Ceesje

Zo'n vijf en een half jaar geleden kwam je in ons leven. Vol klitten en totaal verwaarloosd met een gebit zonder boventanden. Je werd geschat op 10 jaar oud, dus we wisten dat we geen hondenleven lang samen zouden zijn. Maar dat je het uiteindelijk nog zo lang volhield, hadden we niet durven dromen.  

De eerste twee jaar waren zacht uitgedrukt 'uitdagend'. Je was geen huisleven gewend. Sprong op de vensterbank als je bang was of verstopte je in de struiken in de tuin. Gezellig op de bank samen was er niet bij.

Maar je paste je aan en steeds meer begon je je draai te vinden. Op je eigen koppige manier. Want je had een duidelijke eigen wil. Geen zin om te wandelen? Dan gaan we niet. En sowieso wilde jij graag de route bepalen. Dat bracht me op plekken waar ik voorheen nooit kwam. Jij was de baas. De koning in huis, zoals we je hier lieten portretteren. 

Het ene moment was je dus onvindbaar en het andere moment liet je luid van je horen. Als we 's ochtends nog sliepen en je bonkte de deur keihard open. Of als je de postbode wilde aanvallen omdat die niets bij ons te zoeken had.

Door je angst voor het vuurwerk gingen we met oud en nieuw naar een huisje in het bos. Een terugkerend ritueel aan het einde van het jaar. Die momenten blijf ik koesteren.

Je hebt veel moeten doorstaan: van een tumor in je milt tot een hernia. Maar je krabbelde altijd weer op. De laatste hernia deed je letterlijk de nek om. Het ging niet meer. Lopen werd lastig. Maar ook daar vonden we een oplossing voor. In een karretje kon je gewoon nog mee en je keek je ogen uit en blafte zelfs nog vanuit je 'koets' naar voorbijgangers. Maar ook dat karretje werd te belastend. Zoals zoveel meer.

Gisteren hebben we de ultieme daad van liefde gedaan. We hebben je losgelaten. En dat was super verdrietig. 

Maar je ligt in de tuin, op de plek waar je zo graag lag en waar je al zelf een diepe kuil had gegraven. Daar kun je nu voor altijd rusten, zonder pijn en angst.

We gaan je missen.