vrijdag 5 augustus 2022

Vakantie!

Het is zover... zomer vakantie! Nou ja, zomer was het natuurlijk al weken met dit mooie weer, maar nu dus ook zeeën van tijd om daarvan te genieten! En dat ga ik dus ook doen. Over drie weken ben ik terug!


Nog even een paar fotootjes van een nieuwe pluktuin hier in de buurt. 





Ik heb een vriendin die gids is bij Natuurmonumenten en mij de mooiste diertjes laat zien. Ze woont in de straat dus regelmatig appt ze me. Wil je een gespikkelde houtvlinder zien? Dan moet je NU komen.


Met een andere vriendin liep ik weer een Caminootje, door Heerlen dit keer. Ik ken de stad vooral van de winkels, maar er blijkt ook erg veel groen te zijn.


Welke paden ik de komende tijd ga bewandelen, dat vertel ik je als ik terug ben.

Fijne zomer!

Liefs,
Carolien













vrijdag 29 juli 2022

Stiftdichten

In de laatste Flow stond een artikel over stiftdichten. Hoe je met een dikke marker woorden doorstreept en hoe de woorden die je blank laat, een nieuw gedicht vormen. Je moet er niet te lang over nadenken. Scan de mooiste woorden en streep de rest door.  


Er zat een klein boekje bij met wat random teksten waarmee je kon oefenen. Zo mooi als hierboven, compleet met illustratie lukte me nog niet. Ik geniet voorlopig alleen al van het doorstrepen en kijken wat er gebeurt...


Duisternis
Vertrouwd donker
eenvoudig zwart
gewoon vannacht
Koortsachtig gelukkig...

Klinkt best filosofisch, niet?

Of wat vinden jullie van deze...



Daar ligt ze
slapend op haar zij
Ik kus haar neus
Zij zoemt even,
of ik haar heb aangezet.
Alleen haar ogen worden wakker...

Deze laatste komt uit een literatuurboek, dat maakt het iets gemakkelijker omdat veel woorden en zinnen al poëtisch zijn :) Het is een heerlijke bezigheid waarin je je uren kunt verliezen, alsof je aan het kruiswoord puzzelen bent. Probeer het maar eens, wie weet wat eruit komt!

Liefs,
Carolien 




vrijdag 22 juli 2022

Pipowagen 2.0

Heb je dat ook wel eens? Dat je vroeger iets deed en dat je nu denkt: hoe had ik er ooit de tijd of de energie voor? Toen ik 12 jaar geleden de Pipowagen kocht heb ik hem van binnen en buiten helemaal zelf opgeknapt. Er zat teer op het houten vloertje en plank voor plank heb ik dat met een mesje weg geschraapt. De buitenkant was de grootste klus. Schuren en verven. Weken was ik er mee bezig. 


Hij ging van donkergroen naar wit met roze luiken.


Dat was toen. Inmiddels was de Pipowagen toe aan een nieuwe make-over.  Want de verf ging gaandeweg bladderen (toch niet zo heel goed geverfd dus?)  En staande onder een eik, was het wit na een paar jaar niet meer wit. Dat donkergroen was toch zo gek nog niet.....



En dus liet ik deze keer een echte schilder komen. Drie volle dagen was hij ermee bezig en ik ben super blij met het resultaat. 






Nu de binnenkant nog, maar dat is te overzien en dat doe ik zelf. Want zo'n werkman continu in je tuin is ook niet echt ontspannend...

Wat vind jij van de kleur?

Liefs,
Carolien


 

vrijdag 15 juli 2022

Stalletjes langs de weg

Als ik iets geleerd heb van mijn wandelingen de afgelopen twee jaar is het dat je altijd kleingeld op zak moet hebben, want overal duikt er wel een stalletje op met leuke, lokale producten. Er is zelfs een route waar je van stalletje tot stalletje kunt gaan. Ik neem eigenlijk altijd wel wat mee, als ik zo'n kraampje tegenkom. Wat ik al zoal kocht?

Honing!


Verse eitjes. (De kippen liepen gewoon om het kraampje te scharrelen, hoe leuk is dat?)


Jam en een flesje kruidensiroop om zelf chai tea te maken.


Walnoten.


Wafels en knapkoeken.


Vers gebrande pinda's. Het uitzicht krijg je er gratis bij.


Meestal staat er gewoon een blikje of schaaltje waar je het geld in kunt leggen.
 

En vanochtend kwam ik deze tegen: een kastjes met plantjes, om te kopen of te ruilen.

Zelf gebruik ik mijn mini biebje ook voor van alles en nog wat: naast boeken leg ik er altijd snoepjes voor de hond in, supermarktzegeltjes en ook af en toe stekjes en andere kleine dingetjes waar mensen hopelijk blij van worden.

Wat is het meest bijzondere kraampje dat jij ooit tegenkwam?

Liefs,
Carolien


vrijdag 8 juli 2022

Mijn quarantaine lijstje

Vroeger als kind waren er avonden dat ik niet in slaap kon komen. Dan verzon ik in gedachten dat ik een verlanglijstje mocht maken met 29 dingen die ik wilde hebben. We woonden op nummer 29, vandaar dit niet-logische getal :)  Voordat ik bij 29 was, viel ik steevast in slaap.

Nog steeds doe ik wel eens van die gedachtenspelletjes voor het slapengaan. Bijvoorbeeld op zondagavond: tien dingen waar ik me de aankomende week op verheug. Afgelopen zondag was zo'n avond dat ik niet in slaap kwam. Ik had keelpijn, hoofdpijn en spierpijn en het zou wel eens een lange nacht kunnen worden. Ik voelde waarschijnlijk al aan dat ik de volgende ochtend positief zou testen op corona (eerste keer) en daar moest ik mijn lijstje op aanpassen... 

Normaal vult zo'n lijstje zich met dingen als: koffiedrinken met een vriendin tot een leuke werkafspraak (ja echt, die bestaan!) Maar waar word je blij van als je de week in quarantaine moet doorbrengen? Dan ga je het zoeken in de kleinere dingen: 

  • (Thuis)werken in mijn joggingbroek. Dat doe ik nooit, maar als je corona hebt, is dat geoorloofd.
  • Ongegeneerd ijsjes eten (want goed voor de keel). Mijn lieve buuf bracht me een heel pak omdat ze vermoedde dat zij de aanstichter was voor deze ellende.
  • Work-outs zonder schuldgevoel skippen (want geen adem)
  • Veel lezen! De nieuwe Flow is er en ik lees 'Ook dat Nog' een heerlijk feelgood boek (aanrader!)
  • Genieten van de temperatuurdaling (want warm heb ik het door het virus al)
  • Niet hoeven poetsen (want geen adem)
  • Geen boodschappen mogen doen (lijstjes maken en huisgenoten op pad sturen)
  • Vroeg naar bed zonder schuldgevoel ongezellig te zijn
  • Ongegeneerd klagen
  • Naar de kapper aan het einde van de week (vandaag dus!) als mijn quarantaine er weer op zit en je dan extra verheugen weer onder de mensen te zijn. 
Ik heb het erop zitten. Voel me nog niet 100 % fit, maar ik kan en mag weer van alles, gelukkig. 

Maak jij wel eens lijstjes in je hoofd? En zo ja, hoe zien die uit?

Liefs,
Carolien


donderdag 30 juni 2022

Twee caminootjes

Afgelopen zondag zou ik met mijn vriendin weer een caminootje lopen, maar zij moest op het laatste moment afzeggen. Ik bedacht dat het wel een uitdaging zou zijn om deze dan maar alleen te lopen, aangezien ik qua kaartlezen altijd op haar kundigheid terugval. En dus ging ik op pad. Ceesje mocht weliswaar mee, maar die is ook niet echt goed met kaarten :) 


Het was weer een afwisselende route (Genhout, Beek) met mooie vergezichten onderweg.


En leuke details...


Ik liep gedeeltelijk een stuk van het kabouterpad, met dit soort grappige details overal verstopt. Daar heb je dan weer oog voor, als je niet de hele tijd loopt te kletsen.  


En ik heb zowaar de weg steeds goed kunnen vinden. Alleen Ceesje vond de 6,3 kilometer toch iets te lang waardoor we veel moesten pauzeren tussendoor.


De andere camino door Simpelveld en omgeving liepen we eerder dit voorjaar. Nooit eerder een route gelopen met zoveel religieuze beelden onderweg. Het licht was zo mooi die dag!






Het leek wel herfst met al die kleuren, maar het was toch echt volop voorjaar.


Deze koe was net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar haar :)


En in dit klooster onderweg kregen we zowaar onze eerste stempel!



Net als de Caminootjes via de VVV krijg je dus ook hier voor elke tocht een stempel. Alleen moet je die voor de meeste tochten op een centrale plek gaan halen en niet op een locatie die je onderweg passeert. Dat is wel jammer, maar we hebben dus nog wat stempels tegoed!

Liefs,
Carolien


vrijdag 24 juni 2022

Een half jaar ontspullen

Nog een week en de helft van mijn challenge om 365 dagen te ontspullen zit erop. Ruim 170 spullen zochten hun weg naar een nieuwe eigenaar. En het gaat me steeds beter af. Geen excuses meer. Geen 'maar wat als '... 


Neem dit kaartenrek. Wat was ik er blij mee toen ik het twee jaar geleden via Marktplaats op de kop had getikt. Het heeft al die tijd in de garage gestaan, stof te vangen. Vorige week tijdens mijn garage sale vulde ik het met kaarten en kleine boekjes. En wat stond dat leuk! Maar toen ik het na afloop terug sleepte naar de garage (zwaar!) dacht ik: wat een ruimtevreter voor die ene keer per jaar of twee jaar dat 'ie wordt gebruikt. En dus ging hij terug op Marktplaats. 

Twee dagen later stond er een jongen voor de deur. Artistiek typetje met lange staart. Hij had geboden op het rek en kwam het halen. Een smile van oor tot oor. Hij vertelde dat hij een studie vormgeving doet en zijn eigen kaartenlijn mag verkopen in een winkel in de buurt. Vandaar dus dat rek. 
Hoe leuk is het dat deze weer gaat draaien? Dat 'ie gaat doen waarvoor hij is gemaakt? Dat is toch veel beter dan stof te vangen in een oude schuur?

Zo ging het ook met de hondenbuggy die we nooit gebruikten. De mevrouw die hem overnam was zielsblij. Ze had een eigen winkel en tijdens de lange inkoopdagen nam ze vroeger de hond altijd mee zodat hij niet alleen thuis was. Maar nu hij ouder werd, trok hij die lange afstanden niet meer. En nu met dat karretje wel.
Mevrouw blij.
Hond blij.
Ik blij.

Het fijnste van de challenge vind ik nog steeds dat ik geen behoefte meer heb om nieuwe dingen te kopen. Dit hele jaar heb ik nog geen onzinnige theelichthoudertjes of andere prulletjes gekocht bij Action voor 'de leuk'. En dat voelt heel goed. 

In alle boeken die ik lees over ontspullen staat dat het jouw opdracht moet zijn en niet die van je huisgenoten. De tienerkamer en mancave zijn dan ook verboden terrein. "Huisgenoten gaan zelf over de schreef als ze jou bezig zien' tipte Kondo. "het werkt verslavend." 
Wat dochterlief betreft klopt dat. Ongevraagd kwam ze laatst met zakken vol spullen naar beneden. Van haar extensions van Ali express tot oude examenboeken. Mijn hart maakte een sprongetje.

In de mancave, oftewel de sport- en tv-kamer van manlief, blijft het akelig stil. Ik heb het idee dat daar juist meer naar binnen komt, dan weg gaat. Hij vindt alles nog goed genoeg en wat als we het ooit nodig hebben... 

Dus ik houd wijselijk mijn mond. 

Voordat ik straks zelf op straat kom te staan...

vrijdag 17 juni 2022

Mijn eerste garage sale

Het begon eigenlijk allemaal met de minibieb. Op de een of andere manier vinden mensen het laagdrempelig om met je in contact te komen als je zo'n kastje in je voortuin hebt staan. Ik kreeg dus een mail van een enthousiaste buurtbewoonster en boekenliefhebber in crime. Hoewel ze bijna twintig jaar jonger is, hebben we sinds die ene mail veel contact. Er gaat bijna geen dag voorbij dat we niet appen. 


Ik opperde bij haar heel voorzichtig mijn plan om weer eens een open keet te houden en in één adem uitte ik mijn frustraties dat er nooit een garagesale in onze wijk is. "Dan organiseren wij die toch" was haar reactie. 

We maakten vrolijke flyers en brachten die op een avond rond. Mensen konden zich aanmelden via mijn e-mailadres. Eenmaal thuis opende ik verwachtingsvol mijn mailbox, maar nog niemand had gereageerd! 

De dag erna ook niet. 

"Wat een dom idee ook" sprak mijn kritische ik me toe, zeker toen de regen de dagen erna ook nog eens met bakken uit de lucht viel. 

Totdat iemand me aansprak dat hij zich had aangemeld, maar niets had vernomen. Ik keek in mijn mailbox bij de spamberichten en daar stonden ze. Hartstikke veel aanmeldingen! Ook de dagen erna bleven ze binnenkomen.  In totaal meer dan vijftig mensen wilden meedoen.

En dus was de eerste garagesale in onze wijk een feit. Dat was afgelopen zondag. De zon scheen heerlijk en het was een gezellig feestje in de wijk. Met muziek, zelfgebakken wafels en veel spullen natuurlijk.


Ik moest er wel aan wennen dat al 1,5 uur van tevoren auto's af en aan reden en ik niet eens de tijd kreeg alles leuk op te bouwen. "Wat kost deze" vroeg zo'n vroege vogel en wees naar de trapladder die klaar stond om de ballonnen op te hangen. Zelfs de plakbandrol was gewild. Ik handelde heel wat af die dag, maar het was super gezellig! Mijn zus en de betreffende buurvrouw stonden ook in de tuin. En ik kreeg de kans om lekker veel weg te doen én ook nog eens boeken te verkopen voor het goede doel.

"Volgend jaar weer?" is de vraag die ik nu krijg als ik door de wijk loop. Ontzettend leuk dat het zo'n succes was. Het enige nadeel vond ik dat ik zelf geen tijd had om in mijn eigen wijkje rond te struinen op zoek naar leuke hebbedingetjes. 

Maar ja, ik ben toch aan het ontspullen...

Fijn weekend!
Liefs,
Carolien




vrijdag 10 juni 2022

Het doek valt

Voor mijn column in ons zorgmagazine mocht ik weer op pad om koffie te drinken. Dit keer met de 83-jarige Wiel die zijn hele leven heeft opgetreden als 'buuteredner': wat in het Nederlands neerkomt op komiek, maar dan met een carnavaleske inslag. Nu Wiel ouder wordt is het doek definitief gevallen. En daar heeft hij het best moeilijk mee...

Column

Met zijn witte, krullende haardos zit hij in het restaurant op me te wachten. Klein van formaat, maar groots in uitstraling. De 83-jarige Wiel Vinken, ’t Wielsje’, is een begrip in Kerkrade. Duizenden mensen maakte hij met zijn ‘buut’ aan het lachen. In zijn geboortestad Kerkrade tot aan Aken, Bonn en Düsseldorf toe.  Als een heuse artiest trok hij jarenlang volle zalen. 

Om gezondheidsredenen is hij nu gestopt. “De benen willen niet meer” vertelt hij al gauw als ik bij hem kom zitten aan tafel. We bestellen een heerlijke cappuccino en het gesprek loopt als vanzelf. Want praten kan hij immers als de beste. “Van mijn fysiotherapeut moet ik elke dag deze oefening doen” zegt hij, kruist zijn armen over zijn borst en staat dan op vanuit zijn stoel, zonder zich af te zetten. Ik moet het 10 keer doen, maar doe het 20 keer.” Met een plofje en een lichte zucht laat hij zich weer in zijn stoel zakken. Dan buigt hij zich iets naar me toe over tafel en vertelt: “Laatst was ik bij de huisarts voor mijn lies. Hij zei dat het mijn lever was, niet mijn lies. Ik schrok me rot! ‘Wat drinkt u als ik vragen mag ‘, vroeg de arts me toen. Ik keek hem verbaasd aan. ‘Ik weet niet: wat heeft u in huis?” Een warme lach vult de ruimte en ik kan niet anders dan meelachen. Die had ik niet zien aankomen..

Grappen maken zit hem in het bloed. Als enige jongen in een gezin van vijf zussen was hij de gangmaker. Dat zat er op de basisschool al in. Toen hij op een oudjaarsavond bij een tante moppen tapte, gaf zijn oom hem op als komiek voor de plaatselijke carnavalsvereniging. Nog voordat hij erover na kon denken, waren de pamfletten al verspreid. En het werd een succes. ‘Sjtomme kal’, oftewel stomme praat. Meer was er niet nodig. En daar leek hij nu nét goed in te zijn. Hij dreef de spot met alles en iedereen om zich heen, waarbij zijn schoonmoeder het vaak moest ontgelden. 

Ik schuif hem het koekje toe dat van zijn koffiebordje is afgevallen. “Dat hoef ik niet” zegt hij, “ik ben zoet van mezelf.” Weer die ontluikende lach. Hij toont me op zijn mobiele telefoon enkele optredens met liedjes die hij zelf schreef. Over zijn moeder en zijn warme jeugd in het dorp. Vaak terugkerende thema’s in zijn werk. Zijn ogen vullen zich met tranen. Wat maakt hem ineens zo verdrietig, vraag ik. “Vroeger. Hoe het was en hoe het nu niet meer kan.” Stilte vult de ruimte. Een tijdje trad hij nog op na een vervelende val, maar hij moest dan worden begeleid tot op de bühne, waar hij zich met twee handen vastklampte aan de spreekstoel. De laatste tijd is hij ook erg nerveus.  “Je wordt er onzeker van als je benen niet meer meewerken” vertelt hij. Omdat hij altijd tussen de mensen is geweest komt hij nu twee keer per week naar de dagopvang. Daar eet hij mee, maakt praatjes met de mensen en doet mee aan de muziekactiviteiten. 

Wiel’s talent werd vaak genoeg beloond. Zo werd hij in 2018 uitgeroepen tot winnaar van de Limburgse Buuttecup en ontving hij een lintje van de koning. Nu het optreden niet meer lukt schrijft hij wel nog zelf gedichten. Met Toon Hermans als grote voorbeeld. En altijd is daar weer die ondeugende kwinkslag.  “Je kunt niet met alles de gek houden” zei mijn vader vroeger altijd, maar humor houdt me op de been. Wat heb je aan een leven als er niets te lachen valt?” 

 

vrijdag 3 juni 2022

I see hearts

"Wacht, ik moet even een foto maken" zei ik tegen mijn nieuwe collega toen we in de pauze een rondje buiten deden. Ik zette een stap terug, richtte mijn telefoon op het  hartvormige bloemenblaadje dat op ons pad lag en haalde haar weer in. Ze keek me verbaasd aan. Tja, hoe leg je dat uit? Ik verzamel gewoon hartjes...


Dat doe ik al langer, maar ik kwam er nooit zo heel veel tegen. Tot de laatste tijd. Het is begonnen met het lopen van de Caminootjes, dan kijk je toch goed om je heen. 






En dan weer verschijnen ze als schaduwplekjes en ga ik er zomaar op zitten...



Of gewoon tijdens mijn ontbijt!










Wist je dat zelfs honden in hartjes kunnen plassen?

 
 
En gisteren... toen ik deze blogpost aan het overdenken was terwijl ik door de straat liep, verloor de postbode zijn elastiek dat aan het stuur van zijn fiets hing om de brieven bij elkaar te houden. 

En kijk...


Ik wens jullie een mooi weekend vol hartjes!

Groetjes,
Carolien