vrijdag 16 februari 2024

Zusterhood

Een tijdje terug zag ik op Instagram een oproep voorbij komen van Zusterhood: een collectief van kunstenaars, schrijvers en andere creatievelingen die post voor elkaar maken in een bepaald thema. Je moest ook echt 'solliciteren' om mee te kunnen doen. Dat deed ik en inmiddels ben ik druk met mijn eerste poststuk.


Hoe het werkt?

Je kiest een thema waarin je jezelf herkent of dat je verder wilt onderzoeken. Rondom dat thema maak je iets: een tekening, een gedicht, of een andere creatie. In een persoonlijke brief stel je jezelf voor en waarom je voor dit thema hebt gekozen. Dat poststuk gaat naar een 'zuster' uit jouw cirkel van zeven vrouwen en ook zij maken iets rondom jouw thema. 

Tegelijk krijg je dus ook een brief van een andere zuster uit jouw kring en ga je met haar thema verder. Elke zes weken een ander poststuk. Op het einde, begin december, krijg je je eigen poststuk terug met de aanvullingen van alle 'zusters'.

Ik deed mee omdat ik mezelf dit jaar meer wil uitdagen op creatief gebied zoals jullie weten. Het was ook even wennen om niet met de vertrouwde masking tapes en stickers aan de slag te gaan, maar iets meer out of the box te denken. 

Het thema wist ik al vrij snel: v e r t r a g i n g.

Ik schreef er al eerder over in deze blogpost dat ik alles altijd zo snel doe en dacht dat dit thema dus een mooie reminder voor mezelf zou zijn gedurende het hele jaar. Een stok achter de deur.

Ik maakte een boekje met allemaal momenten van vertraging. Zoals het dagdromerige meisje op de voorkant dat me aan mijn jongere zelf deed denken, toen de tijd nog eindeloos traag verliep. In perkament papier typte ik de letters 

ver

      tra

           ging

Ik maakte analoog deze foto van een mevrouw die uit het raam zat te staren en daar omheen borduurde ik een randje. 


Ik koos bewust ook voor thema's uit het verleden omdat die vaak inherent zijn aan 'vertraging', zoals typen op een typemachine, analoog fotograferen dus en een activiteit als borduren en aquarellen.


Onderstaande is nog maar een schets van een pagina die ik in gedachten had.


En ik maakte een gedicht over deze snelle, haastige tijd waarin we soms vergeten te genieten.


waar ga je heen
wat loop je hard
waar moet je zijn
waarom die haast?

waar ga je heen
wat loop je hard
je lijkt wel de wind
die waait en raast!

waar ga je heen
wat moet je halen?

boodschappen
de trein
een deadline
je examen?

of gewoon de dag
probeer je die te plukken?
met zoveel haast
gaat je dat niet lukken...


Tenslotte maakte ik nog een bloedruk van een varentak. Want zoals een bekend gezegde luidt:

'De natuur kent geen haast
en toch komt alles af'

Op 1 maart gaat mijn pakketje op de post en krijg ik een ander thema om mee verder te gaan. Aan het einde van het jaar laat ik jullie zien wat de anderen rondom dit thema voor mij maakten. Wie weet krijg ik zoveel inspiratie dat het vertragen een tweede natuur wordt! 

Liefs,
Carolien



.   

vrijdag 9 februari 2024

Een cursus aquarellen

Creativiteit is mijn woord voor dit jaar. Ik wil mezelf meer uitdagen, zonder steeds zo kritisch te moeten zijn. De eerste stap was dat ik me opgaf voor een workshop aquarel schilderen. Ik heb niet veel ervaring met aquarellen en pogingen in het verleden eindigden vaak teleurstellend omdat ik geen kennis en geen geduld had.


Het was heerlijk om in een echt atelier te zijn en de geur van verf te ruiken. Het deed me denken aan de kunstlessen van vroeger. We leerden de basis beginselen. Dat er in feite twee manieren zijn om te aquarelleren: nat op nat en nat op droog. En dat je dan hele andere effecten krijgt. Maar de beste tip: laat alles goed drogen en heb geduld voordat je verder gaat.


Nadat de techniek was uitgelegd, konden we starten. Ik staarde naar mijn witte A3 vel, dat netjes was vastgeplakt aan de tafel. Ik keek om me heen en zag de andere cursisten vlijtig aan de slag gaan. "Probeer niet meteen een perfecte bloem te schilderen, maar maak dotjes verf" klonk het advies. En nee, ik mocht niet gelijk de stengels tekenen, dat was echt iets voor het laatst. Net als de vaas. En dus leek mijn tekening het grootste deel van de les helemaal nergens op. 


Om uiteindelijk te komen tot deze bos bloemen. Natuurlijk was ik niet tevreden en keek onzeker naar de kunstwerken van de andere dames.  


Maar het gaf me wel plezier en is dat niet waar het om draait? Eenmaal thuis ging ik ook aan de slag. Het fijne hiervan was dat ik me minder op de vingers gekeken voelde. Lekker uit de losse pols vertrouwd raken met alle materialen.


Ik denk niet dat aquarellen mijn ding is, maar ik heb me wel al ingeschreven bij hetzelfde atelier voor een cursus mixed media in april. Ik wil gewoon van alles uitproberen dit jaar, zonder me te focussen op het eindresultaat.  

Heb je ook last van dat kritische stemmetje in je hoofd? Dan kan ik je echt het boek 'the big magic' aanraden van Elizabeth Gilbert. Dat leert je moed te tonen om de dingen te doen die jij leuk vindt, zonder je druk te maken wat anderen vinden.

Ik was van de week bij mijn moeder en zij vroeg hoe de workshop was. Ik liet haar op mijn telefoon het schilderij zien.
"Nee daar trap ik niet in" antwoorde ze.
"Waar niet in" vroeg ik?
"Dat heb jij helemaal niet gemaakt" verduidelijkte ze haar woorden.

Ik schoot in de lach. 

Nog een reden om die innerlijke criticus de das om te doen.
Mijn moeder vond het mooi!

vrijdag 2 februari 2024

Toni

“Dit is Toni”
Trots legt hij zijn hand in haar rug als hij haar aan ons voorstelt. Een klein vrouwtje met blonde haren en een staartje dat danst als ze naar ons lacht.
We schudden braaf haar hand, zoals we dat die maand ervoor deden bij Yvonne. En waarschijnlijk is het volgende maand Jolanda. Of Anita. Want Karel heeft vaak een nieuwe vriendin en net zo vaak stelt hij ze aan ons voor. En elke keer met het enthousiasme alsof ze dit keer een blijvertje kan zijn. Maar ook Toni bleek dat niet te zijn. Tenminste niet voor Karel…


Karel  was een vriend van mijn vader. Werkte als elektricien en kreeg de kans om de wereld over te gaan met Holiday on Ice als lichtman. Daar ontmoette hij Toni. Zij was de kleedster van de schaatsers. Net als Karel kwam ze uit Limburg en dat maakte dat ze gelijk een klik hadden. Toni woonde inmiddels al jaren in Engeland en had daar ook al een huwelijk achter de rug. Karel werd haar nieuwe liefde. Ze besloot er zelfs haar leven in Engeland voor op te geven en kwam terug naar Limburg. Waar ze dus aan ons werd voorgesteld. 

Maar ook deze relatie hield geen stand. Toni had zich inmiddels weer in Limburg gesetteld en bleef ons gewoon bezoeken. Met haar kleine rode Suzuki Alto kwam ze elke week, soms vaker, langs voor een kopje thee. Ze werd een huisvriendin die er vaak was. Met haar aanstekelijke, hese lach maakte ze schunnige grapjes die ervoor zorgden dat we allemaal aan de keukentafel aanschoven als zij er was. Maar wat ons vooral zo in haar aantrok was haar ongekende en aanstekelijk optimisme. Bij haar was het glas altijd vol. Na het overlijden van mijn vader trok ze mijn moeder uit het dal. Ze reisden samen naar Oostenrijk, Texel en een weekendje Londen. .

Met het ouder worden besloot Toni terug te gaan naar Engeland, zeker omdat haar enige dochter daar woonde. We hielden nauw contact. Stuurden hagelslag op omdat ze die zo mistte en elk jaar kwam ze wel langs. En ook wij bezochten haar in Engeland. 

Toen ze zelf een jaar geleden ziek werd, bleef ze positief. Ze sprak erover alsof het een verkoudheid was. “Mijn kankerdokter is zo’n leuk mens” jubelde ze dan door de telefoon. Bij elk consult nam ze iets voor haar mee, van een zelfgebreide muts tot handschoenen. Als we vroegen hoe het consult was, vertelde ze blij hoe enthousiast de dokter op de muts had gereageerd. Een paar dagen voor kerst belandde ze in het hospice. Toen ik haar belde, lachte ze mijn bezorgdheid weg. “Ik denk dat ze een fout hebben gemaakt. Het ziekenhuis lag vol, maar ik hoor hier niet. Ik denk dat ik morgen naar huis mag.”

Soms ging ze van het Nederlands ineens over in het Engels en dat deed ze nu ook. “Don’t you worry. It’s not the end! And if it’s the end, it’s okay…”

De dag erna appte ik haar of we nog eens zouden beeldbellen, met mijn moeder erbij. Pas vier dagen later kreeg ik antwoord. Maar niet van haar.

Haar kleinzoon vertelde me dat ze was overleden, heel vredig in haar slaap.

Vorige week kwam een pakje per post. Van diezelfde kleinzoon. Het bidprentje en een door haar gebreide muts en sjaal die hij bij het leegruimen van haar woning tegenkwam. “Grandma would have love it to see you wear it” schreef hij. 

De muts en sjaal zijn warm en kleurrijk.
Precies zoals zijzelf was...


vrijdag 26 januari 2024

Human Forever

Deze week bezocht ik de film Human Forever. Het is een documentaire over student Teun die 3,5 jaar lang vrijwillig op de gesloten afdeling van een verpleeghuis ging wonen. Teun deed dat om een statement te maken: hij vindt niet dat je mensen met dementie moet opsluiten. Ik mocht hem ontmoeten en interviewen voor ons magazine. 

De film, of liever documentaire, zit vol prachtige beelden over ontstane vriendschappen in het verpleeghuis. En na die periode reist Teun met filmmaker Jonathan de Jong de wereld rond. In totaal bezoeken ze 44 landen om te kijken hoe daar de zorg is geregeld voor mensen met dementie.

De verschillen zijn enorm! In Moldavië bijvoorbeeld, verblijven mensen met dementie in hetzelfde huis als mensen met psychische problemen. Jong en oud bij elkaar, zes mensen op 1 slaapkamer en toch heerst er een hele fijne sfeer.

In Afrika wordt dementie op heel wat plekken helemaal nier erkend en wordt het gezien als 'hekserij' met achtervolging tot gevolg. 

Teun vertelt het me met dezelfde bevlogenheid die hij ook in de film laat zien.  


Een mooi voorbeeld kwam uit Amerika, waar een ouder iemand met dementie rekenlessen geeft op een basisschool. De leerlingen hebben er geen weet van dat hun leraar aan deze ziekte lijdt, hij kan immers perfect rekenen. De man in kwestie voelt zich gewaardeerd en 'van nut', iets wat veel mensen met dementie helemaal niet meer ervaren.

Maar wat me het allermeest verwonderde was de bevlogenheid van zo'n jonge jongen om dit werk te doen. Hij heeft er zijn levensmissie van gemaakt om de stem te zijn van mensen met dementie. Hoe mooi is dat! De film speelt in heel veel bioscopen door Nederland, dus mocht het onderwerp je interesseren, dan zeker gaan kijken!



Liefs,
Carolien  

vrijdag 19 januari 2024

Winter in Limburg

Het is winter in Limburg! En niet zo'n beetje ook. De dikke grote witte vlokken bleven maar komen. Wegen werden onbegaanbaar en de scholen gingen dicht. Op sommige plekken werd meer dan 20 centimeter gemeten. Heerlijk!


Het ging al snel van zo....


naar zo! 


Het uitzicht vanuit het raam.


Heerlijk zo'n dik pak, dat is alweer zo lang geleden.
Ik kreeg gelijk zin om erwtensoep te maken. Het recept deelde ik een hele tijd terug al op mijn blog. 


De kipjes zakken helemaal weg, maar het lijkt ze niets te schelen. 

En natuurlijk maakte ik heel veel foto's! 

Hoewel de temperaturen langzaam oplopen, ziet het er buiten nog heel winters uit. Dus dit weekend nog maar even genieten!

Liefs,
Carolien

vrijdag 12 januari 2024

Kipjes en kuifjes

Begin december overleed één van onze drie kipjes. Op een ochtend lang ze met haar snavel naar beneden in het hok; haar vleugels gespreid alsof ze een engel was die een duikvlucht had genomen. De twee overblijvers waren zo van slag dat ze niet meer naar buiten kwamen. Zelfs twee weken later niet. 


Er moest dus nieuw leven bij!

We kwamen in contact met een dame op leeftijd die wilde minderen in het aantal kipjes dat ze had. Het werd haar teveel en drie minder zou al fijn zijn. In het echt bleken ze nog leuker dan op de foto met hun verstrooide kuifjes en blauwe lelletjes. Zijdehoentjes zijn het.

De nieuwkomers voelden zich vanaf het eerste moment thuis en scharrelden erop los. 

Kijk die schattige kapsels!


Het enige lastige is nog dat ze niet snappen dat ze naar binnen moeten als het donker wordt. Dus elke avond moeten we ze nu vangen en dan binnenzetten. Met deze kou is dat best een hele exercitie. Hopelijk gaan ze het binnenkort wel begrijpen. 

De twee bestaande kipjes keken in het begin vanuit het hok een beetje argwanend toe. Op de derde dag kwamen ze eindelijk weer naar buiten en nu mengen ze zich vrolijk in de groep. Dus alles is weer koek en ei, uh... kip en ei!


Liefs,
Carolien

vrijdag 5 januari 2024

24 dingen die ik in 2024 wil doen

Mijn eerste blogpost van het jaar 2024 en ik kom gelijk alweer met een lijstje aanzetten. Het zijn niet persé goede voornemens, maar meer dingen die ik wil ondernemen. Ik vind het leuk om dfaarover na te denken en op de een of andere manier geeft zo'n lijstje mij houvast. 


24 dingen die ik in 2024 wil doen

1. Mijn minibieb pimpen. Denk aan de planken beplakken met leuk papier en de beschadigingen bijwerken met een likje verf zodat 'ie er weer even tegenaan kan.

2. Leren aquarel schilderen. Sterker nog: ik heb me al ingeschreven voor een workshop op 20 januari.

3. Een plek bezoeken uit mijn lijstje van 'leuke plekjes in Limburg waar ik nog niet ben geweest'.

4. Een workshop mixed media doen. 

5. Haha, naast die workshops ook nog een cursus. Ik wil graag leren dichten via de Schrijversvakschool. Ik schrijf wekelijks tientallen teksten, artikelen en verhalen, maar met dichten heb ik niet veel ervaring, terwijl het me wel leuk lijkt!

6. Mijn jaar rond tekenen. Na mijn borduurchallenge moet deze een makkie zijn toch? Elke maand kleine tekeningetjes maken van wat ik zoal heb gedaan of gezien. Ik ben al gestart!

7. Een klein moestuintje maken. Ik heb een tuin met veel schaduw, maar op het balkon staat de volle zon.

8. Meer eenjarigen planten in de tuin. Dat heb ik geleerd van mijn tuincursus. Die bloeien namelijk in de regel veel langer dan vaste planten. Oké wel maar 1 jaar, maar dan heb je er wel maanden plezier van! 

9. Nieuwe keukenstoelen kopen.

10. Naar Londen

11. De hele maand januari ontspullen. Ik deed dat ooit een jaar lang weet je nog? Maar intussen groeit het toch weer vol in huis, zeker na de decembermaand. Dus wat extra spullen wegdoen is geen overbodige luxe. 

12. De laatste camino's lopen zodat de stempelkaart vol raakt.

13. Zeshonderd euro ophalen voor Pakje Boek. Weet je nog, mijn verkoopaccount voor tweedehandsboeken? De teller staat nu op € 7400,-, dus ik zou dit jaar op 8000 euro als eindbedrag willen komen. Ik ga ervoor!

14. Onze administratie doorspitten! Manlief en ik hebben er beiden een hekel aan, maar ik ga proberen meer inzicht te krijgen waar ons geld elke maand naartoe gaat. 

15. Structureler poetsen. Woensdag, mijn vrije dag, is een beetje een lanterfantdagje geworden. Poetsen komt altijd ergens tussendoor, maar ik ga nu elke woensdag gericht iets aanpakken in huis!

16. Fotoborduren. Omdat ik het borduren niet helemaal wil stopzetten, wil ik eens proberen om een foto op stof te drukken en daar details op te borduren.

17. Een 'nieuwe' handtas vinden waarin ik niet alles kwijtraak en een laptoptas die dicht kan.

18. Een eigen kaart ontwerpen (dat doe ik als ik de cursus mixed media en dichten heb afgerond)

19. Meedoen aan Zusterhood. Daar heb ik me al voor opgegeven. Dat is een postproject waarin je creatieve brieven maakt voor jezelf en anderen. Ik vertel daar meer over in een aparte post!

20. Elke dag mijn lesje Frans blijven doen via Duo Lingo als is het maar vijf minuutjes.

21. Een plek bezoeken uit mijn lijstje van 'leuke plekjes net over de grens'.

22. Een dagje ME-time en dan ergens naartoe gaan waar ik ongestoord kan kringlopen, slenteren of foto's maken zonder anderen te irriteren :)

23. Duurzamer winkelen. Ik wil zo min mogelijk nieuwe spullen kopen dit jaar (met uitzondering van nummer 9 en 17 :))

24. Een mini plantsoennetje onderhouden in mijn straat. Samen met een buurvrouw heb ik me daarvoor opgegeven. De gemeente legt het dit voorjaar voor ons aan, met heel veel verschillende bloemen en wij gaan het vervolgens onderhouden. Dus weg met die tegels en meer groen in de wijk! 

Zoals je ziet loopt creativiteit als een rode draad door mijn plannen. Dat wordt dan ook mijn woord voor 2024! C R E A T I V I T E I T . Als je je afvraagt waar de foto's voor staan? Dat is dus die rode draad, maar dat is ook mijn inzending voor het project Zusterhood waarbij je jezelf moest voorstellen met een rood lint.

Meer inspiratie voor een top 24? Kijk ook eens bij de groene meisjes voor inspiratie.

Wat staat er op jouw lijstje?

Een gelukkig nieuwjaar allemaal!

Liefs,
Carolien 

vrijdag 29 december 2023

Een jaar rond borduren

Vorig jaar rond deze periode kreeg ik van een goede vriendin een borduurcirkel met stof en garen. Ze had het idee gezien op Pinterest om je eigen jaar te borduren, waarbij je de cirkel opdeelt in 12 'taartpunten' die elk voor een maand staan. Ik vond het direct leuk, maar ook een mega uitdaging. Ik ben helemaal niet zo goed in borduren en hoeveel tijd gaat daar wel niet inzitten?

Maar zodra de eerste steekjes op de cirkel gezet waren, kreeg ik de smaak te pakken. Hier borduurde ik in januari de lichtjeslijn rondom ons knusse huisje in België waar we het nieuwe jaar zijn gestart.


De borduurring werd een object dat overal mee naartoe werd gesleept en in een verloren momentje borduurde ik die mooie bloem die ik had gezien of de plek waar ik die dag was geweest. . 


Hij ging mee naar ons huisje in Zeeland en ik borduurde de zeehondjes die ik in het wild had gespot en
de molen die in ons straatje draaide. 


En heel vaak borduurde ik ook samen met mijn vriendin onder het genot van een kopje thee of warme chocomelk. Bijkletsen is zoveel leuker als je ook iets te doen hebt!

Voor moederdag liet ik mijn dochter iets borduren op de ring, als cadeautje. 

Gisteren zetten mijn vriendin en ik samen de laatste steekjes. Nou ja, er is nog een klein plekje over. Want we gaan weer naar dat knusse huisje in België en dat moet er natuurlijk ook nog op. Dan eindig ik met de lichtjeslijn waar ik dit jaar ook mee begon. Dan is de cirkel helemaal rond! Letterlijk en figuurlijk. 


Dit is wat het borduren mij bracht:

  • heel veel ontspanning
  • het is bij uitstek 'slow living' in een wereld waarin alles snel gaat. Een foto nemen heb je zo gedaan, maar als je iets borduurt van je dag, werkt dat veel meer op je in. 
  • Je filtert de mooie momenten en geeft die nog eens extra aandacht.
  • Door het borduren staat het jaar heel helder op mijn netvlies. Normaal moet je wel eens denken: was dat nou vorig jaar of dat jaar ervoor? Maar 2023 zal me langer bijblijven.
Wat was het leukst om te borduren?

Vooral de diertjes! Van de uil die we in de tuin hadden tot het haasje dat ik redde tijdens een wandeling. Of neem de wormen die ik via internet bestelde :)
Maar ook de scooter waar ik voor het eerst op reed en de kersjes uit eigen tuin. Het hoeft niet altijd groots te zijn, dat is ook iets wat deze cirkel me leerde. De mooiste momenten zijn vaak die in de natuur, of rondom eigen huis.

Ga ik het komend jaar weer doen?
Nee. Het is toch veel werk, iets wat er ook nog eens bij komt in de drukte van alle dag. maar omdat ik het zo'n mooie manier vond om het jaar te beleven, ga ik een getekende variant doen! Ik wil sowieso mijn teken skills weer ophalen (ik tekende vroeger zoveel!) en dit lijkt me een mooie, laagdrempelige manier en een stuk minder bewerkelijk. 


Ik vroeg bij de plaatselijke bakker om een kartonnen taartplaat en heb de indeling al gemaakt. Laat het nieuwe jaar maar komen!

Doe jij ook mee?

Fijne jaarwisseling en een kleurrijk 2024 met veel mooie momenten!

Liefs,
Carolien

vrijdag 22 december 2023

Kerstsfeer snuiven in Monschau

Als je echt eens kerstsfeer wilt snuiven, dan is het Duitse stadje Monschau in de Eiffel echt een aanrader! Voor ons vanuit Zuid-Limburg is het maar een uurtje rijden en dan ben je gelijk in een heel andere wereld.  

Het lijkt op een levend kerstdorp, met allemaal vakwerkhuisjes, knusse winkeltjes en gezellige eetgelegenheden. 


Het enige wat nog ontbrak was de sneeuw. Daarvoor in de plaats kregen we heel veel regen ;) Maar het voordeel was dan weer wel dat het niet zo druk was.


Bij 'goed' weer is het hutje mutje lopen tussen de mensenmassa's maar daar hadden we vandaag geen last van.

De rivier stroomde erop los.


Zelfs de brievenbussen passen perfect in het plaatje!


We kochten natuurlijk heerlijke Duitse 'printen' in schattige bakkerijtjes. 


Maar ook buiten het oude stadscentrum is er van alles te zien. 


Het was een verlaat verjaardagscadeautje van B en dochterlief, omdat herinneringen nu eenmaal fijner zijn dan cadeautjes!

Dankjewel lieve volgers voor al jullie reacties het afgelopen jaar. Dat maakt dat ik het bloggen na zoveel jaren nog steeds leuk vind! Namens het Griekje en ons Roemeentje wens ik jullie hele gezellige kerstdagen toe!



Liefs,
Carolien

vrijdag 15 december 2023

Mijn eigen kerstboom zagen

En dus was ik afgelopen zaterdag op de heide om onze eigen kerstboom uit te zoeken en zelf om te zagen. Een actie van Natuurmonumenten omdat de bomen de heide dreigen over te nemen en sowieso weg moesten. 



Toegegeven: het waren geen perfect gevormde, volle bomen zoals in de tuincentra, maar misschien daarom juist des te mooi. 


Mijn oog viel op deze. Even zagen en daar ging hij....


Helaas geen sneeuw bij deze kerstige activiteit, maar je kunt niet alles hebben 
Wat we wél hebben is een heerlijke dennengeur en hier en daar nog een dennenappel aan de takken. 


En zo staat 'ie te pronken in de kamer.
Alsof hij niet anders gewend is...

 
En ik kijk ernaar en ben meer dan tevreden!

Liefs,
Carolien