vrijdag 12 oktober 2018

TTT swap (en een kaartje voor Jos)

Een tijdje terug organiseerde ik de ttt-swap , oftewel de tel-tot-tien swap. Samen met een andere postliefhebber aan de hand van kaartjes van 1 tot 10 tellen!

Ik kreeg tot nu toe 1 ijsje, 2 vosjes, 3 verkeersborden, 4 parasols en 5 macarons. Op naar de tweede helft (het wordt natuurlijk steeds uitdagender...) Ik ben benieuwd, hoe ver zijn jullie?


Sommigen zijn al bijna bij 10, maar bij anderen zit er nog niet de vaart in begreep ik ook. Laat je swapmaatje niet te lang wachten op een volgende kaartje, dan blijft het wel zo leuk!

En als je goed kijkt is het helemaal niet zo lastig om geschikte kaarten te vinden!


Over kaartjes gesproken.... ik schreef een column over Jos die 7 jaar niet buiten was geweest. Ik kreeg reacties van jullie of het niet leuk zou zijn hem een kaartje te sturen. En laat hij dat nou net heel leuk vinden!

Omdat hij tijdens ons bezoek aan Gaia Zoo in het winkeltje geen pandaknuffel kon vinden, ben ik hem laatst dit exemplaar gaan brengen. Hij was helemaal ontroerd. En toen vertelde hij ook dat hij van post houdt.


Mocht je hem iets willen sturen, mail mij dan voor het adres. Ik geef het graag aan je door. Hij is dol op panda's en zeehonden en Texel. Maar elk kaartje is natuurlijk leuk!

Liefs,
Carolien 

vrijdag 5 oktober 2018

9(99) vragen aan mezelf

Wat is mijn lievelingsmaand? Na de kerstmaand is dat toch met stip oktober! Dat was 1 van de 999 vragen die ik aan het beantwoorden ben.


Vroeger was ik al dol op invulboekjes, waarin je naar hartelust vragen kon beantwoorden in je mooiste handschrift. Afgelopen zomer (tijd teveel!) kocht ik 999 vragen aan jezelf. Het leek me wel leuk om daar op een zomermiddag voor te gaan zitten in de tuin, maar inmiddels is het al herfst en ik ben nog niet op de helft.

Want wat was mijn allervroegste jeugdherinnering? Daar moet ik echt even over nadenken. Welke kleur had mijn eerste fiets? Even mijn moeder bellen (geel dus) en wat zou je doen al je 1 dag onzichtbaar was?

Sommige vragen gaan dan weer heel snel. Koffie of thee? Taart of cake? Zelf rijden of gereden worden?



Het leek me leuk om 9 vragen met jullie te delen!

1. Welk beroep zou je willen hebben als het niet je huidige beroep mocht zijn?
Ik ben super blij met mijn baan als tekstschrijver! Maar als ik iets anders zou moeten doen, koos ik voor vormgever. Dan kon ik die zelfgeschreven teksten ook in een leuke lay-out gieten en mooie kaarten ontwerpen.

2. Welke drie winkels zijn favoriet?
-Boekwinkels!
-TK Mex (vooral de woonafdeling)
-Kringloopwinkels

3. Naar welke plek zou je ooit terug willen?
-Ik heb een aantal maanden stage gelopen in Norwich, in een prachtig oud kasteel/museum. Daar zou ik graag nog eens terug gaan om te kijken of er veel is veranderd. En ook naar the Cotswolds, ik houd erg van Engeland!

4. Wat is het meest enge wat je ooit hebt gedaan?
-Bevallen!

5. Op welke drie dingen knap je af bij een man?
-Spitse, puntige schoenen!
-Opschepperij
-Als hij niets met dieren heeft

6. Wat zijn je drie guilty pleasures?
-Middagdutjes op de bank bij de hond
-Nutellapotten uitlikken
-Mijn telefoon checken tijdens de yoga

7. Hoe had je willen heten?
Ik vind Carolien prima, maar Billy of Charly vind ik leuke namen!

8. Wat is het mooiste compliment dat je ooit kreeg?
Dat mijn vriendin tegen me zei: ik zou willen dat ik jou vroeger als moeder had gehad.

9. Welke drie smaken vind je het allerlekkerste?
-chocolade
-munt
-caramel

Welke vraag zouden jullie me willen stellen? Ik ben nu toch in vorm, dus kom maar op en ik geef je antwoord!

Fijn weekend!
Liefs,
Carolien



vrijdag 28 september 2018

Help Me!

Ze zien er altijd zo aanlokkelijk uit: de zelfhulpboeken die je beloven dat je leven, na het lezen ervan, voorgoed verandert. Dat je in no-time succesvoller of rijker wordt, of dat je nergens meer over piekert. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik ben nooit veel wijzer of beter geworden van zo'n boek. En toch blijven ze me triggeren, met hun veelbelovende titels!



Des te leuk en herkenbaar vond ik Help Me: een boek óver zelfhulpboeken. Journaliste Marianne Power zit niet goed in haar vel en ervaart haar leven als een sleur. En dus besluit ze om een jaar lang, elke maand een zelfhulpboek te lezen en de tips die erin staan toe te passen op haar leven.

Zo begint ze de eerste maand van het jaar met een boek dat haar buiten haar comfortzone laat leven. Ze doet dingen die ze eigenlijk niet durft: van het nemen van de bekende nieuwjaarsduik op 1 januari tot het aanspreken van vreemden in de trein. Maand twee probeert ze haar financiën op orde te brengen en zo gaat het jaar verder met elke maand een nieuw thema. Van 'The Secret' tot 'De Kracht van Kwetsbaarheid'. Sommige boeken heb ik zelf gelezen, dat maakte het extra herkenbaar.

Het leukste vond ik 'Rejection Therapy', die kende ik nog niet. Het idee erachter is dat als je maar vaak genoeg wordt afgewezen, dat gevoel uiteindelijk went. Niet over inzitten, maar doorgaan. Dus een maand lang probeerde Marianne elke dag een afwijzing te incasseren. Maar die krijgt ze niet zo gemakkelijk als ze denkt. Zo vindt de chagrijnige barvrouw het prima dat ze haar eigen bier wil tappen en een bandlid van een rockband laat haar zijn instrument uitproberen. Ze schrijft zelfs een brief naar een vooraanstaande uitgever waar ze tot haar grote verbazing op gesprek mag.

Hoe meer het jaar vordert, hoe meer Marianne geobsedeerd is door haar zelfhulpmissie. Haar omgeving wordt er moe van en zijzelf uiteindelijk ook. Letterlijk, want ze zit tegen een burn out aan. Heeft ze nu iets aan al die boeken gehad of niet? Als je dat wilt weten kun je het beter zelf lezen! In feite is het een boek over andere boeken, maar bevat het zelf ook een belangrijke boodschap.

Ik heb die Rejection Therapy in ieder geval al toegepast. Er komt namelijk een reünie van mijn basisschool. We hebben nagenoeg alle klasgenoten van toen opgetrommeld op eentje na. Die is een beetje 'apart' en niemand heeft er echt contact mee. Een oud-klasgenoot sprak zijn ouders en die zeiden heel resoluut: je hoeft hem niet te vragen, doet hij niet.

Voor hen was het daarmee afgedaan, maar voor mij niet. Ik zocht hem op Facebook. Achter een grote walm rook zat een brede man met ontbloot bovenlijf. Nou ja, bloot: het zat vol tatoeages. De rookwalm kwam van een waterpijp die aan zijn mond stond en naast hem op tafel een fles whiskey.  Net toen ik hem wilde weg klikken dacht ik weer: wat is het ergste wat kan gebeuren? Dat hij zegt: "rot op, laat me met rust".
Dus ik stuurde hem een mailtje met de vraag of hij ook wilde komen. Met een leuke smiley erbij. Het duurde een tijdje voor het antwoord kwam (check, chekc, toch wel spannend...) maar toen kwam het: "ik kan helaas niet omdat mijn vrouwtje jarig is", schreef hij. Maar ik moest iedereen de groeten doen. Hij had goede herinneringen aan die tijd.
Nou!
Ik mailde weer terug. Of hij ook nog foto's had. Weer verwachtte ik een antwoord als: "laat me nu maar met rust". Maar hij stuurde een foto uit die tijd.
Kijk!

Volgende stap: solliciteren bij Flow? :-)

Ik heb de smaak in ieder geval te pakken!

Liefs,
Carolien

PS Het boek is gewoon online te bestellen via Bol.com bijvoorbeeld!

vrijdag 21 september 2018

Op stap met Jos

Voor mijn column die ik elk kwartaal schrijf in een zorgmagazine ging ik op stap met de 74-jarige Jos die zeven jaar niet buiten was geweest!


Column


“Ik ben al zeven jaar niet meer buiten geweest.” Zijn woorden komen bij me binnen en ik probeer te  bevatten hoe dat moet zijn. Zeven jaar lang nergens naar toe, alleen maar thuis, afgewisseld met af en toe een opname in een revalidatiecentrum  vanwege gezondheidsklachten.

Ik ben op stap met de 74-jarige Jos uit Kerkrade. Op mijn vraag waar hij wil lunchen, hoeft hij niet na te denken. “In GaiaZOO” klinkt het overtuigend.  Vanaf het eerste moment dat ik zijn rolstoel in  handen neem,  zie ik hem genieten, de frisse lucht opsnuivend. Zijn voeten in stevige, vilten sloffen, de pet zorgvuldig over het hoofd tegen de felle zon. En in zijn borstzakje een pakje sigaretten, dat gaandeweg de dag slinkt. 

Natuurlijk bekijken we eerst de dieren. Zoals de ganzen in het Limburg-gedeelte, die herinneringen oproepen aan betere tijden. “Die hadden we vroeger  thuis”, vertelt Jos. “Sommige waren zo tam, die kwamen de keuken in.” Dan maakt hij geluiden die door de ganzenfamilie  gretig worden beantwoord.  “Ik ben het nog niet verleerd” klinkt het trots en Jos steekt zijn vuist in de lucht.
Het is een warme dag. “Maar wel heel goed uit te houden” zegt Jos herhaaldelijk. Als onervaren rolstoelduwer denk ik daar bij elke heuvel anders over, maar ik geniet mee. We drinken koffie in het restaurant en eten een soepje. Om ons vervolgens te begeven richting  de Savannah en de Toendra met de anacondaslang als hoogtepunt. “Wat een prachtig beest” klinkt het enthousiast.

Jos geeft zijn ogen de kost. Terwijl de gorilla’s wilde capriolen uithalen, rent een groep schoolkinderen  joelend en uitgelaten om ons heen.  Hoewel hij af en toe glimlacht, tekenen diepe groeven  zijn gezicht.  Dat hij veel heeft meegemaakt, steekt hij niet onder stoelen of banken. Zijn eerste vrouw stierf jong en hun enige dochter kwam levenloos ter wereld.” Ze zou 38 zijn als ze nog leefde.” Door een herseninfarct raakte Jos  verlamd. Zijn  tweede vrouw stierf 7 jaar geleden. En daarmee ook zijn contact met de buitenwereld. 

Sinds twee maanden woont hij nu in zorgcentrum. Een nieuwe fase. “Ik heb er niks te klagen. Het eten is lekker. Toen ik er kwam wonen woog ik 51 kilo en nu 71.” Hij grijnst en trommelt met zijn hand op zijn buik. “Ik moet nu zelfs een beetje oppassen.”
Lezen en schrijven heeft Jos door beperkingen nooit geleerd, maar praten kan hij als de beste. “Ik hou van de zomer. Dan is er veel te zien en gaan de dagen sneller om.” Bezoek krijgt hij erg weinig, maar hij heeft al de nodige contacten met medebewoners. “En de zuster leest elke ochtend de krant voor. Nu weet ik tenminste weer wat er in de wereld speelt.”  

Als ik vraag of Jos nog wensen heeft, knikt hij gelijk. “Ik zou graag nog in het winkeltje willen kijken” en hij trekt het tasje dat strak om zijn middel hangt naar zich toe.  “Misschien kan ik een leuke knuffel kopen als herinnering aan deze dag.”  

Ik vind het een mooi idee.
Jos is veel kwijt geraakt. Maar niet het kind in zichzelf… 

vrijdag 14 september 2018

Nieuwe keuken!

Ja.... onze nieuwe keuken is klaar! En ik ben erg blij met het resultaat!


In februari dit jaar gingen we, heel vrijblijvend, eens naar keukens kijken. Want binnen nu en drie jaar moest er toch wel een nieuwe komen. In de eerste winkel, bij Brugman Keukens, was het gelijk raak. Deze landelijke keuken moest het worden. Ooit.... maar toen wist ik nog niet dat hij steeds door mijn hoofd bleef spoken. Bovendien begaf onze afzuigkap het, dus konden we net zo goed het proces wat versnellen :-)


En nu, ruim een half jaar later is 'ie er!

Onze keuken is lekker ruim, dus het is een plek waar we veel vertoeven. Er wordt gegeten, gekletst, huiswerk gemaakt en sinds ik de kitchen aid erbij cadeau kreeg ook veel meer gebakken!



En het leukste is natuurlijk om alles aan te kleden...

Dit is geen gesponsord blogje, maar wil wel vermelden dat ik erg tevreden ben over Brugman Keukens. De service, de voorbereiding, afwerking, het meedenken... erg fijn.



Dus als jullie me zoeken, ben ik in de keuken...

Fijn weekend!

Carolien

vrijdag 7 september 2018

Wandelen met ... alpaca's

Met veel 'ah's 'en 'oh's ' reden we al vaker langs een alpaca-farm in de buurt. Wat een enige diertjes met hun wollige lijven en grappige kopjes! En wat bleek? Je kon je aanmelden voor een wandeling



Dat deden we afgelopen zondag. Bink, Spiky, Rocky en Nigel waren de aangewezen alpaca's waarmee wij op pad gingen. En Bernhard niet te vergeten, de doorgewinterde vrijwilliger :-).

Is dat niet zielig, was uiteraard een van mijn eerste gedachten, maar alpaca's die niet op pad willen, blijven lekker thuis, zo werden we vooraf gerustgesteld. En de beesten die mee willen lijken het erg naar hun zin te hebben. Het riempje neem je losjes in je hand, geen getrek! En het mooiste: de beesten bepalen de weg.



'We gaan hier naar rechts' riep Bernhard, maar daar dachten de wollige viervoeters anders over. "Oke, naar links" klonk het flexibel.

We maakten de nodige pitstops voor een graspauze (nee geen plaspauze, dat doen ze niet onderweg)



Het zonnetje en de rust van de beesten maakten dat we helemaal zen werden...


En knuffelen lieten ze zich ook!


Toen de thuisfarm weer in beeld kwam, versnelde hun pas en ging het lopen over in huppelen. 

Terug op de farm dronken we thee tussen alle alpaca's, in totaal 35 stuks. Daarna mochten we helpen ze uit de hand te voeren en de pasgeborenen bekijken!



Dit mopje was twee weken oud!


Wat me opviel is dat de moeders helemaal niet boosaardig zijn als je in de buurt komt, zelfs niet als ze drinken. Alpacas zijn sowieso heel zachtaardige dieren.


In tegenstelling tot hun lama-broertjes spugen ze zelden. 
Alhoewel deze een uitzondering op de regel vormde. Maar dat zorgde weer voor de nodige hilariteit...


Kortom, erg leuk om deze dieren eens van heel dichtbij te leren kennen.


AlpacaMountain bevindt zich in het Limburgse dorpje Sweikhuizen.

En dan nog even dit....

De Margriet-give-away is gewonnen door Petra van Het Lieve Leven! Petra, als je me even je adres mailt, zorg ik dat het pakje jouw kant op komt!

Fijn weekend allemaal!~

Carolien


vrijdag 31 augustus 2018

Hoe te gedragen als je naast je man in de auto zit. Vijf tips!

Dit zou zomaar de titel van een blogpost kunnen zijn. Tenminste, als bloggen in de jaren zeventig al bestond. Niemand die daar raar van zou opkijken!


Afgelopen week bladerde ik op een rommelmarkt door een stapel oude Margrieten. De mevrouw achter de kraam zag me denken. 
“Ze komen uit 1970” zei ze opgewekt.
Mijn geboortejaar.
Verkocht.
Ik heb me een middag lang geamuseerd met lezen. Eén van die artikelen ging dus over hoe je je als vrouw dient te gedragen als bijrijder in de auto van je man.

Echt, ik verzin dit niet!
  • Zorg ervoor dat u hem niet in zijn bewegingen hindert, bijvoorbeeld door uw tas bij zijn voeten te zetten.
  • Zorg ervoor dat u de kinderen op de achterbank rustig houdt zodat hij niet uit zijn slof hoeft te schieten.
  • Zorg ervoor dat u hem niet afleidt met kreten als 'kijk eens wat een schattig huisje'
  • Zorg ervoor dat u tijdig de weg aangeeft.
  • Zorg ervoor dat u zich niet met zijn rijden bemoeit met opmerkingen als : schiet op, het licht is al oranje.
Lieve Margriet-redactie van toen. Wisten jullie veel! Tegenwoordig nemen wij vrouwen zelf dat stuur in handen hoor. En als kinderen jengelen, mogen we dan lekker zelf uit onze slof schieten?  Schattig huisjes langs de weg? Dat is niet alleen een kreetje waard, maar ook een tussenstop. Leuk voor Instagram immers! En de weg wijzen late we over aan onze TomTom...

Kortom, er is heel wat veranderd!


Grappig ook om te zien hoe sigaretten worden gepromoot. En paginagrote advertenties met de boodschap: eerst hartig op je brood, daarna pas zoet. Intiemspray noemde men 'deodorant voor uw derde oksel' en boven een reclame voor maandverband stond: mijn man vind het niet leuk als ik ongesteld ben.

En terwijl de anti-suiker campagnes je om de oren vliegen, werd suiker hier nog volop gepromoot.


WIN!

Wil je ook even terug in de tijd en zien hoeveel er is veranderd? Ik geef een brievenbusdoosje weg met daarin een paar Margrieten, een slank-worden-special uit die tijd (dat blijkt dus een thema van alle tijden!) en wat kleine dingetjes, zoals een envelop en labels van oude uitgaven.


Volgende week vrijdag maak ik de winnaar bekend!

Liefs,
Carolien



vrijdag 24 augustus 2018

Verlangen naar minder

Leven met 99 spullen. De schrijver van dit boek 'Verlangen naar Minder' doet dat en het maakt hem heel erg gelukkig. Als je bij mij een willekeurige kast in huis opentrekt, zitten daar alleen al 99 spullen in. En dat terwijl ik voor mijn gevoel goed bezig was.


Het boek Verlangen naar Minder las ik tijdens mijn vakantie en ik kon er, net als bij de Goede Gids, niet mee stoppen. Je beseft weer eens te meer hoe gek we bezig zijn met z'n allen in de maalstroom van kopen, kopen en kopen. En de afvalberg wordt steeds groter.

Maar dit wordt geen belerend blogje. Het is meer een biecht over hoe vaak ik zelf nog de 'fout' in ga. 
Zo had ik besloten het hele jaar geen kleding meer te kopen uit de Fast Fashion sector. Dat ging me maanden goed af. Op rommelmarkten geneer ik me al niet meer tussen de hopen te graaien.


Maar tijdens een winkelmiddag in Maastricht met mijn dochter ging ik overstag. Een vestje voor 10 euro in een zaak waar zelfs op de labels staat: made in Bangladesh (wel zo eerlijk trouwens). Maar het was zo leuk! Dus ik suste mezelf met gedachten als : "het is nu vakantie, 1 vestje verandert niets aan het wereldprobleem" en "je moet ook niet te streng zijn voor jezelf". Dat soort loze kreten. En voordat ik het wist stond ik bij de kassa om het vestje af te rekenen en even later in een andere winkel nog een oranje trui. Want hoe lang zocht ik al niet naar die kleur?

Maar Jelle zegt dat fouten maken mag en elk steentje dat je bijdraagt is er één. .Dus ga ik opnieuw beginnen. Vanaf nu wil ik weten waar mijn kleding vandaan komt. Er zijn gelukkig steeds meer eerlijke merken op de markt zoals Armedangels (gewoon te bestellen bij Wehkamp trouwens). 

Het boek gaat trouwens over meer dan duurzaamheid alleen. De schrijver kon als afgestudeerd acteur niet direct werk vinden. Zijn leven speelde zich af op een donkere kamer , afwisselend in bed en achter zijn play station. Tot dat hij een reis naar Brazilië maakte en ontdekte dat het leven zoveel meer is dan dat. Hij pakte zijn onzekerheden aan, gooide zijn play station als een van de eerste objecten de deur uit en stopte met drinken en ongezond eten. 

Die hele 'reis'(letterlijk en figuurlijk) deelt hij met de lezer. Hij schrijft in het boek ook een brief aan zijn toekomstige zoon. Zo lief, zo oprecht.

Ik ben door het lezen ervan in ieder geval weer super gemotiveerd om voor minder te gaan.
Want minder is uiteindelijk meer!

Jelle blogt trouwens ook op growthinkers.nl

Fijn weekend!

Liefs,
Carolien

donderdag 16 augustus 2018

Hoe organiseer je een perfecte picknick?

Lekker buiten eten in de natuur op een kleedje. Eigenlijk zie ik dat mensen zelden nog doen. Voor mezelf was het ook alweer jaren geleden! En omdat het mijn beurt was een vriendinnenuitje te organiseren, dacht ik: dat gaat het worden!


Maar er was nog iets. Ik ontdekte laatst ‘t Roze Bekkerieke. De foto's van dit eenmansbakkerijtje op Facebook maakten me elke keer weer blij. Vooral de manier waarop Nadine, de eigenaresse, alles weet aan te kleden en te verpakken. Van een  high tea of verjaardagslunch tot een boeren picknick dus.  Dat ging 'm worden!



De locatie hadden we ook snel gevonden: Epen, in het Limburgse heuvelland.

Toen de mand open ging was het één groot feest! (ook voor mezelf, want ik had Nadine de vrije hand gegeven)

Kijk zelf maar...


Botertjes in de vorm van hartjes.


Zelfgebakken mini broodjes, yoghurt met verse muesli, een appeltaartje...



Natuurlijk ook thee!


Verse peren- en appelsap uit een boomgaard in de buurt. 


En zoveel meer: van vers fruit tot zelfgemaakte jam en van bieslooksalade en brie tot knapperige roze koeken. 
Zo  zag het er bij elkaar uit!

Mijn dochter was ook mee en na afloop zijn we in het zonnetje gaan uitbuiken!


Tips voor een perfecte picknick!

  • Je kunt natuurlijk zelf alles klaar maken, maar in mijn geval zouden het broodjes worden en hard gekookte eitjes :-) k vond het toch wel een extra tintje geven dat we het het hebben uitbesteed aan iemand die er verstand en gevoel voor heeft! En super goed kan bakken :-)
  • Kies voor een mooie locatie!
  • Houd de weerberichten goed in de gaten. Een pick nick zonder zon is minder feestelijk!
  • Vraag of iedereen een zomerhoed meeneemt om het picknick gevoel te verhogen (en het is leuk voor de foto!)
  • Zorg voor een leuk spel tussen de gangen door. Ik nam deze vragenkaartjes uit Flow mee.


  • Denk aan zonnecreme en anti muggen spray (en toiletpapier zodat je in de bosjes kunt plassen).
  • Vergeet geen selfies te maken
  • En sluit de dag af met iets actiefs, zoals een wandeling, om de calorieën kwijt te raken. Zo gingen wij naar de pluktuin voor een vers bosje bloemen. 


Wanneer heb jij voor het laatst gepicknickt?

Liefs,
Carolien



vrijdag 10 augustus 2018

Limburgse locals

Het leuke van vakantie is dat je in je eigen buurt weer nieuwe plekjes kunt ontdekken. Doen we dat niet veel te weinig? Als je op de website van de VVV kijkt, zie je alleen de grotere 'attracties' want je moet schijnbaar betalen om op de site te komen. Dus die kleine ondernemers, die net vaak veel leuker zijn, vind je niet zo gauw. Maar goed rondvragen levert best leuke resultaten op.



Zo wist ik niet dat er op 20 minuten rijden van ons huis een zondagsbakkerijtje ligt.  Geopend van 8 tot 12. De bakker doet dit als hobby erbij en maakt alles zelf met ambachtelijk speltmeel. Het gaf me echt een vakantiegevoel. Een adresjes om te onthouden dus!


broodopdeplank

Twee voetbalvelden vol bloemen in alle soorten en kleuren. Om zelf te plukken. En het mooiste is: je krijgt het panorama er gratis bij :-)
Dat is FienFleur in Eys: een pluktuin met schattig winkeltje erbij.



Velden vol bloemen!


Voor slechts 6 euro stelden we dit leuke boeketje samen!



Klik hier voor eerdere blogpost over bijzondere plekjes in Zuid-Limburg:


Liefs,
Carolien