woensdag 3 juni 2015

Hoofd(b)rekenen

“Mam, ik ga mijn redactiesommen maken.”
Tienerdochter neemt met haar klapper plaats aan de keukentafel. Bij het woordje ‘redactiesommen’ gaan mijn voelsprieten op sterk. Want doorgaans belooft dat niet veel goeds. Ik roer door het avondeten en hoop dat ik niet te hulp moet schieten. Ijdele hoop.
 

 “Huh…., hoe bereken je  2/7 procent ook alweer?”
 
"Van een klas heeft 14 2/7 % van de kinderen geen zwemdiploma".
 
Ze last een korte stilte in om dat te laten bezinken.
Ik wil nu al afhaken.
 
"3/5 deel hiervan zijn meisjes, gaat het verder. Dertig kinderen hebben het diploma wel. Hoeveel jongens hebben geen diploma?"
 
Het been van tienerdochter wipt flink op en neer.
Ik ken die beweging maar al te goed. Die maakte ik ook als kind als het huiswerk me te moeilijk werd. Een soort uiting van frustratie. 
En het schijnt dus erfelijk te zijn.
 
 Met mijn meest serieuze blik buig ik naar voren en doe zowaar een verwoede poging het te begrijpen. Rekenen was nooit mijn sterkste kant en zeker niet onmogelijke sommen als deze.
 
Ik neem een kladje en ga erbij zitten. Stap voor stap schrijf ik op wat ik lees, terwijl het been van tienerdochter op en neer blijft wippen. Een aangekoekte lucht haalt me even later uit mijn gedachten. Ik sta op en red wat er te redden valt van ons avondeten. Tienerdochter is inmiddels nergens meer te bekennen. 

Terwijl ik  me met de lichtelijk aangekoekte aardappelen bezighoud, blijft de som door mijn hoofd spoken en ik doe nog steeds pogingen om tot een oplossing te komen. 
 
Even later stormt tienerdochter fluitend de trap af en stopt de klapper terug in haar schooltas.

“Ik dacht dat je huiswerk moest maken”, vraag ik verbaasd.
“Oh dat is al af hoor” antwoordt ze quasi nonchalant, terwijl ze de iPad pakt om een spelletje te spelen.
"Doe geen moeite mam. Papa heeft me erbij geholpen.”
 
Ik pak mijn kladje en verfrommel het tot een prop.
 
En dan uit het niets...

 

 

....begint mijn been op en neer te wippen.

En krijg ik zin om er heel hard mee te gaan trappen.

 
 

20 opmerkingen:

Anita Willems zei

Het grappig, maar tegelijk zielig. ik kan me voorstellen dat je de frustratie van je af wilt schoppen! Dat soort sommen gaan mijn hele pet te boven, daarvoor zullen ze echt bij mijn man moeten zijn. Als ik er aan denk voel ik weer dezelfde paniek opkomen als vroeger....wat toch raar dat het lichaam dat allemaal onthoudt....

Linda zei

Oooo ik was hier ook zo vreselijk slecht in, gelukkig konden ook mijn kinderen bij hun vader terecht;-))

Mirjam zei

Zucht... dit mag ik op het werk doen. Leve Excel!! :)

Home and Lifestyle zei

Zou van paps het antwoord mét uitleg wel eens willen horen...! Want ik heb mij er ook over gebogen en ben benieuwd hoe de berekening gaat ;-).

Voor je dochter inmiddels een weet, voor jou (en voor mij) een vraag ;-).

Liefs, Ingrid

Marjan zei

Wat een leuk berichtje! Oh die rottige rekensommen ook...ik snapte er vroeger ook niet veel van. Nu zie ik ze meer als een puzzeltje en begin er vol enthousiasme aan, maar afmaken lukt vaak niet....
wel handig voor je dochtertje dat er nog een tweede vraagbaak in huis is. Heeft ze nog niet geleerd dat ze deze vraagstukken beter gelijk aan haar vader man vragen? :-)
En dat wippende been, geweldig!
Groetjes weer

Christel zei

Mooi geschreven!
groet, Christel

Rensina Steursma zei

Haha wat leuk geschreven!
Dat deed (en doe) ik soms ook, meestal wist mijn moeder het antwoord wel gelukkig...
Maar soms ook niet en dan was het wel lastig.
Groetjes, Rensina

merula zei

ow ja redactie rekenen! Ik vond dat ook altijd wel een hele uitdaging, maar daardoor ook echt een overwinning als je het uitgepuzzeld kreeg! Maar goed uiteindelijk kreeg toch iedereen aangebrande aardappels HA!

Bertiebo zei

Hahaha, natuurlijk gaat je been wippen. Zomaar... uit het niets...

Ingrid Orens zei

Hihihi... In het vervolg, als de dochter aankomt voor hulp, direct doorsturen naar papa ! Veel makkelijker, én je been blijft rustig ! ;-)

Anoniem zei

Heerlijk!
En herkenbaar....ik was ook geen rekenwonder!

Liefs, Gerry

Els04 zei

Oei oei :)

Pippa's Hus zei

Haha, ik ben zo blij dat mijn kinderen dat stadium voorbij zijn! Als ze hier ook thuis kwamen met de mededeling, ik moet een werkstuk maken. Begon ik al te zuchten!!!
Volgende keer stuur je haar maar direct naar papa. ;-) XX Esther

Inge zei

Een ramp zulke sommen, voor mij dan.

La Blomst-Living zei

Grrr...voortaan weet je wat je te doen staat...
Mooi weekend, liefs Linda

kreamade zei

deze klus voortaan maar doorschuiven... Je bent een lieve mama!! gr. Hennie

Vera de Gries zei

Hoofd(b)rekenen vind ik een mooie bewoording! Ik ben ook absoluut niet van het rekenen, laat mij maar lekker creatief bezig zijn!

Fijn weekend! Liefs, Vera

Unknown zei

"As the New Year is fresh in mind, the dominant question in mind of everyone is, “How will you make 2015 a great year?”
(\__/)
(='.'=)
(")_(")

_________________
Buy Archeage Gold
RS3 Gold
RS Gold

Susan van der Zwaag - Sondeyker zei

Whahaha wat ben ik blij dat dochterlief me nooit voor dit soort sommen heeft lastig gevallen. Rekenen was ook niet mijn sterkste vak. En als ze dat al deed verwees ik haar gewoon à la minute door naar manlief, die is daar beter in. Dikke knuff voor de schoppende benen neiging ;).

Maia zei

Hier was ik gebleven jee wat valt dat bloggen de laatste tijd tegen,veel te mooi weer, te druk andere dingen te doen,alles is ook zo leuk ken je dat?
Ja dat ken jij als geen ander denk ik haha.
Ik heb al de posten die ik gemist heb tot hier al bijgelezen en moest erg lavhen om deze rekenfrustratie....helemaal herkenbaar want ook ik ben bar slecht in dit soort " vraagstukjes" zoals ze ze vroeger noemden.
Gelukkig kan mijn man het ook beter en hij hielp hier de kinderen gelukkig ook.
Ach je hoeft ook niet alles te kunnen toch anders hebben de mannen ook niks meer te doen!
Ik ga even verder met mijn reacties geven.
Tot zooo
Groetjes Maia

Een reactie posten

Lief dat je een berichtje achterlaat!