Een van mijn 26 voornemens dit jaar was om een bepaalde ruimte in huis helemaal onder handen te nemen. Niet een beetje poetsen en hier en daar wat spullen weg doen. Nee, het grotere werk: alles van de plaats, alles schoon. Zelfs plekken waar de swiffer nooit is geweest. Ik besloot dat het de kelder moest worden, zeker nadat ik hier een paar maanden geleden een muis had gespot. Dit is wat hij met mijn oude Tina's heeft gedaan.
De muis is al lang gevangen (diervriendelijk hoor), maar toch het idee... daarbij kwam dat door alle kerstspullen de boel behoorlijk was ontploft.
Dus startte ik met deze grote klus. Elke keer een andere kast of klein hoekje om het behapbaar te houden. Eén van de eerste dingen die ik deed was het piepkleine raampje naar buiten schoonmaken. In de 55 jaar dat ik hier woon (het is mijn ouderlijk huis), is dit nooit eerder in me opgekomen. Het ging lastig open door de bladeren die er vanaf buiten voor lagen en het sop was in no time zwart. Maar twee emmers verder begon het ergens op te lijken.
's Avonds had ik mijn moeder aan de telefoon. "Je raadt nooit wat ik vandaag heb gedaan, je zult trots op me zijn" vertelde ik, wetende hoe belangrijk zij een schoon huis vindt en doorgaans geen hoge dunk heeft van mij in de rol van huisvrouw.
"Je maakt me nieuwsgierig" antwoordde ze.
"Ik heb dat kleine raampje in de kelder van binnen én buiten gepoetst."
Even was het stil aan de andere kant van de lijn.
"Dat kelderraampje?
Maar dat deed ik elke week.
Binnen en buiten.
Heb je ook de bladeren buiten weggehaald?"
Mijn euforische stemming kelderde. Letterlijk en figuurlijk.
"Ja je moet van buitenaf beginnen he" hervatte ze ongestoord. "Ik haalde altijd eerst met veger en blik alle bladeren weg en toen maakte ik het schoon."
"Elke week?
Serieus?"
Weer even een stilte.
"Ja, maar dat waren andere tijden he. Ik had ook geen baan."
Het verzachtte de pijn.
Een beetje.
Maar die dag had ik er even schoon genoeg van....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Lief dat je een berichtje achterlaat!