donderdag 10 oktober 2019

De Dag van de Post

Oh wat was het een gezellige boel in mijn brievenbus afgelopen woensdag. Maar liefst 8 poststukken kwamen mijn kant op. Ik had mezelf dan ook ingedeeld in twee groepjes :-)


In 2013 organiseerde ik voor het eerst een actie in het kader van deze internationale Postdag. Ik riep iedereen op een foto te maken van een Postnl-brievenbus in de buurt. Die blogpost staat nog steeds op 1 als best bekeken van al mijn blogposten.


(Dit zijn de enveloppen die ik verstuurde)

Inmiddels geniet die 9e oktober als Internationale Postdag steeds meer bekendheid. In een snelle wereld van e-mails en apps is het brief echt een cadeautje.


Wat ik vooral leuk vind is te zien dat iedereen zijn eigen stijl heeft. Ik kreeg theetjes, herfstitems, zelfgemaakte knutsels, een zakje lavendel, kaarten en zelfs een compleet E-zine. Maar het leukste vind ik natuurlijk de geschreven woorden, die samen de brief vormen. Een stukje uit iemands leven (en vaak herkenbaar) Ik sluit deze blogpost af door uit elk poststuk één mooie of grappige zin met jullie delen...

Grappige zin:
"Ik houd niet van sport, wel van Rittersport"

Mooie quote:
Lach en de wereld lacht terug, echt waar!

Lieve zin:
Ik maakte uit een oud fleece vest 5 egelzakjes voor de egelopvang

Bekentenis:
Meedoen aan deze swap is echt uit mijn comfortzone stappen!

Tip:
Leef in de seizoenen. Geniet van elk jaargetijde met zijn specifieke geuren en kleuren

Nog een quote:
Het mooie van oude brieven herlezen is dat ze niet meer hoeven worden beantwoord

Voornemen:
Ik wil meer dingen gaan doen waar ik energie van krijg en me minder schuldig voelen als ik een keer niet naar verplichte feestjes ga. Mijn buurmeisje van 18 zei laatst: 'nee' is ook een antwoord.

Inzicht: 
Aan tafel zitten met allerlei papierwaren en andere benodigdheden om me heem geeft rust in mijn hoofd.

Liefs,
Carolien



vrijdag 4 oktober 2019

De 9 vreemde gewoontes van mijn hond

Als onze hond Illie een gebruiksaanwijzing zou hebben, zou die wellicht heel wat pagina's beslaan. Na vijf jaar begrijp ik ons Griekje nog steeds niet. Van de 4 honden die ik in mijn leven mocht verwelkomen, is zij met vlag en wimpel de meest vreemde eend in de bijt...




Illie de sloper
Het eerste jaar was het ergste. Alles werd gesloopt: van haar eigen hondenmand, tot kozijnen, tafelpoten, speelgoed en schoenen (vooral veel schoenen!)
Nu ze 5 is, is het weliswaar minder, maar nog niet voorbij. Kom ik thuis en ligt de vulling van haar kussen overal in de keuken, of de deurmat aan stukjes....

Illie het gewoontedier
's ochtends laat ik haar uit in een wei in onze straat. Daar staat een grote omheining en die heeft drie poortjes waar je naar binnen kunt. We nemen altijd gelijk het eerste poortje dat op ons pad komt. Nu is sinds vorige week dit poortje door vandalen gesloopt. Het is door iemand tijdelijk weer teruggezet met tie wraps, maar kan dus niet meer open of dicht. We moeten een ander poortje nemen om binnen te komen, maar dat gaat er niet in. Stoicijns blijft ze met haar kop naar beneden voor die ene poort staan. Hoe hard ik ook roep of trek.... geen beweging in te krijgen. Enige wat me rest is haar optillen!

Illie de reu
Illie is ons eerste teefje. "Je zult zien dat het veel gemakkelijker is", zei mijn zus. "Teefjes snuffelen niet bij elke boom en plassen in één keer goed door."
Illie dus niet. Elke struik en boom wordt besnuffeld en ze laat overal, net als haar mannelijke voorgangers, een plasje achter. Jawel.... met opgetilde poot nog wel.

Illie de muurtjesloper
We kunnen geen muurtje passeren, zonder dat ze erop klimt. En er zijn heel wat muurtjes op onze wandelroute, dus we lopen continu op ooghoogte met elkaar :-)



Illie de kattenjager
Als ze ergens een hekel aan heeft zijn het katten! En als ze er al eentje ziet, verliest ze alle realiteitszin en gaat er als een speer achteraan. Als die kat de boom in gaat, klimt zij mee. The sky is the limit!



Illie de buitenhond
Hoe gezellig is dat, 's avonds samen op de bank? Illie houdt niet van dat soort huiselijkheid. Ze staat steeds voor de deur om naar buiten te mogen, ook 's avonds als het al donker is. Haar tweede mandje staat ook gewoon echt buiten (onder het balkon) en daar vertoeft ze het liefst. Tot grote spijt van haar huisgenoten...

Illie de moeilijke eter
Illie laat zich niet verleiden met iets lekkers, want eten staat ergens onderaan haar prioriteitenlijstje. De bak voer 's avonds gaat er gretig in, maar een lekker tussendoortje hoeft niet perse. Soms probeer ik haar te paaien met een lekkere boterham met leverworst. Ze neemt het aan om vervolgens de worst eraf te likken en de stukjes brood verdeeld over de hele keuken als kruimels achter te laten. Die leg ik vervolgens in het bakje voor de kippen, waarna ze ze alsnog gaat opeten. Want stel je voor!

Illie het mamakindje
Ben ik thuis, dan gaat ze niet met dochter- of manlief mee wandelen. Ze weigert resoluut en gaat mijn schoenen pakken als teken dat ik mee moet!

Illie de staker
Deze trek vind ik het allerlastigste! Af en toe gooit ze midden onder een wandeling de rem erop. Dan stopt ze en wil ze niet meer vooruit of achteruit. Niet naar links en niet naar rechts. Zonder aantoonbare reden. Ik ben er nog steeds niet achter wat dat is. Het ene moment huppelt ze vrolijk mee om er vervolgens helemaal klaar mee te zijn. Ik heb eens geprobeerd om gewoon te wachten en zien wat er dan gebeurt, maar ze blijft gewoon als een blok beton staan. Hoe lang ik ook wacht. Het enige wat ik kan doen is haar meetrekken, of het toverwoord 'poesje' te roepen, maar daar trapt ze lang niet altijd meer in.

Maar natuurlijk heeft ze ook goede eigenschappen! En laat ik die toch ook even benoemen, het is tenslotte dierendag. Haar aandoenlijke kopje en de grappige manier waarop ze gaapt en tegelijk een liedje lijkt te zingen. Of hoe ze me op mijn buik likt als ik yoga doe en mijn t-shirt uit mijn broek glipt. En hoe ze me pootjes geeft als ik stop met aaien, als teken dat ik door moet gaan



Ik ben eigenlijk wel benieuwd. Welke eigenaardigheden heeft jouw hond of kat?

Liefs Carolien





donderdag 26 september 2019

75 jaar bevrijd

Op veel plaatsen in Nederland wordt gevierd dat we 75 jaar geleden zijn bevrijd. Zo ook in Brunssum, waar ik woon. Het was afgelopen weekend een heel spektakel met legertrucks, veteranen en heel veel confetti. 


Ik heb best veel boeken gelezen over de oorlog en steeds opnieuw verbaas ik me over alle gruwelen die plaatsvonden. Wat moet die dag van de bevrijding een feest zijn geweest! Als toeschouwer langs de kant waande ik me af en toe in vervlogen tijden. De trucks en veteranen werden onder veel gejuich ontvangen en overal langs de weg wapperden vlaggetjes...





De fotoalbums van mijn grootouders, die al lang niet meer leven, bevatten de nodige foto's van soldaten. Die sliepen in tenten, maar 's avonds of in weekenden mengden ze zich met gastgezinnen waar ze warm werden onthaald.
Zo ook door mijn grootouders.


Deze jongeman vierde zijn 22e verjaardag met een taart die door mijn oma was gebakken.Geen idee of hij de oorlog heeft overleefd....


Mijn moeder weet het ook alleen van de verhalen; niemand meer die het echt kan navertellen. 

Wat wel zeker is, is dat de bevrijding voor iedereen een opluchting moet zijn geweest. 


Voor veel landen is vrijheid nog steeds niet vanzelfsprekend, dus laten we het blijvend koesteren!

Liefs,
Carolien

vrijdag 20 september 2019

Zullen we weer eens ouderwets een brief sturen?

Op 9 oktober is het de Internationale Dag van de Post. Zou het niet leuk zijn elkaars brievenbussen weer eens wat op te vrolijken?


Dit is het idee! We maken post voor elkaar met:
-een zelfgemaakte envelop
-een brief 
-en misschien nog iets kleins
Ik vind zelf het thema herfst wel leuk, maar niets moet en alles mag. 
De uitdaging is om het onder de 20 gram te houden. 
Ik stel groepjes samen van maximaal 5 personen die elkaar allemaal iets sturen zodat dit de 9e in de bus valt.

Nee, haak niet meteen af! Een brief schrijven hoeft niet zo moeilijk te zijn. Het mag ook een kaartje zijn. Op Pinterest zie ik de laatste tijd steeds vaker invulformulieren langskomen als vervanging van een brief. Een soort format waarin je dingen over jezelf invult. Het leek me leuk voor deze swap zelf zo'n formulier te maken en dat heb ik gedaan:


Als je mee doet aan deze swap, stuur ik je het formulier per mail toe. Je print het uit, vult het in en doet het samen met nog iets klein in een vrolijke envelop. En klaar is je brief!

Maar niets moet en alles mag. Dus liever gewoon een brief componeren kan natuurlijk ook! Het is puur bedoeld als hulpmiddel om je het wat gemakkelijker te maken.

Laat uiterlijk donderdag 26 september weten of je mee wilt doen door een berichtje naar mij te sturen met je adres. Dan stuur ik je de 27e het formulier toe en de adressen van je swapmaatjes. 

Liefs
Carolien

vrijdag 13 september 2019

Marco (2) en andere verhalen

Het verhaal dat  Marco me vertelde raakte me, net als jullie. Het was een week waarin ik alleen maar verdrietige interviews had.


Zo sprak ik een Wesam: een Syrische vluchteling die er vier jaar oer deed om zijn gezin in veiligheid te brengen. Bij het vluchten had hij zijn pasgeboren zoontje in een sporttas verstopt omdat deze geen paspoort had. 
Dat soort taferelen.....



Het mannetje ontwikkelde zich goed, totdat hij op 3-jarige leeftijd ineens stopte met praten en in zichzelf gekeerd is. Wesam heeft daar veel zorgen over. Intussen moet hij zijn gezin onderhouden en volgt een opleiding tot verpleegkundige, omdat zijn diploma fysiotherapie hier in Nederland niet geldig is. "Ik kan niet bevatten wat jij allemaal hebt meegemaakt" zei ik na het beluisteren van zijn verhaal. "Ik wil ook helemaal niet dat jij je er een voorstelling van kunt maken" antwoordde hij toen.

Toen kwam er nog het verhaal bij van Tamara, een jonge moeder die ongeneeslijk ziek is. Maar dat niet alleen! Haar 7-jarige zoontje heeft een hersentumor en in die periode overleed ook nog eens haar vader. Drie generaties in de greep van die rotziekte. Dit verhaal is misschien wel het heftigste wat ik ooit heb gehoord.



Bij het dichttrekken van de deur, kan ik de verhalen niet achter me laten. Ik heb ze uit eerste hand gehoord. Mensen vertellen me hun diepste verdriet, huilen en rapen zich weer bij elkaar. Stuk voor stuk zijn ze krachtig en blijven zoeken naar die kleine dingen die hen blij maken.

Met Tamara heb ik nog steeds contact. Ze houdt me op de hoogte van haar behandelingen en maandag ga ik haar de gedrukte magazines brengen. Met hulp van collega's en instanties hebben we geweldige acties opgezet. Van een verrassingsmand voor het hele gezin tot een dagje skiën in Snowworld en rijden met de trike. Maar het is wachten tot ze zich goed genoeg voelt om die uitstapjes te kunnen maken.

Wat Marco betreft vroeg ik bij het verlaten van zijn woning of hij nog wensen had. Hij lachte bitter. "Mijn schulden afbetalen"zei hij. Ik probeerde het opnieuw: "nee, een echte wens bedoel ik. Iets wat je nog heel graag zou willen." Hij hoefde er niet lang over na te denken. "Naar Dominators met een vriend" zei hij en er verscheen zowaar een glimlach. Terug op kantoor ging ik googlen. Dominators is een festival van hardcore dj's. Over 2 weken vond het plaats. Ik schreef een aanbevelingsbrief aan de wens-stichting van onze zorgorganisatie, waar ik zelf vanaf het begin donateur van ben. Al gauw kreeg ik de goedkeuring. Ik bestelde twee tickets en kreeg honderd euro extra mee voor andere onkosten.

Diezelfde week nog stond ik weer aan de deur bij hem. Dit keer deed zijn moeder open. Marco lag op bed. Ik ging op de bedrand zitten en overhandigde hem de envelop met de tickets en het geld. Hij was ontzettend blij en ging gelijk zijn vriend bellen. Zijn moeder begon te huilen. "Ik heb hem al zo lang niet meer zo blij gezien" zei ze. "Ik heb wel een rolstoel nodig" zei Marco ineens, enigszins verschrikt. "Ik belde mijn collega, zijn verpleegkundige, en die ging het regelen.

Inmiddels is Marco naar het festival geweest en hij heeft genoten!


Ik ben blij dat ik met kleine inspanningen toch nog iets kan betekenen voor deze mensen.

Mocht je onze wensstichting nou willen sponsoren, dan kan dat hier.

Lieve groet,
Carolien

  

vrijdag 6 september 2019

Marco

Voor mijn nieuwe column in ons zorgmagazine mocht ik weer uit lunchen gaan met een klant. Vanwege zijn beperkingen werd dat een lunch bij hem thuis. Lees je mee?

Column


Nadat ik heb aangebeld, blijft het een hele tijd stil. Dan gaat de deur voorzichtig open en verbaasde ogen kijken me aan. Ik heb een lunchafspraak met de 42-jarige Marco uit Kerkrade. Op zijn verzoek bij hem thuis, want lopen gaat heel moeilijk. Als ik hem de meegebrachte broodjes laat zien, herinnert hij het zich pas weer. “Ik weet vaak niet meer welke dag het is” excuseert hij zich als we op zijn bank in de kamer plaatsnemen. Zijn twee katten dribbelen nieuwsgierig om me heen.  “Ik slaap zo veel. Dan weet ik bij het wakker worden niet eens of het ochtend of middag is.”

Marco zet de televisie uit en schuift de gordijnen iets open, zodat het zonlicht binnenvalt. Hij beweegt zich wankel. De sufheid komt door alle medicatie die hij slikt. Vier keer per dag komt de thuiszorg hem eraan herinneren. Maar hoe zijn geheugen hem ook in de steek laat; hij weet  goed te vertellen wat er de laatste jaren is gebeurd. Hoe zijn karakter veranderde en niemand hem meer begreep. Marco steekt een sigaret op en buigt voorover, zijn blik op de grond gericht. 

Hij vertelt hoe hij als 28-jarige een normaal leven leidde. Hij had een baan, een leuke vriendin en een koophuis. Toen hij op een dag op zijn werk instortte, dacht iedereen aan een burn-out. Dat zijn gedrag veranderde zou daar wel mee samenhangen. Hij raakte depressief en om die geestelijke pijn te verlichten begon Marco zichzelf te snijden. Diepe wonden die hun sporen hebben nagelaten. Hij laat het me zien.  Marco vond een tweede uitvlucht in drugs. “Extreem veel” vertelt hij. “Twee creditcards vol cocaïne.” Na een overdosis pillen kwam hij in een GGZ-kliniek, maar eenmaal thuis ging het steeds weer mis. Nieuwe zelfmoordpogingen volgden, in zijn auto waar hij een gasslang had aangesloten en met een revolver buiten de kliniek in een vluchtpoging. Pas toen hij een epileptische aanval kreeg kwam er meer duidelijkheid. Marco bleek een hersentumor te hebben. “Ergens was ik blij met die diagnose. Ik wist gewoon dat er iets niet klopte.” Hij kijkt strak voor zich uit. Heel af en toe richt hij zijn blik op mij, om terug te staren naar de grond.  Als in een diepe put waar zijn verhaal verscholen zit. “Ik was inmiddels berucht in de wijk”, lacht hij bitter. “Ik gebruikte alles door elkaar: GHB, wodka, speed. Kwam vaak met de politie in aanraking.” Hij toont de schotwond op zijn buik als bewijs.

Sinds januari dit jaar is hij volledig clean.  Zijn enige drug is nu nog de medicatie, een hele kast vol. Tegen de pijn én om rustig te blijven. De hersentumor is grotendeels verwijderd en al die jaren stabiel gebleven. Maar er is teveel kapot gegaan. Zijn gehoor en het gevoel in zijn linkerarm en -been.  Naar buiten komt hij zelden. “De laatste vijf jaar zijn echt kut. Ja, het is allemaal draaglijk door alle pillen, maar wat heb ik nu nog? Een deel van mijn hersens is aangetast waardoor ik beginnende dementie heb en ook Parkinson.”

Onze blikken ontmoeten elkaar. Zijn halsdrager bungelt op en neer, een noodmiddel voor als hij valt. Een paar jaar jonger dan ik en zijn euthanasieverklaring is ingediend. “Waar staat het Chinese teken voor” vraag ik, wijzend naar zijn arm. “Dat betekent geluk” zegt Marco en we zijn allebei een moment stil. Dan gaat hij rechtop zitten. “Kom, laten we nu onze broodjes gaan eten.”

donderdag 29 augustus 2019

Gevulde paprika's op z'n Grieks

Als ik in Griekenland ergens van heb genoten, was het het heerlijke eten vol verse groenten. Op elke hoek van de straat stonden kistjes met cherry tomaatjes. 'Feel free to try', stond erbij. Om dat Griekse gevoel weer een beetje terug te halen maakte ik gevulde paprika's! Het is een vegetarisch recept.


Wat heb je nodig (4 personen)?

4 grote paprika's in verschillende kleuren
120 gram rijst
2 lenteuien
6 Roma tomaten
100 gram feta
2 el tomatenpuree
2 tl Ras el Hanout (ik had hier nooit van gehoord, maar is dus overal te krijgen van toko tot supermarkt)
1 teentje knoflook
peterselie

Kook de rijst volgens de verpakking
Snijd intussen de lente-uien in smalle ringen. Was de tomaten en snijd ze in vieren.

Giet de rijst af als deze goed gekookt is en voeg er de tomatenpuree en de Ras el Hanout doorheen. Vervolgens ook de geraspte knoflook, de lente-uien, tomaten en de verkruimelde feta erdoor heen mengen.

Was de paprika's goed schoon en snijd ze in helften. Schraap ze leeg van binnen door de kernen eruit te halen, maar laat de stengel zitten, zodat je halve paprika de vorm van een bakje heeft en er niets uit kan vallen.

Vul de helften met de rijstvulling en zet het geheel zo'n 20  minuutjes in een voorverwarmde oven op 190 graden.

Smakelijk eten!





vrijdag 23 augustus 2019

Must-reads deze zomer

Ja, het is nog steeds zomer en de temperaturen voor dit weekend beloven veel goeds! Te warm voor inspanning, dus lekker onderuit met een heerlijk boek. Ik las deze zomer drie boeken die ik allemaal kan aanraden!


Het Zwembad
Libby Page

Toegegeven: deze koos ik in eerste instantie voor de cover. En natuurlijk omdat hij perfect past bij de tijd van het jaar. Meestal lees ik literatuur (nu ik het zo schrijf klinkt dat vreselijk decadent, maar zo is het niet bedoeld) maar een mooie feelgood roman is ook nooit verkeerd. En dat is Het Zwembad zeker! Ik sloot de personages al gauw in mijn hart.

Kate werkt in Brixton (een buitenwijk van Londen) bij een lokaal weekblad. Ze wordt gevraagd een artikel te schrijven over het buitenzwembad dat na jaren wordt bedreigd met sluiting. Ze gaat de 86-jarige Rosemary interviewen die daar al van kinds af aan komt en er elke dag baantjes trekt. Rosemary wil meewerken aan dat interview op voorwaarde dat Kate er eerst zelf gaat zwemmen. Kate doet dat, maar niet bepaald van harte. Ze heeft jaren niet gezwommen en door haar paniekaanvallen voelt ze zich er niet fijn bij. Toch gaat ze terug....

Rosemary en Kate zijn op hun eigen manier eenzaam. Kate omdat ze niemand kent in de grote stad en Rosemary omdat ze haar man is verloren. Er ontstaat een vriendschap tussen beide personages.  Maar je leert ook de andere buurtbewoners kennen en het stadje zelf. Of ze het zwembad weten te redden? Lees dat zelf maar!



De Onsterfelijken
Chloe Benjamin

Vier kinderen bezoeken in 1969 op jonge leeftijd een waarzegster die hen hun sterfdatum voorspelt. Hoewel ze de datum niet met elkaar delen, maakt deze gebeurtenis een onuitwisbare indruk op alle kinderen en heeft bovendien gevolgen voor de keuzes die zij in hun verdere levens maken. Geen van hen volgt de geijkte paden en ze hebben allemaal boeiende levens: van danser en illusionist tot wetenschapper. In elk deel staat steeds één kind centraal en zijn of haar leven strekt zich in detail voor je uit, dankzij de levendige beschrijvingen van zowel personages als de omgeving.

Ik kan alleen nog zeggen: wow, wat een verhaal! Hier gebeurt zoveel en het komt allemaal mooi samen. De familie Gold laat je, ook als het boek uit is, niet snel los! 



Leerschool
Tara Westover

Na Onsterfelijken te hebben gelezen, lag de lat dus hoog. Dit boek zou er vast niet aan kunnen tippen, dacht ik, maar niets is minder waar! 

Leerschool is een waargebeurd verhaal over een meisje, Tara, dat opgroeit in een streng Mormoons gezin in Utah. Al op jonge leeftijd moeten Tara en haar zes broers en zussen risicovol werk verrichten op vader's schroothoop. Hun moeder is een kruidenvrouw die blindelings doet wat vader zegt. De kinderen gaan niet naar school en als ze ziek zijn ook niet naar een dokter. Tara heeft het niet gemakkelijk en is regelmatig slachtoffer van de daden van haar gewelddadige broer of ze loopt verwondingen op bij het zware werk dat ze doet. Als ze iets ouder is, leert ze zichzelf wiskunde en grammatica en wordt aangenomen op de universiteit. Daar leert ze vooral hoe het leven eigenlijk zou moeten zijn en dat is een weg van vallen en opstaan, waarbij ze haar familie ondanks alles moeilijk kan loslaten.

Ik heb dit verhaal met verbijstering gelezen. Dat dit soort dingen nog steeds gebeuren! En dan de kracht van zo'n klein meisje dat dapper genoeg is ondanks alle manipulaties te ontsnappen aan haar leventje en uiteindelijk zelfs wordt toegelaten tot Cambridge. Dit boek zorgde ervoor dat ik regelmatig erg ongezellig was omdat ik niet kon stoppen met lezen. Je bent gewaarschuwd!   

Heb jij nog iets moois gelezen deze zomer?

Liefs Carolien

vrijdag 16 augustus 2019

Souvenir swaps

Ik schreef het al eerder. één van de leukste dingen tijdens de vakantie is wat mij betreft de jacht naar souvenirs. Al die kleine winkeltjes vol prullaria die schreeuwen om gekocht te worden. En dan krijg je ze netjes verpakt in een knisperend zakje of tasje in de taal van het land.


Op Kreta was er geen gebrek aan souvenirs! Maar goed ook, want we hadden een heel lijstje: van moeder en zus tot de hondenoppas. En natuurlijk voor de souvenir swap!



Mijn swapmaatje houdt van ezels, dus dat kwam goed uit.Wat ik stuurde:
-boekenlegger groot met ezel
-boekenlegger klein met afbeelding van het eiland
-Grieke mountain thee
-Armbandje met schildpadjes
-stukje olijfzeep


Verpakt in een doosje beplakt met de kaart van Kreta.


Eenmaal weer thuis lag er ook een swap op mij te wachten. Niet van mijn swapmaatje, maar van Mirjam, een van de deelneemsters, als bedankje voor het organiseren van de swap. Zij was in Denenmarken geweest en stuurde me deze leuke goodies, waaronder een sleutelhanger van Legoland.


En mijn 'echte' swap kwam een week later uit mijn favoriete land: Engeland.
Cornwall om precies te zijn. Marleen stuurde me naast kaarten en folders ook een boekenlegger, een puzzel en een speldje van een visserman.


Kijk eens hoe leuk!

Nu de vakantie zijn einde alweer nadert, probeer ik nog gauw zoveel mogelijk te doen. herken je dat? Ik ben aan het experimenteren met aquarel verven....



... en ik maakte deze week van een aantal veilingkistjes een leuk tuinhoekje. Dat idee heb ik even toegevoegd aan een eerdere blogpost over dit onderwerp en je ziet het hier!

Wat is het meest bijzondere souvenir dat jij ooit kocht of kreeg?

Liefs
Carolien






vrijdag 9 augustus 2019

Kreta - here we are again!

De eerste keer dat ik er kwam, was voor mijn werk. Het was in 2000 denk ik. Ik werd gevraagd om een reisverslag te schrijven over Kreta Er was tevens plek voor een fotograaf, dus mijn man (toen nog vriend) kon mee. Niet dat hij fotograaf is, maar dat werd wel min of meer zijn taak :-)


Het werd een super mooie week.

Het jaar daarop kwam voor het eerst het thema trouwen ter sprake. We wilden wel, maar hadden allebei geen zin in veel gedoe. Toen ik op internet ging zoeken naar 'trouwen in het buitenland', bleek dat ook op Kreta te kunnen.
En dus gingen we een jaar later terug naar het mooie eiland om te trouwen.



Inmiddels zijn we 18 jaar en een dochter verder. Het kriebelde om nog eens terug te gaan en dus vlogen we afgelopen week die kant op.



Het werd weer een heerlijke week!


Leuk ook om dochterlief het eiland te laten zien.



We genoten weer van alle taferelen. Van fruithandeltjes....

 

... tot het alledaagse leven in de bergen, ver weg van het toerisme.



In tegenstelling tot onze eerste twee reizen dit keer geen enkele straathond gespot. Dus dat is positief veranderd!

Wel veel zwerfkatten, maar net zoveel mensen die zich daarover ontfermden.


En natuurlijk bezochten we ook nog het stadhuis en het kerkje waar we trouwden om er nieuwe foto's te maken. 


Het was een bijzonder reis!

Volgende week blog ik over de souvenirswap die ik er samenstelde!

Liefs Carolien