De draad weer oppakken

Sinds kort heb ik Vinted ontdekt. Ik krijg de leukste items voorgesteld, waarvan ik niet eens wist dat ik ernaar op zoek was :) Zo kwam ook dit meisje op mijn pad. Ze deed me niet alleen een beetje aan mezelf denken, maar het was vooral de manier van borduren die me zo aansprak. Letterlijk buiten de lijntjes/hokjes. En dus bestelde ik haar.

Ik vertelde de maakster dat ik er blij mee was en vroeg hoe ze te werk ging.

"Ik gebruik alleen materialen die ik al in huis heb of bij de kringloop vind" vertrouwde ze me toe. Nu vond ik dat kunstwerkje nog leuker, dat snap je wel.

Ik kreeg zin om zelf ook weer aan de slag te gaan en besloot dat ook eens te doen zonder patroon. En garen had ik nog genoeg, dus ik kon meteen de draad weer oppakken :)

Na een aantal mislukte pogingen (hoe krijg je die dikke wol in een borduurnaald? Hoe maak je krullen?) besloot ik voor een ander type meisje met een vlecht. Niet perfect, maar ik vond het erg leuk om te doen. De borduurring besloot ik te omwikkelen met wol. 

Door al die algoritmes online, kreeg ik de dagen erna allerlei leuks op borduurgebied te zien. Waaronder ook oude zwart/wit kaarten waar iets bij geborduurd was. Dat leek me ook wel wat.

En zo had ik weer een excuus om naar de kringloop te gaan en me uit te leven op deze nostalgische plaatjes.

Oke en hier ging ik even helemaal los... veel te druk, haha.

Waar een zoektocht op Vinted niet allemaal toe kan leiden!

Borduur jij wel eens? 

En ben je team Marktplaats of team Vinted! Laat het me weten, vind ik leuk!

Liefs,
Carolien

De Ninglinspo wandelen

Na onze kennismaking met Durbuy, waren we nog niet klaar met de Ardennen! We gingen de week erna een ander deel verkennen en de Ninglinspo lopen, die bekend staat als de mooiste wandelroute van de Ardennen. En daarmee was niets teveel beloofd.

De naam van de route is vernoemd naar de rivier die in de wandeling centraal staat. De Ninglinspo is de enige bergrivier van België. Dat maakt dat de route voornamelijk uit rotspaden bestaat waartussen de rivier zich in mini watervalletjes een weg baant. Geen gebaande paden dus, wat deze route avontuurlijk maakt. Hoewel hij maar 6 kilometer is, duurt het dik twee uur voordat je hem hebt voltooid, omdat je dus constant over rotsen gaat.

Het wandelgebied ligt in het zuiden van de Ardennen, in de buurt van Remouchamps en Aywaille. Je hebt een gele route van 2,5 kilometer en een blauwe van 6 km. De bewegwijzering is heel goed, dus je kunt je helemaal richten op daar waar je je voeten zet, want dat is nodig! Je steekt voortdurend via kleine bruggetjes de rivier over en weer terug. Een grappig detail vond ik dat ik overal bouwwerkjes tegenkwam van stenen die door mede wandelaars op elkaar zijn gelegd. Want ja, stenen zijn er meer dan genoeg!

  

Sommige delen zijn hoog en steil en het pad smal, dus daarom hangen er touwen in de rotsen die je kunt vastpakken.

Als je de blauwe route volgt, kom je ergens halverwege bij een prachtig panoramapunt. Vanaf hier heb je een mooi uitzicht over de vallei. 

Er staat een bankje om even te pauzeren. Vanaf hier is het pad weer heel goed begaanbaar, waardoor je sneller dan verwacht weer terug bent op de plek waar je begon.

En dan kun je gelijk aanschuiven in de brasserie die bij de parkeerplaats ligt. Tenzij het maandag is (zoals in ons geval) en deze dicht is. Wij reden terug naar Remouchamps waar we eerder langs kwamen en waanden ons een eeuw terug in de tijd bij restaurant Bonhomme.

De cappuccino was er niet lekker, maar het sfeertje des te meer 😊

Nog even wat praktische tips:

Parkeren kun je bij het vertrekpunt van de wandelroute in het dorpje Sedoz. Je parkeert hier gratis en loopt zo het bos in. Maar zorg dat je er op tijd bent. De wandeling is populair en de parkeerplaats maar klein. Sinds kort is er een tweede parking iets verderop, maar hier betaal je wel (ik geloof dat we 6 euro betaalden voor een dagdeel).

Doe goede wandelschoenen aan en neem zeker bij warm weer iets te drinken mee.

Wat is jouw favoriete wandelroute?

Liefs,
Carolien

Het kleinste stadje ter wereld

Het wordt wel eens het kleinste stadje ter wereld genoemd. Durbuy, gelegen in de Belgische provincie Luxemburg kreeg al in 1331 stadsrechten. Dat het oud én klein is, dat voel je. Er zijn weinig stadjes waar je zo zorgeloos kunt slenteren, zonder schreeuwerige reclames of passerende auto’s.

Toen ik afgelopen januari aan jullie vroeg met tips te komen voor leuke uitjes dit jaar, opperde iemand Durbuy. Ik zocht het op, het sprak me aan en dus belandde deze tip in mijn boekje. Om er vervolgens afgelopen maand naartoe te gaan. En wat bleek? Het was maar anderhalf uur rijden vanaf hier!

Durbuy ligt in de Ardennen, dus natuurpracht verzekerd! Denk aan meanderende riviertjes, rotswanden en veel bossen, die je vanaf het centrum direct in het vizier hebt. De straatjes zijn van cobblestone en de huizen stammen uit de 17^e en 18^e eeuw. Hier vind je geen winkelketens, maar alleen unieke zaakjes, verstopt achter de mooiste gevels. Winkeltjes waar ze zeepjes verkopen, nostalgisch snoepgoed of zelf gebrouwen bier.

Zelfs een kringloopwinkel :)

In de middeleeuwen stroomde rivier de Ourthe aan twee kanten om Durbuy heen. In tegenstelling tot nu (de aftakking is gedempt), lag het stadje daardoor op een eiland. Ideaal om te verdedigen. Een zes meter hoge stadsmuur maakte er een bijna onneembare vesting van. Toen de muur overbodig werd, gebruikten de bewoners de stenen voor het bouwen van hun huizen.

Geen hoogdravende bezienswaardigheden dus, wél veel charme en gezelligheid. Ontdekken gaat bijna vanzelf. Lunchen in een schilderachtig hoekje van het centrum, wandelen door de smalle met steentjes beklede straten, zoeken naar de panden die ooit een klooster waren of klimmen naar een uitkijkpunt – bijvoorbeeld de Belvédère. Vanaf de hoogte kun je zien hoe het stadje opgaat in de natuurlijke omgeving vol dichte bossen.

Er lopen drie wandelroutes vanaf de gigantische rots bij het centrum. Wij namen de route van 6 kilometer en klommen al gauw omhoog, waarna we getrakteerd werden op een goed uitzicht op het stadje:

De route gaat verder door het dorpje Bohon, dat ondanks het hoogseizoen in slaapstand verkeerde. Ja, er was een brasserietje en er was een zwembad, maar die waren beiden niet open omdat het maandag was. Het enige leven kwam van een verdwaalde tractor of de koeien die nieuwsgierig naar de draad liepen.

We boekten ook een overnachting en die maakte het helemaal af! La cabane du petit bomal is een huisje direct aan de Ourthe. Die ligt dus in je achtertuin! Verder is er een houtgestookt buitenbad en een raam op het dak dat uitkijk biedt op de sterrenhemel. 

Geen mens gezien, wel heel veel dieren…

We plakten er ook nog een dagje Namen (Namur) aan vast, maar ik had spijt dat we niet in Durbuy waren gebleven. Want ook al heb je het daar in 2 uurtjes gezien, het blijft heerlijk om er te slenteren en een koffietje te drinken. Het veel drukkere Namen had die sfeer totaal niet. Het is de hoofdstad van de Ardennen, maar ik vond het druk, vies en rommelig. 

Maar Durbuy is dus wél voor herhaling vatbaar. 

En dan het liefst zo rond kerst… 😊

Was jij er al eens?

Liefs,
Carolien

Zomerpauze!

Januari is nog maar zo kort geleden en nu staan de zonnebloemen al in bloei. We zitten dit jaar al over de helft, hoe dan?

Voor mij altijd een mooi moment om mijn 2026-lijstje erbij te pakken en kijken wat ik kan afvinken. 

Eerlijk gezegd verliep de eerste helft van dit jaar heel anders dan verwacht, met name door de intensieve mantelzorg voor mijn lieve moeder. Heel veel dingen verdwenen daardoor naar de achtergrond of ik had er de energie niet voor. 

Gelukkig bevatte mijn lijstje ook veel kleine plannen, die ik wél kon afvinken. Ik probeerde nieuwe eettentjes uit en ik bezocht een nieuwe stad (Nijmegen). Ik ging buiten mijn comfortzone (grotbiken) en volgde een nieuwe cursus. Met mijn dochter ging ik naar het concert van Harry Styles en we bleven overnachten in Amsterdam. 

De komende drie weken heb ik vrij van het werk en neem ik ook hier even pauze. Om hopelijk nog wat leuke activiteiten af te vinken. En daar vertel ik jullie dan in augustus over, oké?

Ik wens je een fijne zomer!

Hoe kijk jij terug op deze eerste helft van 2026?

Liefs,
Carolien

Nieuwe ronde ZusterHood

Ik maakte weer een bijdrage voor een nieuwe ronde van ZusterHood. Het thema was dit keer 'rizoom'. Dit woordje staat voor een ondergronds wortelstelsel dat zich breed en onvoorspelbaar vertakt. Voor de maakster staat het synoniem voor de donkere periode waarin ze zich bevindt vanwege een depressie. Zij wil zijn als die wortels: weggestopt onder de grond.  

Best een zwaar thema, maar ik heb het toch een beetje lucht proberen te geven, of liever: zonlicht. Ik vond op internet een plaatje van een vrouw bij een boom. Ik printte het op transferpapier en streek het vervolgens op stof. Daarna borduurde ik de wortels onder de boom, maar ook de bloemen in de boom als teken van licht en hoop.   

Ik maakte van vilt een soort van etui en stopte daar mijn brief in. 

In haar hoofdbrief stelde de 'zuster' een aantal vragen, waarvan ik de antwoorden uitwerkte op losse kaartjes.  

Ook schreef ze in haar brief dat ze droomt van betere tijden. Van een leuk huisje in het bos waar allemaal vrolijke glazen potjes staan, gevuld met mooie woorden, gekleurde scherven en vrolijkheid.

Dat zinnetje schreeuwde om zo'n potje! De vrolijke woordjes (zomersproetjes/glimlach/zonneschijn) tikte ik op mijn oude typemachine en rolde die papiertjes op. Ik deed er gekleurde mozaïekscherven in en vulde het verder op met kleine tierlantijntjes. 

Ik hoop dat mijn bijdrage haar straks wat vrolijkheid brengt. Een goede vriendin van me vecht ook tegen een zware depressie en ik zie van dichtbij wat een struggle dat is. 

Wat is jouw laatste creatieve uitspatting?

Liefs,
Carolien

P.S. Met deze bijdrage kan ik weer iets afvinken van mijn 26-to-do-in-26-lijstje: fotoborduren. Ik vond het erg leuk om te doen en het smaakt naar meer!

Maandwoordjes

In het verleden bedacht ik voorafgaand aan een nieuw jaar vaak een woord dat centraal zou staan. "Dit wordt het jaar van de structuur" riep ik dan trots. Of het jaar van de ontspanning/ het loslaten ...en vul maar in. De eerste maand was ik daar nog fanatiek mee bezig, maar dat verdween gauw naar de achtergrond. Want ja, een jaar is lang...

Dit jaar bedenk ik bij elke maand een woordje. Veel overzichtelijker en gemakkelijker na te leven. Ik kwam op het idee omdat ik het Flow jaarboek elk kwartaal invul. Daarin staan per maand doelen om in te vullen. Die doelen vervang ik door woordjes en op de een of andere manier helpt het me enorm om beslissingen te nemen.

De maand juni koos ik voor 'wilskracht'. Beetje raar woord misschien, maar via mijn minibieb kwam een boek op mijn pad dat daarover ging. Dat wij mensen soms te weinig wilskracht tonen.  En wow, wat heb ik veel dingen opgepakt die eindeloos bleven liggen. Zo kocht ik eindelijk een nieuwe bank (staat al maanden op mijn lijstje), ging ik achter de defecte pinpas van mijn moeder aan (probeer ING maar eens aan de lijn te krijgen) en stuurde ik een foto van een moedervlek naar de huisartsenapp. En elke ochtend maak ik braaf mijn bed (sorry, deed ik dus nooit).

Eerder koos ik bijvoorbeeld voor woorden als 'loslaten' en 'rust'. En bij elke twijfeling dacht ik als houvast aan mijn woordje van die maand.

Echt geen zin om te sporten? Dan mag ik bij 'rust' mijn workout skippen, maar bij 'wilskracht'... niet zeuren en gaan! 

Het is al bijna weer juli. Mijn nieuwe woordje, daar ben ik nog niet over uit. Misschien heb jij suggesties?

Liefs,
Carolien 

Boekcirkel ronde 3

Schrijfsters uit oude tijden triggeren me. Stoere vrouwen die in een wereld overheerst door mannen hun kop boven het maaiveld uitstaken en van zich lieten horen. Virginia Wolf was zo'n vrouw. Zij vond dat alle vrouwen een kamer voor zichzelf moesten hebben waar ze zich konden terugtrekken uit de dagelijkse beslommeringen en konden schrijven. Oftewel: a room of one's own. Voor die tijd heel vooruitstrevend. 

En hoewel ik die vrouwen bewonder, zijn hun literaire werken niet altijd even toegankelijk. Misschien vond ik het juist daarom zo leuk dat dit boekje op mijn pad kwam. Ik zou het zelf toch niet gauw kopen.

Ik las het, onderstreepte de mooie zinnen en zette opmerkingen in de kantlijn of reageerde op de opmerkingen van de lezeressen die vóór mij gingen. Want dat is het leuke aan dit project: je mag lekker kliederen in het boek dat je krijgt. 

Aanvullend maakte ik nog enkele bijdragen. Zoals een boekenlegger in het thema en natuurlijk zo'n miniatuurkamertje waar het schrijfproces zich in alle rust kon voltrekken.

In het mini apothekerspotje stopte ik een briefje waarop ik met mijn oude typemachine één van haar quotes tikte waar ik me helemaal in kan vinden:

I need solitude
I need space.
I need air.
I need the empty
fields round me;

and my legs
pounding along roads;
and sleep;
and animal existence.

Lees jij wel eens iets van schrijfsters uit de vorige eeuw?

Liefs,
Carolien.

My reversed bucketlist

In mijn vorige blogpost vertelde ik al over mijn liefde voor lijstjes. In een bucket list staan de dingen centraal die je nog allemaal eens wilt doen. Leuk, maar wat als je even vastzit zoals ik me op dit moment voel? Geeft zo'n lijst dan niet alleen maar stress? Een reverse bucketlist draait dat om. Je schrijft op wat je al hebt gedaan. 

Elke zondag ontvang ik een vrolijke nieuwsbrief van Happlify. In de laatste editie stond een uitnodiging voor een podcast over het samenstellen van een reversed bucketlist (een wensenlijstje maar dan achterstevoren zeg maar). Noteer alles wat je hebt gedaan en gedurfd, maar vooral ook waar je oprecht blij van wordt. Het resultaat is geen lijstje van gemiste kansen, maar bewijs van wie je al bent.

Kijk, dat is leuk, toch?

Onze hersenen zijn van nature gericht op wat er nog niet is, zo staat in de nieuwsbrief te lezen. Wat er nog moet, wat er nog ontbreekt, wat er nog beter kan.... Daarbij normaliseren we successen razendsnel. Je haalt je rijbewijs en een week later is het gewoon. Je rondt een opleiding af en de volgende dag begint het volgende hoofdstuk al. Je overleeft een zware periode en zodra het beter gaat, vergeet je hoe zwaar het was.

Alles wat je hebt gedaan schuift ongemerkt op naar de achtergrond. De to-do lijst blijft maar groeien. Een reverse bucketlist haalt naar voren wat je hebt weggeschoven.

Aan de hand van 15 vragen word je geleid langs de mooiste momenten van je leven. Zo kwam mijn ballonvaart uit 2017 weer even voorbij razen. Ik waande me terug in 1993, toen ik twee maanden stage liep op een statig kasteel in Norwich, Engeland. 

Ik voelde de serene rust weer bovenop de Etna toen ik die een aantal jaren geleden beklom en ik zag het verrassende gezicht van mijn dochter voor me toen ik haar voor het eerst meenam naar het theater en hoe ik daarvan tranen in mijn ogen kreeg (bij kabouter Plop notabene!)

Ik voelde het boek weer in mijn handen waar ik een verhaal in had gepubliceerd en zag mezelf in een trouwjurk op Kreta het ja-woord geven.

Dus in plaats van alleen maar dingen af te strepen, probeer ik bewust ook eens wat vaker terug te blikken en stil te staan bij al dat moois dat al is geweest. Ook de kleine dingen. Wil je dat ook doen? Je kunt hier meer informatie vinden.

Welk moment popt het eerste in jouw op als je terugkijkt op al die dingen die je ooit deed?

Liefs,
Carolien

Proeflesje Tai Chi

Ik ben van de lijstjes zoals jullie weten. 26 dingen die ik in 2026 wil doen. Dat soort dingen. Begin dit jaar riep ik jullie op om met uitdagingen te komen voor dit jaar. Eén van die suggesties was: een proefles Tai Chi doen.

Hij triggerde me meteen en toch verdween hij naar de achtergrond. Te druk met andere dingen. Tot een oud-collega me deze week appte: ik ga woensdag een proefles Tai Chi doen. Toevallig zin om mee te gaan? 

Ik had er vooraf geen idee van. Was het een milde vorm van vechtsport? Mindfulness? Het antwoord is allebei. Tai Chi is eigenlijk 'meditatie in beweging'. Het bestaat uit langzame, vloeiende beweging die je combineert met een bewuste ademhaling.

De docent leek rechtstreeks uit een monnikenklooster te komen en ik voelde in alles zijn ontspannen houding. We leerden allemaal 'krijgsbewegingen' waarbij we op onze tenen balanceerden, de handen uitstaken en ons hoofd naar een denkbeeldige maan draaiden. 

De oefeningen gaan op slakkentempo en daardoor lijkt het heel simpel, maar al gauw voel je je spieren. Er kwamen steeds nieuwe passen bij en die moest je met elkaar combineren. En dan ben je me kwijt. Ik heb geen focus en wil gedachteloos kunnen meedoen. Dus ik denk niet dat het een blijvertje is. Maar ik vond het erg leuk om eens iets nieuws te proberen en het inspireert me om ook andere proeflessen te gaan volgen. Ooit zal er dan toch wel een klik zijn tussen mij en een sport?

Intussen blijf ik thuis met gewichtjes aanmodderen. En lijstjes afstrepen. Tien van de 26 al gedaan. Ik ga trouwens nog één van jullie suggesties doen. Is al geboekt. Maar daarover in juli meer.

Wat staat er nog op jouw lijstje voor dit jaar?

Liefs,
Carolien

Fietsen in de grotten

Afgelopen week hadden we een bijzonder teamuitje: we gingen fietsen onder de grond! Veertig meter onder het dorpje Sibbe (bij Valkenburg) ligt een immens, nog actief gangenstelsel. Een eeuwenoud ondergronds doolhof met een bijzondere geschiedenis.

Na een gigantische wenteltrap (163 treden!), kom je uiteindelijk zo de grot binnen. Een sprookje! Het is er ongeveer 14 graden, maar door de activiteit van het fietsen heb je het niet snel koud.

De gids bereidt je goed voor. Er moet natuurlijk niets gebeuren zo diep onder de grond met geen bereik. Het stelsel kent 1000 gangen en ligt verspreid over een oppervlakte van 90 kilometer. En het is er pikdonker, dus verdwalen is geen optie.

Tijdens de instructies bekroop me even het gevoel dat ik ook in het vliegtuig heb, als de steward uitlegt hoe je je reddingsboei moet gebruiken en waar de nooduitgangen zijn. 

"Als mij iets overkomt, zit er een noodpakket in mijn rugzak" sprak de gids ons toe. Oké, niet teveel over nadenken...

De gids zorgde voor licht in de pikdonkere grotten en bij elkaar blijven doe je door om de zoveel tijd beurtelings de naam van de achterste collega te roepen. Na het bevestigde 'present' gaat de tocht voort. 

Een helm beschermt je tegen de soms lage plafonds, waardoor je af en toe bukkend op je fiets zit. Brede en smalle gangen wisselen elkaar af. 

Natuurlijk zijn er de nodige tussenstops, om te vertellen over het verleden en de functie van de grotten. Zo is deze groeve de enige Mergelgroeve in Nederland waar nog actief mergel wordt gewonnen. Blokbrekers hakken er nog altijd kalksteen uit, net als in de Middeleeuwen. Menig huis en gebouw in deze regio zij dan ook van kalksteen gemaakt.

In de winter huizen er hele groepen vleermuizen in de grotten. De temperatuur is er het hele jaar constant maar aan de onderstroom in de grond voelen ze wanneer het lente wordt.

We fietsten in totaal zo'n zes kilometer. En ondanks dat ik 1 keer onderuit ging in een smalle bocht - ja écht - vond ik het ontzettend leuk om te doen. Eenmaal weer buiten in het zonlicht wees de gids naar een eenzame boom verderop in het weiland. "Onder die boom hebben wij zojuist gefietst." Bizar!   

Mocht je ooit in de buurt zijn, het is een uitje dat de moeite waard is. Hier vind je meer informatie.

Liefs, Carolien

P.S: Wat vinden jullie? Geldt dit als 'iets buiten je comfortzone doen'? Want dan kan ik die van mijn 26-dingen-in-2026 afstrepen!