vrijdag 20 november 2020

Zin in kerstpost? Doe mee!

Het leuke aan thuiswerken is dat je nooit meer de postbode misloopt. Afgelopen donderdag ging ik van het ene digitale overleg naar het andere. Tot dat ineens tussendoor de bel ging en de post een pakje afgaf. Huh, ik had toch niks besteld? Bleek het een cadeautje van mijn nicht te zijn: een adventkalender met theetjes. Maar in plaats van 24 theetjes zijn het er 50 omdat ik in december 50 word.


De kalender is dubbelzijdig. Je begrijpt natuurlijk wel dat dit gebaar gelijk mijn dag goed maakte. 

Maar ook een kaartje, een brief, een tijdschrift, zo bezorgd, midden op je werkdag, maakt me altijd extra blij nu ik veel thuis ben. En zo kwam ik op het idee voor kerstpost!

Kerstpost. Doe je mee?

Het jaar 2020 loopt alweer langzaam ten einde. En wat een jaar! Er is veel negativiteit voorbij gekomen en we moesten er allemaal mee zien te dealen. Maar daar wil ik het juist níet over hebben. Ik ben benieuwd wat 2020 jou voor goeds heeft gebracht? Ondanks of misschien wel juíst vanwege corona?

Ben je meer gaan wandelen? Heb je een nieuwe hobby ontdekt? Ben je erachter gekomen dat het thuis best leuk is? En zou je die positieve dingen willen delen op een kerstkaartje? Misschien kunnen we elkaar in een positieve 'vibe' brengen!

Het hoeven geen ellenlange epistels te zijn. Gewoon een leuk kaartje met wat positieve overpeinzingen, misschien aangevuld met wat kleinigheidjes zoals een lekker theetje of stickers, maar de boodschap staat centraal.  

Doen er meer mensen mee, dan maak ik groepjes van 4, waarbij je dus naar drie personen iets stuurt en zelf ook drie kaartjes terugkrijgt. Of liever: een driedubbele dosis positiviteit!

Je kunt je opgeven tot volgende week vrijdag door mij een mail te sturen met je adresgegevens. daarna maak ik de koppels bekend. Versturen doen we ergens rond 10 december.

Liefs,
Carolien   

   





vrijdag 13 november 2020

Lieve Sinterklaas

Ik wil uw plannen niet dwarsbomen...
maar bent u echt van plan om te komen?


Ik bedoel, dat van 'kom maar binnen met je knecht'
is door het RIVM onlangs weerlegd

Op visite is 'not done'
en voor overtredingen krijg je een bon

U komt bovendien uit het verre Spanje
en daar heerst nu code Oranje
Steden als Madrid en Barcelona
zijn brandhaarden van Corona

Bovendien neemt u altijd veel pieten mee
en het maximum aantal personen is: twee

En dan dat strooigoed op de grond
dat stopt niemand meer in zijn mond!

Denk aan de risico's: u bent hoogbejaard
En hoe gek staat een mondkapje over uw baard?

Natuurlijk beseffen we, u bent Heilig
maar een bezoekje is nu gewoon niet veilig

Laten we dit jaar maar even bellen
u kunt onze cadeaus gerust online bestellen

Volgend jaar hopelijk beter
Maar dit werkt voor geen (anderhalve) meter!

Liefs,
Carolien

vrijdag 6 november 2020

Nieuwe wc en wc-diy

Het kleinste kamertje in ons huis was, naast het halletje, de enige plek die nog helemaal authentiek was, zo oud als het huis zelf: uit 1929. Maar de scheuren werden steeds erger en het fonteintje was niet meer schoon te krijgen. Dus met een beetje pijn in ons hart hebben we toch deze ruimte verbouwd. Wel met die look van vroeger natuurlijk!

Tijdens mijn zoektocht naar tegeltjes kwam ik nog een leuke diy tegen die hierbij aansluit! Kleine bruisballen die je door de wc kunt spoelen zodat het lekker ruikt. Want waarom zou je chemische troep gebruiken als het ook natuurlijk kan?

WC-bruisballen

Dit heb je nodig:
1 kopje baking soda
1/4 kopje citroenzuur (dit is poeder, verkrijgbaar bij o.a. Holland Barett)
40 druppels essentiële oliën (bijvoorbeeld citroen of eucalyptus)
2 tot 3 theelepels water
een siliconen mal.

Roer alles door elkaar en kneed het met je hand totdat het een beetje vastplakt. Druk dit plat in de vakjes van je mal en laat 12 uur rusten.

Daarna druk je de vormpjes eruit en klaar! 




Leuk om in een weckpotje te bewaren op je toilet.


Je kunt er elke mal voor gebruiken die je wilt. Zo maakte ik ook nog wat sneeuwpoppetjes. Dat is ook leuk om cadeau te geven. Bijvoorbeeld als iemand een nieuwe wc heeft :) 


Ik ben in ieder geval blij dat de verbouwing erop zit. Zal deze nieuwe wc het ook bijna 100 jaar volhouden? 

Liefs,
Carolien


vrijdag 30 oktober 2020

Ceesje en de grote samensmelting

En dus vertrokken we vrijdagnacht om 5.00 uur vanuit Zuid-Limburg naar Utrecht waar het busje vol Roemeens zwervers in de prille ochtend aankwam. Eén voor én werden de hondjes vanuit de bus overgeleverd aan de nieuwe baasjes. Wij waren als vierde al aan de beurt. En Ceesje was precies zoals op de foto die we hadden gezien....


In de auto op weg naar zijn gouden mandje, het laatste stukje van een ellenlange reis, gedroeg hij zich voorbeeldig en at gretig uit mijn hand. Ceesje blijkt geen boventandjes te hebben, allemaal afgesleten, omdat hij waarschijnlijk zijn leven aan een ketting heeft moeten slijten. 

Eenmaal thuis kwam er echter een nieuwe stressfactor bij: de Griek! Want die had 7 jaar het alleenrecht gehad en kreeg nu een indringer.

Dat viel even tegen. In plaats van het idyllische plaatje dat ik in mijn hoofd had van een gezellig weekend met die twee dotjes op de bank, werd ik gebombardeerd tot scheidsrechter. De Griek vloog haar steeds in de haren! Manlief bouwde zelfs hele hekwerken om ze van elkaar gescheiden te houden (waar Ceesje vervolgens weer doodleuk overheen sprong) en dan weer in de mand van de Griek belandde. 


 


 


Het was een week van grommen, piepen, janken en de aandacht proberen te verdelen. Ondertussen werd onze wc verbouwd met het nodige boor- en klopwerk én had ik deadline voor ons magazine (dus heel veel telefoontjes van mijn manager).

-Welke foto kiezen we voor de cover?
-Heb je me de artikelen al gestuurd, ik mis nog een paar....
Ze moest eens weten met wat voor kunst- en vliegwerk ik door de dag kwam.


Ceesje op onderzoek door het hele huis.....

Gisteren zat ik er doorheen. Tot overmaat van ramp was door een foutje met de verbouwing de kelder onder water gelopen Alles stond blank! Ik kon niet eens goed dweilen omdat ik twee honden uit elkaar moest houden. En de werktelefoon bleef maar rinkelen. Toen dochterlief thuis kwam uit school, sprak ik zelfs de woorden die ik niet wilde zeggen. "Misschien is Ceesje toch beter af in een ander gezin..." 

Ze antwoordde met een diepe zucht. "Ga jij nou maar gewoon naar je interview, ik regel het hier wel." 

Ik stapte in mijn auto en ging op pad. Even weg uit de stress, al was het voor een werkafspraak. Toen ik thuiskwam, bleek het tij gekeerd!

Dochterlief haalde haar schouders op. "Ik heb gewoon al die hekjes weggehaald, ik was er klaar mee. Ze regelen het zichzelf wel." 

En wat blijkt... het werkt! 

Terwijl ik dit blogje schrijf liggen de twee buitenlanders in de andere kamer samen op de bank. Oké nog niet naast elkaar, maar het begin is er. 

Dus dat weekend met die twee dotjes samen op de bank komt er toch nog!

Liefs,

Carolien

donderdag 22 oktober 2020

Als je maar graag genoeg iets wilt....

Tienerdochter doet aan 'manifesten' . Daar zijn hele accounts van te vinden op Instagram. Ze leest er ook boeken over. 'The Secret' heeft geen geheimen meer voor haar :) Het komt erop neer dat als je maar graag genoeg iets wilt, het op je pad komt.

Dus toen we hoorden dat Ceesje niet doorging (zie mijn laatste blogpost) zei ze: ik voel dat hij toch nog bij ons komt. Ik ga er de komende tijd heel sterk aan denken. Ze plakte zijn foto op haar prikbord en sprak erover alsof hij echt ging komen. Woensdagavond nog. "Laat het nou toch los" probeerde ik. "Het gaat echt niet meer gebeuren, hij heeft al een gezin." 

Dat was woensdag. Donderdagochtend zag ik een appje op mijn telefoon van de stichting: mag ik u even bellen over Ceesje? Verbaasd tikte ik het nummer in en kreeg even later te horen dat de adoptanten zich hadden teruggetrokken. Of we Ceesje alsnog wilden....? Want zijn koffertje was al gepakt en hij komt zaterdag aan.

Morgen!

Zo spannend, gaat het dus toch allemaal nog door.... 

.....

Even later piept mijn telefoon weer. Maar dat is de app van school. Het geschiedenispunt staat erop: een 5.3.
"Als dat manifesten toch zo goed werkt" vraag ik. " Manifest dan ook eens wat hogere cijfers!"

Ze kon er gelukkig om lachen. Want tenslotte komt morgen Ceesje! Wie doet haar nog wat?

Liefs,
Carolien

   

vrijdag 16 oktober 2020

Thuiswerken (en een bijna hondje)

Toen in maart de eerste lockdown kwam en iedereen thuis moest werken, ging ik nog elke dag naar kantoor. Werkend op de afdeling Communicatie moesten we binnen handbereik zijn. Om teksten te schrijven of filmpjes te maken. Ik vond dat niet erg, want zo voelde het alsof alles tenminste nog een beetje normaal was.


Nu met de tweede golf, is alles strenger en zo komt het dat ik sinds twee weken vanuit thuis werk. En dat is even wennen. Terwijl de grote stroom al gewend is aan digitaal vergaderen, zit ik te hannesen met de techniek. En ineens moet ik me druk maken of de kamer op de achtergrond wel opgeruimd is, want iedereen kijkt mee ( inmiddels weet ik dat je je scherm kunt 'blurren') en van 'documenten delen' word ik nog steeds nerveus. En waar moet je kijken in de camera als je met meerderen digitaal vergadert? Wat ik het meest mis is de kantoorhumor. Grapjes gaan nu over en weer via de app, maar vaak zit je zo in je werkbubbel, dat je daar geen tijd voor neemt... 

Voordelen
Toch zijn er ook voordelen. Ik hoef tussen de middag niet meer aan de cup-a-soup, maar kan gewoon een eitje bakken of tosti maken. Ik hoef niet meer te bibberen van de kou als de kantoorverwarming weer eens niet goed staat afgesteld (ik zal het straks merken aan de energierekening). De tijd dat ik 's ochtends in de auto zat naar het werk besteed ik nu om pittige yoga klasjes te doen (hoop dat ik dat straks merk aan de weegschaal).

Maar wie het meest blij is, is onze hond. Fulltime iemand thuis, dat vindt ze heerlijk! 


Cessje
Toen op een avond vorige week deze leukerd uit Roemenië op Facebook voorbij kwam en ik hem aan de rest van het gezin liet zien, waren we alle drie een beetje verliefd. Wat een leukerd! En hij had ook nog eens een erg aandoenlijke naam: Ceesje. Hij stond al maanden ter adoptie en met zijn 9 jaar was hij kennelijk niet zo gewild. Het voordeel van thuiswerken werd ineens heel duidelijk: wat als we voor een tweede hondje zouden gaan, dan was dit wel de meest ideale tijd om hem te laten wennen! We gingen voorzichtig bellen en gaven ons op als eerste adoptant.  


De dag erna kregen we een telefoontje. Ceesje was al vergeven. Door het thuiswerken wisten de vrijwilligers van elkaar niet wie met welke hond bezig was. Dus Ceesje mag op 25 oktober naar Nederland komen en krijgt zijn warme mandje.... maar niet bij ons. Tenzij het niet klikt met de hond in het adoptiegezin, dan zijn wij zijn back-up. Wie weet.

De thuiswerken kan dus nog heel wat teweeg brengen...

Liefs,

Carolien



vrijdag 9 oktober 2020

Internationale Dag van de Post

Vandaag is het internationale Dag van de Post. Sommige poststukken zijn zo bijzonder dat het moment van openen/lezen je bijblijft. Zo ontving ik deze zomer een dik boekje boordevol hoekjes, envelopjes en briefjes. Het was een super hete dag en ik kwam 'even' uit het zwembadje om hem te lezen. Een uur later zat ik er nog; er was zoveel te zien, lezen, bekijken... 

Mijn penvriendin had er zelfs een heel verhaal bij verzonnen over postbode Tjeu.


Die Tjeu kreeg gelijk een gezicht....



... en dat zette mij aan het denken. Dit verhaal moest een vervolg krijgen. Ik wilde dat de ontvangster minstens zoveel lol had in het ontvangen als ik deze zomer. En toen ik bij de kringloop dit oude (post)tasje zag, kreeg ik een idee.

Die Tjeu was zijn posttas verloren en die oude stukken werden nu alsnog bezorgd. Ter compensatie voor het ongemak mocht de ontvangster zijn originele posttas hebben. 


De tas bevatte heel wat vakjes en gleufjes, waar ik van alles instopte. 


Wat is jouw mooiste poststuk ooit en ga jij iets speciaal doen op deze Dag van de Post?


Liefs,
Carolien


vrijdag 2 oktober 2020

Toch nog iets positiefs aan corona

De iPad ligt prominent op tafel. Gekoesterd, in een mooi zwart hoesje. Tot een maand geleden had de 75-jarige Henk nog nooit eentje in zijn hand gehad. Hij wist zelfs niet wat hij ermee zou moeten. Totdat corona kwam en zijn thuishulp hem wilde helpen met beeldbellen. Inmiddels heeft de digitale wereld nog maar weinig geheimen. Henk doet zijn bankzaken online, heeft een Facebook-account en speelt spelletjes met andere senioren.

Ik heb een interview met Henk voor ons zorgmagazine. Ik werd voor dit verhaal getipt door zijn thuishulp, die hem de afgelopen weken heeft laten kennis maken met de digitale wereld. Hij fleurt op en neemt het ding ter hand. Soepel vinden zijn vingers de weg naar een kaartspel dat hij elke avond speelt. "Vroeger ging ik nooit na tien uur naar bed"  vertelt hij. "Maar sinds ik dit spel heb ontdekt, vliegen de avonden om. En ik mag van mezelf niet gaan slapen voordat ik heb gewonnen." Hij kijkt me guitig aan. "Laatst ging ik zelfs pas om twee uur 's nachts slapen" bekent hij lachend. 

Hij had nooit gedacht dat hij het zou leren. Na twee herseninfarcten is zijn geheugen slecht. "Je moet me zeker twintig keer iets uitleggen voordat ik het begrijp" zegt hij. Maar zijn thuishulp had dat geduld en kreeg hem zover dat hij ging beeldbellen met familie elders in het land, die hij door corona te lang niet had gezien. Daarna hielp ze hem om de bankzaken digitaal te regelen. Dat beheerst hij nu geheel zelfstandig. Dat kaartspel heeft hij zichzelf uitgezocht en ook een Facebookaccount staat op zijn naam. Inmiddels heeft hij ook een iPhone 11, want dat is handiger voor als hij op pad is. Zo reisde hij laatst weer eens met de trein. "Met mondkapje natuurlijk" lacht hij. " Het is geen gezicht die dingen, maar ik heb er een leuke selfie van gemaakt." 

Terwijl corona veel eenzaamheid heeft gebracht onder ouderen, is er ook een groep die, noodgedwongen weliswaar,  met de digitale wereld in aanraking kwam. Bij Henk heeft dat goed uitgepakt. Het zorgde er voor hem zelfs voor dat hij juist minder eenzaam is. Want inmiddels heeft hij ook het online daten ontdekt.

Als ik naar buiten loop, zwaait hij me tot aan de auto na. Wat ik zo bijzonder vindt aan dit verhaal is dat je als één persoon het verschil kunt maken. Die thuishulp had ook kunnen denken: ik ben hier om schoon te maken, dat is mijn taak en verder niets. Maar ze verdiepte zich in Henk en zocht oplossingen hoe ze deze moeilijke tijd voor hem gemakkelijker kon maken. Ze hoefde dat niet te doen, maar ze deed het. En daar is zoveel moois uit voort gekomen....




  

vrijdag 25 september 2020

Wildplukken

Het begon met een set kaartjes in Flow. Ik nam me voor alle bloemen in het echt te ontdekken en dat leidde er uiteindelijk toe dat ik me inschreef voor een cursus 'wildplukken'.  

"Wildplukken?" vroeg mijn veel jongere collega laatst verbaasd. Hij moest er erg om lachen. Ik dacht dat het hip en happening was, iets met het verbeteren van de wereld, maar hij vond het vooral een hobby voor vijftig-plus vrouwen die de Margriet lezen. Hij schetste er het beeld bij van huppelende senioren die blootvoets in de bosjes op zoek gaan naar dat ene bijzondere plantje om thee van te trekken.  


Ik liet mij niet ontmoedigen en ging onverminderd enthousiast door. Na acht weken heb ik de cursus nu afgerond. En ik weet nog lang niet elk plantje of elke struik te benoemen, maar ik heb wel geleerd dat:

  • er buiten meer eetbaars te vinden is dan je denkt
  • veel onkruid eigenlijk heel gezond is
  • er nog steeds heel veel medicijnen zijn afgeleid van bomen, planten en struiken 
  • er meer bio-diversiteit in de stad is dan op het platteland
  • je je kamerplanten een boost kunt geven met afgekoelde brandnetelthee

Die laatste tip was eigenlijk wel de beste! Ik drink niet alleen brandnetelthee, maar brouw hele flessen vol met brandnetelsap en daar bewater ik mijn kamerplanten mee. Een bommetje mineralen en ze hebben er nooit eerder zo goed bijgestaan!


En wist je dat je de zaadjes van brandnetels in pesto en salades kunt verwerken? 

Wat ook leuk is, is dat je anders gaat kijken als je met de hond loopt. Is dat zevenblad? Vogelmuur? Van sommige wilde planten had ik nooit eerder gehoord, terwijl ze overal rijkelijk groeien. Bij twijfel check ik de app plant snap die dan uitsluitsel geeft.

Dus zo'n cursus wildplukken is helemaal niet oubollig! En die Margriet? Die lees ik niet, maar die pluk ik in het veld en stop hem thuis in een vaasje...  

Liefs,
Carolien

  

  


vrijdag 18 september 2020

Mijn boekwinkeltje

"Is dat leuke zaakje van jou" , vroeg me laatst iemand naar aanleiding van mijn account PakjeBoek op Instagram, waar ik boeken verkoop voor het goede doel.  En ja, zo voelt dat inmiddels wel een beetje, alsof ik mijn eigen 'zaakje' heb 💓. 














Toen ik in maart dit jaar startte, had ik nooit kunnen weten dat het zo snel zou gaan. Ik heb in die korte tijd ruim 500 euro opgehaald voor de stichting dierenopvang Savanah. Daarnaast voerde ik leuke gesprekken met andere boekenliefhebbers en ontmoette ik heel wat nieuwe mensen. Collega's waar ik normaal niet veel contact mee heb, komen nog steeds met zakken vol boeken. Een vrouw uit de straat die ik alleen van gezicht ken, belt ineens net een doos bij me aan en ook online zijn er mensen die me boeken sturen voor de verkoop. Dat alles eromheen maakt het extra leuk! Verhalen verbinden...

Een andere leuke bijkomstigheid is dat al die leuke boeken op mijn pad komen en ik soms (vaak!) de verleiding niet kan weerstaan om even snel zelf te lezen.....  

In deze post deel ik mijn drie mooiste boeken van de laatste periode en op het einde nog een leuke DIY!

Het Fluisterboek *****

Annemarths beste vriendin Tibby woont in een romantisch kraakpand. Ze mag alles van haar ouders en ze hoeft niets. Annemarth vindt haar helemaal geweldig. Omdat Tibby het erg moeilijk heeft, doet ze alles om haar te helpen. Maar hoever kan ze daarin gaan?

Ik vond het een prachtig en puur boek, verteld uit het oogpunt van een 14-jarige. Ik las het in de zomer, maar kan de sfeer zo weer terughalen!


Laat los mijn hand *****

Louis rijdt zijn vader in een oud busje van Londen naar Zürich, waar zijn vader een afspraak heeft in de levenseindekliniek. Vader heeft ALS en wil op waardige wijze zijn leven beëindigen. Hij heeft ook zijn twee zonen uit z'n eerste huwelijk gevraagd mee te gaan.
Louis' halfbroers Ralph en Jack zijn fantastische, verschrikkelijke, en lastige mensen. Zij hebben hun vader (nog) niet vergeven voor de giftige geheimen en leugens uit diens verleden. Hoe moet dat goed gaan, met zijn vieren op een kluitje in een gammele camper zo'n eind reizen?

Een roadnovel om niet snel te vergeten. Ondanks het trieste thema is het een boek vol humor en warmte. 



400 brieven van mijn moeder *****

'Dit is het waargebeurde verhaal van Joseph Oubelkas die eind 2004, op 24- jarige leeftijd, begon aan een zakenreis naar Marokko en daar zonder bewijs of onderzoek wordt veroordeeld tot tien jaar celstraf voor iets wat hij niet heeft gedaan.
Tijdens het harde en onrechtvaardige leven in de verschillende gevangenissen bouwt Joseph toch een aantal bijzondere vriendschappen op en wordt hij onvoorwaardelijk gesteund door de 400 brieven van zijn moeder.

Best een dik boek, maar ik had het in no-time uit. Want ik wilde steeds weten hoe het zou aflopen. De brieven en wijsheden die Jospeh van zijn moeder ontvangt zijn pareltjes! Woorden die hem door die vreselijke tijd heen slepen. Ongelooflijk dat zoiets echt kan gebeuren. 



Meer boeken? Kijk op Instagram bij #PakjeBoek. Binnenkort organiseer ik er ook weer een boekenswap.

DIY - boekenlegger

"Dit oude boek zal wel niet verkopen he? " vroeg mijn moeder me laatst en ze kwam met een vergeelde roman die ze op haar huwelijksdag had gekregen. "Neem hem toch maar mee, ik wil wat ruimte maken."  Ik verzekerde haar dat hij goed van pas kwam. De vergeelde bladen gebruik ik voor mijn Round Robin boekjes. En van de rug maakte ik een boekenlegger door hem met een scherp mesje los te snijden. Gaatje erin en kwastje eraan. Vervolgens gaf ik hem weer terug zodat het boek toch weer, in afgeslankte vorm, bij haar is. 


Op Pinterest zien ze er nog mooier uit:



Veel lees- en DIY-plezier!
Carolien