De Ninglinspo wandelen

Na onze kennismaking met Durbuy, waren we nog niet klaar met de Ardennen! We gingen de week erna een ander deel verkennen en de Ninglinspo lopen, die bekend staat als de mooiste wandelroute van de Ardennen. En daarmee was niets teveel beloofd.

De naam van de route is vernoemd naar de rivier die in de wandeling centraal staat. De Ninglinspo is de enige bergrivier van België. Dat maakt dat de route voornamelijk uit rotspaden bestaat waartussen de rivier zich in mini watervalletjes een weg baant. Geen gebaande paden dus, wat deze route avontuurlijk maakt. Hoewel hij maar 6 kilometer is, duurt het dik twee uur voordat je hem hebt voltooid, omdat je dus constant over rotsen gaat.

Het wandelgebied ligt in het zuiden van de Ardennen, in de buurt van Remouchamps en Aywaille. Je hebt een gele route van 2,5 kilometer en een blauwe van 6 km. De bewegwijzering is heel goed, dus je kunt je helemaal richten op daar waar je je voeten zet, want dat is nodig! Je steekt voortdurend via kleine bruggetjes de rivier over en weer terug. Een grappig detail vond ik dat ik overal bouwwerkjes tegenkwam van stenen die door mede wandelaars op elkaar zijn gelegd. Want ja, stenen zijn er meer dan genoeg!

  

Sommige delen zijn hoog en steil en het pad smal, dus daarom hangen er touwen in de rotsen die je kunt vastpakken.

Als je de blauwe route volgt, kom je ergens halverwege bij een prachtig panoramapunt. Vanaf hier heb je een mooi uitzicht over de vallei. 

Er staat een bankje om even te pauzeren. Vanaf hier is het pad weer heel goed begaanbaar, waardoor je sneller dan verwacht weer terug bent op de plek waar je begon.

En dan kun je gelijk aanschuiven in de brasserie die bij de parkeerplaats ligt. Tenzij het maandag is (zoals in ons geval) en deze dicht is. Wij reden terug naar Remouchamps waar we eerder langs kwamen en waanden ons een eeuw terug in de tijd bij restaurant Bonhomme.

De cappuccino was er niet lekker, maar het sfeertje des te meer 😊

Nog even wat praktische tips:

Parkeren kun je bij het vertrekpunt van de wandelroute in het dorpje Sedoz. Je parkeert hier gratis en loopt zo het bos in. Maar zorg dat je er op tijd bent. De wandeling is populair en de parkeerplaats maar klein. Sinds kort is er een tweede parking iets verderop, maar hier betaal je wel (ik geloof dat we 6 euro betaalden voor een dagdeel).

Doe goede wandelschoenen aan en neem zeker bij warm weer iets te drinken mee.

Wat is jouw favoriete wandelroute?

Liefs,
Carolien

Het kleinste stadje ter wereld

Het wordt wel eens het kleinste stadje ter wereld genoemd. Durbuy, gelegen in de Belgische provincie Luxemburg kreeg al in 1331 stadsrechten. Dat het oud én klein is, dat voel je. Er zijn weinig stadjes waar je zo zorgeloos kunt slenteren, zonder schreeuwerige reclames of passerende auto’s.

Toen ik afgelopen januari aan jullie vroeg met tips te komen voor leuke uitjes dit jaar, opperde iemand Durbuy. Ik zocht het op, het sprak me aan en dus belandde deze tip in mijn boekje. Om er vervolgens afgelopen maand naartoe te gaan. En wat bleek? Het was maar anderhalf uur rijden vanaf hier!

Durbuy ligt in de Ardennen, dus natuurpracht verzekerd! Denk aan meanderende riviertjes, rotswanden en veel bossen, die je vanaf het centrum direct in het vizier hebt. De straatjes zijn van cobblestone en de huizen stammen uit de 17^e en 18^e eeuw. Hier vind je geen winkelketens, maar alleen unieke zaakjes, verstopt achter de mooiste gevels. Winkeltjes waar ze zeepjes verkopen, nostalgisch snoepgoed of zelf gebrouwen bier.

Zelfs een kringloopwinkel :)

In de middeleeuwen stroomde rivier de Ourthe aan twee kanten om Durbuy heen. In tegenstelling tot nu (de aftakking is gedempt), lag het stadje daardoor op een eiland. Ideaal om te verdedigen. Een zes meter hoge stadsmuur maakte er een bijna onneembare vesting van. Toen de muur overbodig werd, gebruikten de bewoners de stenen voor het bouwen van hun huizen.

Geen hoogdravende bezienswaardigheden dus, wél veel charme en gezelligheid. Ontdekken gaat bijna vanzelf. Lunchen in een schilderachtig hoekje van het centrum, wandelen door de smalle met steentjes beklede straten, zoeken naar de panden die ooit een klooster waren of klimmen naar een uitkijkpunt – bijvoorbeeld de Belvédère. Vanaf de hoogte kun je zien hoe het stadje opgaat in de natuurlijke omgeving vol dichte bossen.

Er lopen drie wandelroutes vanaf de gigantische rots bij het centrum. Wij namen de route van 6 kilometer en klommen al gauw omhoog, waarna we getrakteerd werden op een goed uitzicht op het stadje:

De route gaat verder door het dorpje Bohon, dat ondanks het hoogseizoen in slaapstand verkeerde. Ja, er was een brasserietje en er was een zwembad, maar die waren beiden niet open omdat het maandag was. Het enige leven kwam van een verdwaalde tractor of de koeien die nieuwsgierig naar de draad liepen.

We boekten ook een overnachting en die maakte het helemaal af! La cabane du petit bomal is een huisje direct aan de Ourthe. Die ligt dus in je achtertuin! Verder is er een houtgestookt buitenbad en een raam op het dak dat uitkijk biedt op de sterrenhemel. 

Geen mens gezien, wel heel veel dieren…

We plakten er ook nog een dagje Namen (Namur) aan vast, maar ik had spijt dat we niet in Durbuy waren gebleven. Want ook al heb je het daar in 2 uurtjes gezien, het blijft heerlijk om er te slenteren en een koffietje te drinken. Het veel drukkere Namen had die sfeer totaal niet. Het is de hoofdstad van de Ardennen, maar ik vond het druk, vies en rommelig. 

Maar Durbuy is dus wél voor herhaling vatbaar. 

En dan het liefst zo rond kerst… 😊

Was jij er al eens?

Liefs,
Carolien

De Belgische Ardennen

Het was een zalige zomer! We verbleven dicht bij huis zodat de hondjes mee konden. En toch hadden we het gevoel in een compleet andere omgeving te zijn: de Belgische Ardennen.

We verbleven in La Roche en Ardennen (provincie Luxemburg), zo'n beetje het hart van de Ardennen. Vanuit Zuid-Limburg is het nog geen twee uur rijden. Je bent er sneller dan in Amsterdam. En toch voelt het ver weg, door de bergen en de Franse taal die je overal ziet en hoort.

Het gebied de Ardennen is verdeeld over drie landen: België, Luxemburg en een klein stukje Frankrijk. Het gebergte dat de omgeving overal typeert is meer dan 300 miljoen jaar oud. Ter vergelijking: de Pyreneeën en het Himalaya gebergte zijn 50 en 60 miljoen jaar oud. 

Het hoogste punt ligt op 694 meter hoogte.

Ook voor ons huisje moesten we behoorlijk berg op, maar we werden dan elke dag getrakteerd op dit uitzicht.

Het centrum doet een beetje denken aan Valkenburg met z'n souvenirwinkeltjes en een ruïne (op onderstaande foto tussen de twee huizen in). 

En natuurlijk heel veel bier. Meer dan 300 soorten (en ik lust er geen een, haha)

Door de oude materialen van de panden en nostalgische uithangborden waan je je in Frankrijk. 

En natuurlijk door de taal, alhoewel er ook bijna overal Nederlands wordt gesproken.

Een bezoek aan de kasteelruïne is een van de high lights. Een flinke klim, maar het uitzicht dat je krijgt is echt geweldig. Op de foto zie je de kerk van het stadje. 

Toen we er waren, was net een grote roofvogelshow gaande, waarbij de gieren en uilen over de rotsen vlogen. s avonds zijn er lichtshows en ontmoet je met een beetje geluk (of niet) het spook Berthe, dat volgens de verhalen nog steeds in het kasteel rondzwerft.

Ik kon me vooral vergapen aan de mooie huisjes, vaak rijkelijk versierd met bloemen.

Helaas was door de droogte de rivier l' Ourthe niet begaanbaar. Dus er viel niets te kajakken. 

Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was een wandeling in Herou. Een tocht van maar 4 kilometer, maar ontzettend zwaar door de enorme klim en de rotsen waarover je moest lopen. Het staat bekend als het mooiste stukje Ardennen en dat geloof ik gelijk. Aan de rotsen hangen kettingen waarmee je kunt afdalen naar het dal beneden.  Hoe steil het was komt op de foto niet zo goed naar voren, maar ik voelde mijn kuiten nog een hele tijd branden!

En mooi te zien dat tussen al die rotsen heel wat plantjes toch hun weg naar het zonlicht vonden, zoals deze heideplantjes.

Wat ik miste in dit gebied (met uitzondering van het centrum) zijn de cafeetjes waar je een lekkere kop koffie kunt drinken of kunt lunchen. Daar moest je echt naar op zoek en dan nog is het vaak weinig idyllisch. Wat dat betreft zijn we maar goed verwend in Zuid-Limburg.

Ook de dagen thuis waren super fijn, heerlijk in en om het zwembad. Mijn neef uit Spanje bezocht ons en ik ging zelf op bezoek bij mijn vroegere buurmeisjes die nu in Utrecht wonen (wat een leuke stad is dat toch). En zo gingen de dagen voorbij.....  

Nog een weekendje en dan: back to work. Ik ben er nog niet klaar voor en deze leukerd ook niet. Jij wel? En was jij al eens in de Ardennen?

Liefs,

Carolien