donderdag 16 mei 2019

Win het boek dat je graag wilt lezen!

Ja je leest het goed. Je kunt het boek winnen dat je graag nog zou willen lezen. Wordt het een deel van de Zeven Zussen? Of misschien wel Het Rosie Resultaat (die staat nog op mijn lijstje!) Of wordt het een reisgids naar je vakantiebestemming deze zomer?


Zoals jullie weten is naast schrijven ook lezen een grote hobby van me.  Eén boek per week gaat er hier vaak wel doorheen.

Vriendin M die nooit leest, probeert het te begrijpen. “Jij hebt natuurlijk als kind al altijd veel gelezen” zegt ze,  als we op het onderwerp lezen komen. Ik verzeker haar dat het niet zo is. “Eigenlijk las ik nooit” vertel ik. “Ja de verplichte kost op de middelbare school, maar dat vond ik niet leuk. “

Ik denk terug aan de tijd dat ik begon met lezen voor mezelf. “Ik weet het weer” roep ik. “Ik werd lid van de boekenclub, ECI heette die toen nog, omdat ik een compleet servies cadeau kreeg. Heel handig als je op jezelf gaat wonen. Het boek bestelde ik er als bijzaak bij en het lidmaatschap zou ik wel weer snel annuleren.

Dat boek was IM van Connie Palmen, ik weet het nog goed. Ik vond het een mooi verhaal, maar bovendien ontdekte ik hoe ontspannen lezen kan zijn. En dus bestelde ik het kwartaal erop nog een boek. Dat was 1999 en nu is het 2019. Ik ben twintig jaar lid van wat nu BookSpot heet en honderden boeken verder...

Over Bookspot

Het leukste van het lidmaatschap vind ik de dikke boekengids die je twee keer per jaar krijgt. Dan ben ik weer helemaal op de hoogte welke boeken er zijn en kan ik eindeloos bladeren en kruisjes zetten.  Inmiddels hoef je niet meer elk kwartaal een bestelling te doen, maar betaal je een vast bedrag van €0,99 per maand om lid te zijn. Vervolgens krijg je vaak leuke kortingen en altijd gratis verzending.

‘Er viel toch iets te winnen’ hoor ik jullie denken.
Ja klopt!

Ik heb zelf altijd een lijstje met  ‘nog te lezen-boeken’. Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd.  Heb jij ook zo’n lijstje? En welk boek staat daarop? Ook als je geen lijstje bijhoudt: welk boek wil je graag nog lezen? Laat het me voor 24 mei hieronder in de reacties weten en wie weet win jij het wel. Ik mag namelijk van BookSpot één boek naar keuze weggeven. 

Mocht jij winnen dan ontvang je van mij een mail met de vraag naar je woonadres en e-mail adres Die stuur ik dan naar BookSpot en zij laten jou het boek toekomen. Jouw gegevens worden alleen voor deze give-away gebruikt en daarna niet meer.

Meer over BookSpot vind je hier.
Overigens loopt de winactie ook op mijn Instagramaccount @Lien_la_la

Oh trouwens dat servies… dat heb ik nog steeds!


Liefs,
Carolien

vrijdag 10 mei 2019

Het zal je maar gebeuren...

Moord op de heide. Het zou zomaar de titel van een thriller kunnen zijn. Maar het was deze week werkelijkheid. Op de Brunssummerheide, het stukje natuur waar ik elke week met de hond loop, zijn twee mensen doodgestoken. Geen vergelding in het criminele circuit, geen ´crime passionel´, maar een koelbloedige daad waarbij twee onschuldige mensen omkwamen. Een man en een vrouw die, los van elkaar, hun hond uitlieten.


"Wij hadden dat kunnen zijn" appte Nicole, mijn kennis, waarmee ik zo'n drie keer per week op die plek met de hond een lange wandeling maak. Het waren precies mijn gedachten.

Nicole en ik kennen elkaar van een veldje in de straat. Onze honden raakten meer dan bevriend en omdat ze zo leuk speelden, stelde ik voor eens samen wat langer met ze lopen. Nicole pakte gelijk haar telefoon en we wisselden nummers uit. Vanaf die tijd is de vrijdagochtend ons vaste wandelmoment. En dan vaak zaterdag of zondag nog eens. Zo'n vijf jaar lang nu. "Binnenkort gaan we eens een koffietje drinken om ons jubileum te vieren" sprak ze laatst nog.

Nu is alles anders. De hei is bevlekt. Alweer. Want ook de dood van Nicky Verstappen kleeft nog aan dit gebied.

Mijn eerste reactie was om hier niet meer te komen. Wat als de dader er weer rondloopt? Maar dan denk ik aan de mooie natuur, de honden die genieten en de bijzondere dingen die we er meemaakten. En nu de dader vast zit, is het ook alweer anders.

Gisteren kreeg ik een appje van Nicole.
Morgen maar ergens anders gaan?
Ik schreef terug.
Of toch gewoon zelfde plek?
Wat mij betreft wel, antwoordde ze.

En dus gingen we vanochtend, met een beetje lood in de schoenen weliswaar, toch maar weer naar 'onze' heide. Een theelichtje en wat bosjes bloemen lagen op de plekken waar het was gebeurd.

Terwijl er allerlei gedachten rondspookten, hadden de viervoeters nergens last van. Die genoten als vanouds. En dat is maar goed ook.



Ik wens jullie een veilig weekend!

Liefs,
Carolien


vrijdag 3 mei 2019

Five on Friday

Deze week heerlijk vrij gehad! Wat ik zoals heb gedaan? Dat vertel ik je aan de hand van deze 5 foto's.

Creatief met bloemen

Dit idee had ik een tijd terug gezien op Pinterest.  Heel simpel: paraplu wordt vaas! Zoek een leuk kleurrijk (kinder)parapluutje, water erin, bosje bloemen en met een strik bind je de paraplu bij elkaar en hangt hem aan je deur. Een vrolijk welkom!



Koningsdag

Die was dit jaar helemaal verregend helaas! En de vrijmarkt werd afgelast. Dus we bleven binnen met oranje tompoezen (dat dan weer wel), het koningsfeest op TV en een cavia die een lintje. uh ... koninklijke krans kreeg toebedeeld.

Lekker lunchen


Ik had een aantal gezellige lunchdates deze week. Met mijn moeder, mijn zus, met een collega én ik ben uit lunchen geweest met de 4-jarige Daan voor mijn nieuwe column. Wat die me allemaal te vertellen had, lees je binnenkort!


Lezen

Ik bedenk graag mijn eigen tradities. Eén daarvan is dat ik elk jaar rond de periode van 4/5 mei een boek over de oorlog lees. Omdat we niet mogen vergeten hoeveel dappere mensen voor onze vrijheid hebben gestreden! Dit boek komt van een van mijn favoriete auteurs: Marion Pauw. Ze schreef over de afschuwelijke experimenten die destijds in Auswitch plaatsvonden. Indringende flashbacks worden afgewisseld met een hedendaags verhaal waarin moeder en stiefdochter na jaren weer samenkomen.Een aanrader!



Instagram meeting

En de vakantie is nog niet voorbij! Zondag staat er nog een high tea op het programma met vijf dames die ik via Instagram ken. We wonen allemaal in het zuiden en hebben als gezamenlijke hobby het maken en versturen van post. Iedereen maakt een goodiebag voor elkaar met leuke postspulletjes. Een mooie afsluiter van de vakantie.


Heb jij nog iets leuks gedaan deze meivakantie?

Liefs,
Carolien

vrijdag 26 april 2019

Plukken en smullen - gelei van paardenbloemen

Overal duiken ze op. Met hun gele knoppen lijken het net mini-zonnebloemen. Ik heb het natuurlijk over paardenbloemen. Ik maakte er deze week gelei van.  Hoe? Dat lees je hier!


Wat heb je nodig? Allereerst zo'n 100 paardenbloemen. Daarvan heb je alleen de gele deeltjes nodig. Je kunt ze met je hand los trekken, maar ik ben uiteindelijk gaan knippen, gaat een stuk sneller.


Doe dit in een steelpannetje, samen met 200 ml water, een halve citroen en een halve sinaasappel. Laat het geheel 5 minuten koken en plaats het pannetje nadat het is afgekoeld een nacht in de koelkast. 

De volgende dag zeef je het mengsel met een fijne zeef of confituurdoek. Voeg per dl water 55 gram geleisuiker toe. Breng het mengsel roerend 3 minuten aan de kook (begin pas te tellen als het water echt flink kookt).

Pluk nog 5 verse paardenbloemen en haal ook hier de gele blaadjes af. Roer deze door de gelei. Doe het mengsel als het nog heet is in een uitgekookt jampotje en plaats het op de kop om af te koelen.

Ik had geen geleisuiker in huis en gebruikte gewone suiker, maar daardoor bleef het geheel best vloeibaar. Maar de smaak is heel lekker, dus ik doe het nu door de yoghurt als een soort agavesiroop.

Paardenbloemengelei werd vroeger ook wel eens armeluis honing genoemd, vanwege de goedkope ingrediënten. Ik zou zeggen: maak er een leuke pluk-activiteit van in de meivakantie. 

Nu nog graag een beetje zon! 


Liefs,
Carolien

vrijdag 19 april 2019

Kleurrijke kuikens en een eitje met wimpers!

En.... al klaar voor de Paasdagen?


Met deze mooie temperaturen kun je beter je tuin versieren dan je huis!


En heb je niet veel tijd je eitjes te verven, of wil je eens iets heel anders?
Bij Action krijg je mini plakwimpers (in het vak bij de make/up artikelen). 
Plak ze op je hardgekookt eitje, mondje tekenen en klaar!



Ik wens je vrolijke Paasdagen!

Liefs
Carolien

zaterdag 13 april 2019

Wat je nog meer kunt met de insectenplaatjes van AH

Albert Heijn heeft vaak leuke acties, vinden jullie niet? Een paar jaar geleden waren insecten vooral 'vies' en nu beseffen we steeds meer hoe nodig ze zijn voor de natuur. Bij de AH insectenplaatjes worden ook tattoos geleverd. Ik heb ontdekt dat je die ook heel goed op papier kunt plakken!



Je brengt ze op dezelfde manier aan als op je huis. Beschermfolie verwijderen, tattoo goed drukken en met een nat washandje aandrukken (niet te nat natuurlijk, dan kromt het papier).

Dus pimp je schrift, enveloppen of labels met vlinders en bijtjes!



Ik heb de app van Freek Vonk zelf gedownload en is echt leuk om te bekijken! En met die app kun je ook vandaag en morgen nog mee kunt doen met de insectentelling. Een half uur door je eigen tuin lopen en bijen en wespen tellen. Heerlijk mindful...

En wie weet gaat de zon dan ook nog wel een beetje schijnen?



Fijn weekend tussen de beestjes!

Liefs,
Carolien

donderdag 11 april 2019

Jouw creatieve bijdrage gevraagd!

Terwijl buiten de bloesem opkomt, ben ik al in winterse sferen. Niet dat ik verlang naar kou hoor, helemaal niet. Maar ik ben voor mijn werk een planning aan het maken voor een boekje dat we gaan samenstellen voor alle mantelzorgers in ons werkgebied. Het wordt een winters boekje met mooie quotes, recepten en ontspanningstips. Het boekje wordt uitgereikt tijdens de jaarlijkse Dag van de Mantelzorg op 10 november.



Elk jaar maken we er iets moois van om de mantelzorgers in het zonnetje te zetten. Het is goed dat er een dag per jaar is die daar aandacht aan schenkt, want mantelzorg is vaak behoorlijk zwaar.

Zodra ik zo'n opdracht krijg, gaat mijn hoofd al aan de slag, want dit zijn de leukste dingen om te doen. Ik heb al heel wat ideetjes, maar kan eigenlijk nog wel wat hulp gebruiken en dus dacht ik aan jullie!

Wat zoek ik?
Heb jij een mooie winterse foto die je wilt delen? Ken jij een ontspanningsoefening die écht helpt? Heb je een lekker (kort) receptje voor de winter dat voor troost kan zorgen? Of een mooie quote?
Laat het me weten!
Misschien ben je zelf wel mantelzorger en heb je handige tips, apps of websites die je wilt delen? Of adviezen die voor jou helpen om ontspanning te vinden.

Wat levert het op?
Waarschijnlijk een hele grote glimlach van diegene die het leest. En wat is er fijner dan iets moois met een ander te delen?
De inzendingen gaan nog even langs een redactiecommissie. Mocht jouw foto of tekstje worden geplaatst, dan ontvang je in november natuurlijk een exemplaar van het boekje.

Mocht je mee willen doen, stuur me dan een mailtje. Ik ben benieuwd!

Winterse groetjes,
Carolien

 

vrijdag 5 april 2019

Het jaar van de structuur: of niet?


Structuur zou mijn woord worden voor 2019. Ik zou dit jaar echt mijn best daarvoor gaan doen. Maar het eerste kwartaal van dit jaar is alweer voorbij en structuur is verder te zoeken dan ooit. Ik vergat me in te schrijven voor de ouderavond, raakte mijn blaadje met wachtwoorden kwijt en betaalde de tandartsrekening voor mijn moeder twee keer.  



Het is te hoog gegrepen. Ik had een ander woord moeten kiezen. Want op andere gebieden ben ik weer wel goed bezig. 

Neem DUURZAAMHEID. Ik ben allergisch voor plastic geworden, ik koop geen fast fashion meer en ik ben overgestapt op een duurzame bank: de ASN bank. Dat vond ik best nog een dingetje, zo van bank veranderen. Maar het is goed gegaan en ik ben blij dat mijn geld nu benut wordt voor projecten die de wereld een beetje mooier maken.


Ook op het gebied van ONTSPULLEN doe ik het best goed. Elke week belandt er weer een hoop in de zak voor de kringloop. Verder heb ik acht albums aan vakantiefoto’s teruggebracht naar 1! Voor elke vakantie kocht ik in het verleden een dik album en plakte de foto’s erin, samen met foldertjes en andere herinneringen. Ik haalde de foto’s los, zocht de mooiste uit (strenge selectie) en stak ze in de handige mapjes van mijn nieuwe insteekalbum. Eén plek voor acht jaar vakantiegeluk. Een halve plank kwam daarmee vrij!


Ook andere spullen werden kritisch beoordeeld en gehalveerd. Moet ik echt elk interview, elk artikel en elke reportage die ik ooit schreef bewaren? Wie gaat dat ooit nog lezen? Stapels kranten, nieuwsbrieven en magazines van eigen hand werden teruggebracht tot 1 klapper.
Grappig te zien hoeveel ik altijd heb bewaard. Van bedankbriefjes van geïnterviewden tot contracten van oude werkgevers. Zo kwam ik ook een beoordeling tegen van mijn toenmalige baas, twintig jaar geleden. Bij ‘punt voor verbetering’ stond: Carolien mag nog wat meer structuur in haar werk brengen. Dat is nog een punt van aandacht.

Het zit dus niet in mijn genen die structuur. Hoe kan ik dan verwachten dat het twintig jaar later ineens wel lukt? Dus nu zit ik in dubio: toch nog een poging doen dit jaar of een nieuw woord kiezen? Zoiets als LOSLATEN lijkt me dan wel wat.

Wat is jouw woord voor dit jaar?

Liefs Carolien

vrijdag 29 maart 2019

Guus

Voor mijn nieuwe column in ons zorgmagazine ging ik met de 93-jarige Guus op pad! Het was weer een bijzondere ontmoeting.



Het is dinsdagmiddag en er heerst een serene rust in Café Oud Bocholtz. We zijn vooralsnog de enige gasten. Guus Herbergs (93) neemt nauwelijks de tijd zijn koffie te drinken. Hij heeft het te druk met vertellen. De afgelopen tijd heeft hij veel moeten inleveren: van zijn moestuintje tot zijn auto, maar praten kan hij gelukkig nog als de beste. Vooral over Bocholtz, zijn geliefde dorp. Hij is er geboren en getogen en kent de geschiedenis achter elke steen.

Onlangs gaf hij nog een boek uit waarin hij aan de hand van wegkruisen de geschiedenis van zijn dorp beschrijft. Zijn interesse in wegkruisen ontstond in de oorlogstijd. “We zaten ondergedoken in een kelder en de kogels vlogen ons om de oren", vertelt Gus, terwijl hij driftig met zijn armen in de lucht zwaait. "Ik zei tegen een kameraad: als we hier levend uitkomen, laat ik op deze plek een wegkruis plaatsen.” Hij neemt even pauze en kijkt naar buiten, naar de kerk waar hij als katholiek vaak kwam. “Zoals je ziet heb ik het overleefd” lacht hij.  En dat kruis kwam er. Maar dat was nog maar het begin. Guus richtte de eerste na-oorlogse buurtvereniging op en de heemkundevereniging. Er kwamen oorlogsmonumenten en de kapel in het dorp werd mede door hem gerestaureerd.
Hij was altijd bezig. Overdag bovengronds in de mijn Wilhelmina  en in zijn spaarzame vrije tijd voor zijn dorp. Hij werd erkend natuur- en vogelgids en leidde schoolklassen rond in Bocholtz. 

“Ik wil nog wel maar heb er de energie niet voor. Dat is het lastige van ouder worden”

De laatste jaren maakt Guus pas op de plaats. “Ik wil nog wel, maar heb er de energie niet meer voor, begrijp je? Dat vind ik het lastige van ouder worden.” Het boek heeft weer een sprankje van zijn oude leven naar boven gebracht. Hij ging er speciaal voor op computerles. “Iedereen in de buurt is enthousiast. ‘Wat een prachtig boek’ zeggen ze dan”.

De koffie is inmiddels koud en wordt ververst. De bijgeleverde koekjes gaan er gretig in. Zijn handen vertellen dat hij veel heeft meegemaakt. Zeven jaar geleden overleed zijn vrouw. Een half jaar lang zat hij op een stoel voor zich uit te kijken, dag in, dag uit.  Verlamd van verdriet. Twee dames zijn nu belangrijk in zijn leven. De eerste is Annemarie, zijn thuishulp. “Die komt nu al jaren. Ze maakt niet alleen schoon, maar houdt me ook in de gaten. Ik vind het heel fijn om met haar te praten.” Bij het noemen van de tweede vrouw Annie, schieten zijn ogen vol. “Zij woonde vroeger tegenover ons. Toen mijn vrouw stierf kon ik nog geen aardappel koken. Annie kookte voor mij. Nog steeds brengt ze me pannetjes en checkt elke dag even hoe het gaat.”

Van het gezin vroeger thuis is er nog maar één broer over. Zelf heeft Guus geen kinderen. Maar hij ‘vadert’ over zijn dorp en dat levert hem mooie dingen op. Zoals een koninklijke onderscheiding.

Dan passeert een stoet mensen in het zwart het raam waarvoor we zitten. “Die gaan zeker naar een koffietafel” mijmert Guus. “Wist je dat het fenomeen koffietafel ooit in Bocholtz is ontstaan? Dat wist je niet hè” glundert hij. We lopen terug naar de auto, arm in arm. Met zijn wandelstok tikt hij op de steen van de pastorie. “Uit de Romeinse tijd” zegt hij. “Maar als je daar meer over wilt weten moeten we nog maar eens een nieuwe afspraak maken…”

vrijdag 22 maart 2019

Vijf jaar oud (en stout)

Vijf jaar geleden kwam ze in ons leven en oh wat hebben we veel te stellen gehad met haar! Vanaf de dag dat ze bij ons was, was werkelijk niets meer veilig: de plinten in huis, het speelgoed van dochterlief en zelfs mijn beurs wist ze te veroveren...


Toegegeven... het leverde grappige beelden op...



...maar vaak lachten we als een boer met kiespijn. Zeker toen mijn gloednieuwe schoenen en mijn fitbit horloge er in korte tijd na elkaar aan gingen!

Ik had wel altijd genoeg onderwerpen voor mijn blogposten.

Zoals het verhaal over de schoenenobsessie en andere vossenstreken.
En ondanks alles werd ze behandeld als een prinses. Zo kreeg ze een heus verjaardagsfeest en werd ze vertroeteld tijdens haar revalidatie.

Het stukmaken van spullen is iets minder geworden, maar de streken bleven, ondanks een bezoek aan de hondentherapeut.
Zo nam ze onlangs nog de benen.

Maar zeg nou eerlijk... als je die grote bruine kijkers ziet, kun je nooit lang boos blijven!


De tropenjaren zitten erop.Vanaf nu is het alleen nog maar genieten.
Maar of zij er ook zo over denkt...?

Fijn weekend!