken volop verkrijgbaar. 

Auberge de Smockelaer in Slenaken

Slechts 250 meter van de Belgische grens ligt deze achttiende eeuwse hoeve en het lijkt alsof er nooit iets is veranderd aan het interieur. Vroeger werd hier heel wat gesmokkeld met de grens zo dichtbij, vandaar de naam. Een heerlijke plek, zeker als het buiten guur is.  

Taverne de Grenssteen in Vaals

Nog meer grenzen opzoeken? Dan ga je naar het hoogste punt van Nederland en dat ligt in Vaals. Daar komen drie landsgrenzen samen: Nederland, België en Duitsland. Hier liggen trouwens nog twee leuke restaurantjes waar je ook nog eens getrakteerd wordt op dit uitzicht:

De Vief Heringe in Sittard 

Dit is mijn meest recente ontdekking! Alsof je in een huiskamer uit lang vervlogen tijden zit. Het menu lees je in een soort krant. Deze oude watermolen ligt aan de rand van het stadspark in Sittard. En laat het daar nu over ongeveer twee weken zo uitzien:(foto vorig jaar genomen)

Wat is jouw ultieme plek om je koffietje te drinken (in of buiten Limburg)? 

Geredde kipjes

De afgelopen maand besloten we nog eens twee kipjes te redden uit de bio-industrie. Legkippen kennen een intensief bestaan, hutje mutje op elkaar met de poten op een rooster en geen buitenlucht. Na 1,5 tot 2 jaar intensief eitjes leggen, zijn ze niks meer waard omdat ze niet meer dagelijks productie leveren. Dan gaan ze door naar de vleesindustrie.

Stichting Red een Legkip zet zich in om deze diertjes te redden en ze alsnog een mooi leven te geven. Twee van hen kwamen bij ons. Voor een industrie-kip zien ze er best nog goed uit, vaak zijn ze helemaal kaal, maar deze zitten nog redelijk in de veren. 

De eerste kennismaking met buiten is altijd zo bijzonder. Je ziet de verwondering in hun ogen en dan de poten die één voor één over de grond scharrelen, als een natuurlijke reflex. 

Inmiddels zijn ze goed gewend en mega tam. Zodra je gaat zitten springen ze op je schoot. En deze kwam even binnen een kijkje nemen...

Hildebrand en Marie-Antoinette heten ze. Of ze daar echt blij mee zijn, weet ik niet. Maar ze nemen het maar op de koop toe. In ruil voor vrijheid.

Liefs,
Carolien

Boekcirkel

Naast ZusterHood doe ik dit jaar ook voor het eerst mee aan het project ‘Boekcirkel’. Ik zag dat voorbij komen op Instagram en als liefhebber van boeken en leesfanaat kon ik hier niet omheen. Het is minder bewerkelijk, dus dat kon er nog wel bij 😊

 

Wat houdt Boekcirkel in?

Je wordt ingedeeld in een groep van 7 mensen. Je kiest een dun boekje uit met maximum van 100 pagina’s. Een kort verhaal dus, maar wel eentje dat je aanspreekt. Vervolgens ga je lekker creatief los in dat boek. Je onderstreept de zinnen die je mooi vindt, maakt doodles in de kantlijn of je plakt en tekent er iets bij. Ook kun je er iets instoppen, een mooie boekenlegger in het thema, een gedroogde bloem of een brief.

Daarna gaat jouw boekje naar de volgende persoon in de cirkel en die gaat haar eigen bevindingen erbij schrijven/tekenen/plakken. Aan het einde van het jaar krijg je je boekje terug, maar het lijkt dan meer op een junk journal met al die andere bijdragen. 

Ik kwam bovenstaand boekje tegen: ‘Uit liefde voor het lezen’. Er staan allemaal beschouwingen in over het belang van taal en lezen in het bijzonder. Leuke, korte hoofdstukjes die stof tot denken geven.

In een brief schreef ik over mijn liefde voor het lezen. Verder ging ik dus lekker los op de verschillende pagina's. Een aantal voorbeelden zie je hier:

Ik ben benieuwd welk boekje ik volgende maand krijg en hoe mijn boekje er straks, na een jaar, uitziet!

Lees jij graag?

Liefs,
Carolien

 

Een doosje vol Pasen

Op Pinterest (waar anders?) zag ik weer een leuke DIY voorbijkomen: een eierdoosje vol Paasgelukjes. En het is zo simpel om te maken!

Je neemt een leeg eierdoosje met 6 vakjes.
Vaak zijn de doosjes groen van kleur en hoef je alleen maar de sticker eraf te halen. Of je verft het in jouw favoriete kleur. Ik koos voor roze. Ik gebruikte acrylverf van de Action.

Vul de rondjes op met gekleurd 'stro' (nu ook overal verkrijgbaar)

Het enige wat je nu nog hoeft te doen is de vakjes vullen met leuke Paas-verrassingen. Hier wat ideetjes:

-een gekookt ei (al dan niet gekleurd)

-een klein plantje of een bloembol die de ontvanger zelf kan planten

-een theelichtje (ik had de mazzel bij de kringloop een hele doos theelichtjes te vinden in de vorm van een kipje)
-een klein potje Bon Mama jam (verkrijgbaar bij Xenos) of een mini potje Nutella kan ook (Action)

-een chocolade haasje of iets anders

-kleine eitjes (van chocolade of jelly beans in mijn geval)

Natuurlijk kun je er ook andere dingen in doen: denk aan losse theezakjes of een rolletje masking tape met kuikentjes.

Het gaatje in de klep leent zich dan nog voor een grote strik en klaar is je Paas-doos!

Ik ga voortaan mijn DIY's en swaps ook op Instagram delen onder de naam @kitschindekeet.

Ben jij ook creatief voor Pasen?

Liefs,

Carolien

Even niksen

Eind vorig jaar deed ik een oproep via Instagram: wie weet een mooi voornemen voor 2026? Daar kwamen heel wat reacties op af. Eén volgster schreef: doe eens een uurtje helemaal niks. En dat elke maand. Voor iemand met enorme to-do-lijsten was dat best een trigger. Een uur niks doen? Kon ik dat wel? Of zou ik toch maar niet gewoon met een half uur starten? Dat werd uiteindelijk het plan. Elke maand een half uur helemaal niks doen. Geen boek lezen, geen tv kijken, maar dan ook echt: helemaal niks. En het is heerlijk!

Vorige week liep ik in de boekhandel tegen dit boek aan en dat moest natuurlijk mee. Maar eigenlijk heb je geen lectuur nodig om te kunnen niksen, want iedereen kan het. En toch doen we het veel te weinig.

Mijn eerste momentje in januari was even wat onwennig. Je hebt toch de neiging om wat in/om handen te hebben. Al is het maar een kopje thee. Maar ook dat liet ik niet toe. Gewoon op de bank zitten onder een dekentje. Ik staarde naar de kerstboom die ik later die week zou afbreken, ik genoot van de aanblik van mijn slapende hondje (toen nog niet wetende dat hij er niet meer zo lang zou zijn) en ik keek naar buiten, naar de vogels die in de kou zochten naar voedsel. Ik zag mussen, koolmeesjes, duiven, een roodborstje. Het leek even of ik meedeed aan de nationale vogeltelling, maar ik hield niks bij. Na afloop voelde dat heel uitgerust, alsof je even een hazenslaapje hebt gedaan.

In februari had ik dezelfde positieve ervaring. En ja, soms bekruipt je even het idee dat je actie moet ondernemen, bij het zien van een stofwolk onder de bank bijvoorbeeld. Maar dat gevoel laat je lekker wegebben. Eigenlijk is het een soort mindfulness, maar het verschil vind ik dat ‘niksen’ relaxter is. Bij mindfulness is de focus heel erg op het loslaten van gedachten, waardoor het toch weer een moetje lijkt. Bovendien zit je vaak in een houding die je niet zo gewend bent.

Dus niksen is voor mij het nieuwe mindfulness. Het boek beaamt dit: "Niksen heeft dezelfde voordelen als mindfulness, zoals een hoger bewustzijn en minder angstgevoelens, alleen kost het minder moeite."

Afgelopen woensdag, tijdens die eerste mooie lentedag (20 graden in het Zuiden!) zat ik voor het eerst dit jaar lekker in de tuin. Ik las een boek en zag in mijn ooghoeken iets voorbij flitsen. Een vlinder? Nee dat kan toch niet nu al, het zal wel een vogel zijn geweest. Ik verdiepte me weer in mijn verhaal en zag toch iets fladderen. Ja hoor, een citroenvlinder! Ik legde het boek weer weg en pakte mijn telefoon om die vlinder vast te leggen. Maar het beestje was weer gevlogen! Toen legde ik zowel mijn boek als mijn telefoon aan de kant en besloot alleen maar te kijken en te genieten. Inmiddels was er een tweede vlinder bijgekomen en ze dansten om elkaar heen. 

Ik denk dat ik vaker ga niksen dan 1 keer per maand.

Tips om te niksen  

• Zet een timer zodat je niet op de klok hoeft te kijken.
• Leg je telefoon in een andere kamer.
• Kies een vaste plek in huis of tuin, liefst waar je niet gestoord wordt.
• Spreek met jezelf af dat alles wat je ziet of denkt er mag zijn.

 Niks jij wel eens? 

Zusterhood - een nieuwe ronde

Ook dit jaar doe ik mee met het postproject ZusterHood. Het is mijn derde keer. Je wordt ingedeeld in een 'cirkel' van vrouwen die post voor elkaar maken in een zelfgekozen thema. Op het einde van het jaar krijg je jouw eigen themabrief terug met allemaal aanvullingen vanuit de groep.

Elke bijdrage bestaat uit een persoonlijke brief en een klein kunstwerkje. In je eigen brief vertel je wie je bent en wat jouw thema is. Wat maakt dat je voor dit thema hebt gekozen? Daarnaast visualiseer je je thema door te schilderen, plakken, borduren, whatever... dat kleine kunstwerkje dus.

Mijn eerste thema was 'vertragen'. Het jaar daarna koos ik voor 'verhalen'. En dit jaar wordt het HYGGE. Ik schreef hier al eerder over dat Deense woordje dat ik meenam toen ik in 2025 uit Kopenhagen terugkeerde. En niet omdat het een slimme marketingstunt is, maar omdat ik het ook echt voelde daar, dat knusse, warme gevoel. Ik denk nog heel vaak terug aan die leuke cafeetjes, de kneuterigheid van de winkeltjes en de warmte van de stad en ook thuis, zeker nu in de winter, probeer ik dat gevoel te creëren. 

Ik heb het thema in een doosje proberen te vangen dat ik vanuit het hotel in Kopenhagen mee naar huis nam (er zaten wattips, watjes en een zeepje in)  

Op de voorkant schilderde ik een winters meisje en ging met naald en draad (wol) over haar sjaal en muts heen, zodat die echt lijken. Als je dan aan het lipje van het doosje trekt, komen er twee cappuccino's tevoorschijn op een gezellig kleedje. 

De brief moet ik nog schrijven en dan kan alles 1 maart op de post. Ik ben benieuwd naar de andere thema's en natuurlijk eind dit jaar mijn eigen doosje met aanvullingen terug te krijgen.

Overigens koos ik dit jaar voor een kleine cirkel van 5 vrouwen. Dat betekent dat ik maar 4 themabrieven krijg in tegenstelling tot de 6 van vorig jaar. Zo heb ik ruimte voor nog een ander creatief project waar ik aan meedoe, maar daarover later meer!

Heb jij creatieve plannen voor dit jaar?

Liefs,

Carolien  

Ceesje

Zo'n vijf en een half jaar geleden kwam je in ons leven. Vol klitten en totaal verwaarloosd met een gebit zonder boventanden. Je werd geschat op 10 jaar oud, dus we wisten dat we geen hondenleven lang samen zouden zijn. Maar dat je het uiteindelijk nog zo lang volhield, hadden we niet durven dromen.  

De eerste twee jaar waren zacht uitgedrukt 'uitdagend'. Je was geen huisleven gewend. Sprong op de vensterbank als je bang was of verstopte je in de struiken in de tuin. Gezellig op de bank samen was er niet bij.

Maar je paste je aan en steeds meer begon je je draai te vinden. Op je eigen koppige manier. Want je had een duidelijke eigen wil. Geen zin om te wandelen? Dan gaan we niet. En sowieso wilde jij graag de route bepalen. Dat bracht me op plekken waar ik voorheen nooit kwam. Jij was de baas. De koning in huis, zoals we je hier lieten portretteren. 

Het ene moment was je dus onvindbaar en het andere moment liet je luid van je horen. Als we 's ochtends nog sliepen en je bonkte de deur keihard open. Of als je de postbode wilde aanvallen omdat die niets bij ons te zoeken had.

Door je angst voor het vuurwerk gingen we met oud en nieuw naar een huisje in het bos. Een terugkerend ritueel aan het einde van het jaar. Die momenten blijf ik koesteren.

Je hebt veel moeten doorstaan: van een tumor in je milt tot een hernia. Maar je krabbelde altijd weer op. De laatste hernia deed je letterlijk de nek om. Het ging niet meer. Lopen werd lastig. Maar ook daar vonden we een oplossing voor. In een karretje kon je gewoon nog mee en je keek je ogen uit en blafte zelfs nog vanuit je 'koets' naar voorbijgangers. Maar ook dat karretje werd te belastend. Zoals zoveel meer.

Gisteren hebben we de ultieme daad van liefde gedaan. We hebben je losgelaten. En dat was super verdrietig. 

Maar je ligt in de tuin, op de plek waar je zo graag lag en waar je al zelf een diepe kuil had gegraven. Daar kun je nu voor altijd rusten, zonder pijn en angst.

We gaan je missen.

107 jaar

"Die laatste 7 jaren hadden voor mij niet zo gehoeven." Ze spreekt de woorden zachtjes uit, terwijl ze me een lieve glimlach schenkt. "Eigenlijk zou iedereen gewoon 100 jaar moeten worden, en dan moet het klaar zijn." 

Voor een interview was ik afgelopen week op bezoek bij een 107-jarige dame. Met die meer dan respectabele leeftijd is ze de oudste inwoonster van Limburg. Niet alleen woont ze nog zelfstandig; ze ziet er ook nog eens uit om door een ringetje te halen. De hersens doen het nog prima, alleen haar gehoor en haar benen willen niet meer zo. Pas sinds kort heeft ze een rollator, maar daar schaamt ze zich nog voor. "Als ik buiten een bekende zie, dan draai ik me snel om" vertelt ze lachend.  

De krant had eerder ook al gebeld met de vraag om haar te interviewen, maar voor haar hoeft die poespas niet zo. Voor ons lifestyle blad wil ze wél haar verhaal vertellen. Maar eigenlijk alleen maar omdat haar Oekraïense verzorgende er steeds op aan drong. "Ze is zo'n schat. Als ik haar niet had, zou ik niet zelfstandig thuis kunnen wonen" vertelt ze. "In de oorlog boden we onderdak aan iemand uit Oekraïne en nu word ik verzorgd door een dame uit dat land. Dat kan toch geen toeval zijn."

Wie goed doet, goed ontmoet. Dat is een beetje hoe ze dit ziet. Met veel liefde praat ze over de mensen om haar heen. De verzorgende dus, maar ook haar dochters van 77 en 87. Haar kleinzonen zijn inmiddels ook al met pensioen en haar achterkleinkind is onlangs vader geworden. Vijf generaties dus.

Wat is uw geheim vraag ik? "Hard werken, niet roken en af en toe lekker vet eten. Veel boter in de pan of een glaasje pure slagroom. Dat heb ik gisteren nog genomen."

Dat ze sterk is, blijkt wel uit het feit dat ze afgelopen najaar nog een nieuwe heup heeft gekregen. "Ik had steeds maar pijn en de arts zei: op uw leeftijd ga ik niet meer opereren. Waarop ik zei: waar bent u dan bang voor, dat ik doodga? Ik moet toch een keer doodgaan, dus dan liever in een operatie. Met pijn leven vond ik geen optie."

De operatie kwam er, en toen ze bijkwam stond een rij met artsen en verpleegkundigen voor haar te klappen. Revalideren kon ze in een zorginstelling in de buurt. Na een maand had ze het daar gezien en keerde ze terug naar huis. "Wat moet ik zo'n hele dagen tussen al die oude mensen?" 

Eigengereid is ze wel een beetje, maar op een mooie manier. "Ik ben mijn hele leven zelfstandig geweest. Toen ik op mijn zestigste met zware boodschappen liep te sjouwen, dacht ik: ik ga alsnog mijn rijbewijs halen. Mijn man verklaarde me voor gek." Maar ze slaagde en van haar 60e tot haar 100e heeft ze nog overal naartoe gereden. "Toen ik een keer een vrachtwagen inhaalde en met 130 over de snelweg reed, dacht ik: ik ga het toch maar inleveren. Het is mooi geweest."

Door haar hoge leeftijd heeft ze al veel mensen zien wegvallen. Haar man, maar ook al drie zonen. "Dat blijft het grootste gemis. Maar ja, je moet door he? Dit lichaam blijft het gewoon maar doen..."  

Op social media wil ze liever niet. Dus de prachtige foto die we van haar hebben gemaakt kan ik helaas niet delen. Maar dat ze mooi is, is een ding dat zeker is. Van binnen én buiten...