vrijdag 22 maart 2019

Vijf jaar oud (en stout)

Vijf jaar geleden kwam ze in ons leven en oh wat hebben we veel te stellen gehad met haar! Vanaf de dag dat ze bij ons was, was werkelijk niets meer veilig: de plinten in huis, het speelgoed van dochterlief en zelfs mijn beurs wist ze te veroveren...


Toegegeven... het leverde grappige beelden op...



...maar vaak lachten we als een boer met kiespijn. Zeker toen mijn gloednieuwe schoenen en mijn fitbit horloge er in korte tijd na elkaar aan gingen!

Ik had wel altijd genoeg onderwerpen voor mijn blogposten.

Zoals het verhaal over de schoenenobsessie en andere vossenstreken.
En ondanks alles werd ze behandeld als een prinses. Zo kreeg ze een heus verjaardagsfeest en werd ze vertroeteld tijdens haar revalidatie.

Het stukmaken van spullen is iets minder geworden, maar de streken bleven, ondanks een bezoek aan de hondentherapeut.
Zo nam ze onlangs nog de benen.

Maar zeg nou eerlijk... als je die grote bruine kijkers ziet, kun je nooit lang boos blijven!


De tropenjaren zitten erop.Vanaf nu is het alleen nog maar genieten.
Maar of zij er ook zo over denkt...?

Fijn weekend!







vrijdag 15 maart 2019

Vintage Vrijdag

Elke keer als ik iets koop in de kringloopwinkel of op een rommelmarkt, sluis ik het door naar de pipowagen om te voorkomen dat ons huis explodeert. Soms weet ik zelf niet eens meer wat ik allemaal heb! Vandaag ga ik mijn meest recente vintage vondsten met jullie delen!



Een oud Verkadeblik, hoe leuk! Wat denken jullie, is het een echt oudje? Aan de roestige binnenkant te zien wel.


Onze kringloop heeft een hele grote boekenafdeling, daar kun je zo een middagje rondstruinen. En het leukste is dat ze de nieuw binnen gekomen boeken altijd apart zetten, zodat je als vaste klant (ik noem geen namen :-) niet steeds alle schappen weer af moet.
De invulboeken 'Once upon a time' en 'Mama, vertel!' zijn allebei nog gloednieuw met de prijs er nog op.

En die kleine wereldbol, is die niet leuk?


Dit stofje en het kapstokje in retro stijl passen goed in de keet. En ook dit boek is zo goed als nieuw met mooie illustraties. 


En dit krijtbord voor 3 euro gaf me een instant Frankrijk-gevoel. .

Eigenlijk is de zondag mijn vintage-dag want dan zijn er altijd rommelmarkten. Maar Vintage Vrijdag klinkt zo leuk.

Ga jij dit weekend nog naar een rommelmarkt of kringloop?

Liefs
Carolien

vrijdag 8 maart 2019

Wat te doen met al die kindertekeningen?

Ook op het werk is Marie Kondo regelmatig onderwerp van gesprek. Een collega liet me trots op haar telefoon een foto zien hoe de truitjes er in haar kledingkast bij liggen: als rolletjes parmantig naast elkaar. "De ruimte die je overhoudt is niet normaal"zegt ze en schudt haar hoofd. Ik vertel dat ik ook met opruimen bezig ben, maar me geen raad weet met de 8 mappen aan kindertekeningen die ik door de jaren heen hebt verzameld (en dan heb ik nog maar 1 kind!)


"Hoeveel tekeningen heb je uit je eigen kindertijd" vraagt de collega me dan. "Een stuk of 5, misschien 10" opper ik voorzichtig. Ze komt iets dichter bij me staan. "Heb je het idee dat je daarmee een hoop mist?"  Ik moet toegeven dat ik over die vraag nooit heb nagedacht."Had je 8 volle mappen willen hebben" voegt ze er beslist aan toe en ik schud van nee. "Nou, dan heeft je dochter ook genoeg aan 1 map".  Ik hoor het Marie Kondo zeggen.

Eenmaal thuis ga ik met de mappen aan de slag. Een uur verder ben ik nog bij map 1 met een grote glimlach vanwege alle herinneringen. Niet zelden staat er 'liv mama' boven zo'n tekening. Die kan ik toch niet weggooien?

Bij veel creaties weet ik nog precies de dag waarop ze hem maakte, samen aan de keukentafel. Zoals deze. Ik verzon er een gedichtje bij. Zelfs dat herinner ik me nog.



Als ik met bloemetjes moest zeggen
hoe lief dat ik je vond
dan strooide ik ze als confetti
zomaar in het rond....

En ineens, afgelopen week, viel mijn oog op dit boek:


Zou dit de oplossing kunnen zijn?
Ik bestelde het en gaf de mooiste tekeningen een plekje:


Het is mooi geillustreerd (beetje Flow stijl) en ingedeeld per thema, van dieren en eten tot je gezin en natuurlijk een zelfportret. Thema's die in haar tekeningen ook steeds terugkomen.


Bij elke tekening kun je de datum vermelden waarop deze is gemaakt (helaas weet ik dat bij veel creaties niet meer).
Door de tekeningen in een voorbedrukt lijstje te plakken komen ze nog meer tot hun recht.


Haha, het huis van je dromen: een pipowagen. Hoe kan het ook anders?


Met deze tekening won ze ooit op 3-jarige leeftijd een wedstrijd en er werden kaarten van gedrukt.


Oh en dan tekstjes als deze...


Het boek is echt heel leuk en de samensteller heeft er duidelijk goed over nagedacht.  Het geeft ook een mooi tijdsbeeld van de creatieve ontwikkeling van je kind. 


Het boek is o.a. hier te bestellen.

En al die andere tekeningen waarvoor geen plek was? Tja, die heb ik toch niet allemaal weg kunnen doen (sorry Marie en sorry collega!) Maar mijn 8 mappen zijn gereduceerd tot 4. En daar teken ik ook voor!

Liefs
Carolien 

vrijdag 1 maart 2019

Werelds idee

Ik ben dol op wereldkaarten. Van de plaatjes uit het aardrijkskundeboek van dochterlief tot van die oude atlassen in de kringloop. Maar een wereldreiziger ben ik eigenlijk helemaal niet. Sterker nog, buiten Europa ben ik nog nooit geweest.


`Ik zou nog eens graag naar New York willen` hoor ik mezelf al jaren zeggen. Of Canada. Ierland, Schotland... ook leuk! En Wenen, ja Wenen! En vervolgens komt het er niet van. Ik heb een man die totaal niet reislustig is en een dochter met datzelfde gen. ´We kunnen toch ook gewoon thuis blijven´ zeggen ze dan in koor. En gooien het allebei op de beestenboel dat we niet weg kunnen.

Er was een tijd dat ik best veel reisde. Het vaakst was ik in London en ik heb twee maanden stage gelopen in Norwich. Daarna werkte ik voor een reclamebureau en als enige copywriter mocht ik de reisverslagen schrijven voor een magazine waarvoor we werkten. Zo reisde ik af naar Kreta, Mallorca, Kos, Bodrum, Praag en de Engelse Cotswolds om de reportages te kunnen schrijven.

De laatste jaren is het magertjes. Collega's komen elk jaar met de wildste verhalen over cruises en roadtrips. Vorig jaar zijn we helemaal niet weg geweest en ook voor dit jaar nog geen concrete plannen. Dus besloot ik maar de wereld in huis te nemen.



Ik zocht al een tijdje naar iets voor aan de muur in de kamer en stuitte op de website waar ze wereldkaarten verkopen in alle stijlen en vormen, van nostalgisch tot abstract. Of je maakt natuurlijk je eigen canvas foto voor aan de muur .

Ik ging voor dit exemplaar en ben er erg blij mee.


En intussen, terwijl ik op de bank zit,  kijk en droom ik van al die plaatsen waar ik nog niet was en waar ik heel misschien nog ooit eens naartoe ga.

En zo niet dan is het thuis ook helemaal prima.
Daar is deze dame het volledig mee eens!


Hoe reislustig ben jij?

Liefs
Carolien

Complimentendag

Vandaag is het nationale complimentendag. Persoonlijk vind ik dit leuker dan een commerciƫle dag als Valentijn. Lekker simpel, geen duur gedoe, maar een mooi compliment als cadeautje.


Ik kreeg vandaag jullie kaartjes voor de complimentenswap. Wat een lieve dingen schreven jullie! Als ik een bloos-smilie had, zou ik hem hier plaatsen.

Een dik compliment terug voor die leuke kaartjes en mooie woorden. Maar ook aan iedereen die me volgt, reacties plaatst en dingen deelt. Ik waardeer dat heel erg.

Een tijdje terug zei mijn vriendin: ik zou willen dat ik jou vroeger als mijn moeder had gehad. Volgens mij is dat het mooiste compliment dat ik ooit kreeg.
Wat was jouw mooiste compliment?

Fijne dag!

Liefs,
Carolien

vrijdag 22 februari 2019

De kantoortuin

Sinds een tijdje werk ik in een kantoortuin. Ik weet niet wie dat woord heeft bedacht, want er is weinig ‘groen’ te vinden. Wel veel tl-licht, zoemende computerschermen en overal geluiden. We hadden aanvankelijk een grote plant neergezet, maar die heeft onze afwezigheid in de kerstvakantie niet overleefd.


Ooit zat ik op een kamer. Eerst met een collega, toen een tijdje alleen en daarna met een andere collega. Als we het druk hadden, ging de deur dicht en werkten we goed door. In een kantoortuin zijn geen deuren. Sterker nog, je zit allemaal dicht op elkaar, slechts gescheiden van flinterdunne wandjes waar je gemakkelijk overheen kijkt.

Het ziet er reuze gezellig uit, allemaal zo dicht bij elkaar. Als een schoolklasje met zelfstandig werkende leerlingen. En als ik geen deadlines had, zou ik het oprecht gezellig vinden. 

Maar er moet natuurlijk worden gewerkt. En hoe minder je op de geluiden wilt letten, des te harder komen ze binnen. Je ontdekt steeds weer iets nieuws. Zo is er een collega die elke dag wel een paar keer niest. Van die enorme niezen die al het papierwerk omver lijken te blazen. Anderen hebben vooral een luide stem of gaan juist fluisteren waardoor je extra je oren gaat spitsen. Tot ver in de ruimte krijg je alle telefoongesprekken mee. Achter het blok van onze afdeling werkt een collega die mensen in dienst neemt met een afstand tot de arbeidsmarkt. Soms zijn dat vluchtelingen die nauwelijks Nederlands spreken. Die collega probeert zich verstaanbaar te maken door heel langzaam, maar vooral ook heel hard te praten. “Heeft–u–een–auto-om-naar-het-werk-te-komen? Zinnen die tot in den treuren worden herhaald.

En dan is er de collega met koffieverslaving. Het koffieapparaat bevindt zich vlakbij mijn bureau en dus zie ik haar om het uur wel langs schuifelen. Als ik op kijk zwaait ze naar me en ik zwaai terug. Soms neemt ze een kop koffie voor me mee en maakt ze aansluitend een praatje.
  
Er is veel te zien en te horen in zo’n kantoortuin. Het aantal prikkels om me heen heeft zich verdriedubbeld en niet zelden moet ik opnieuw beginnen met mijn tekst omdat ik de draad kwijt was.

Maar als je het even niet meer ziet zitten, kun je een flexplek opzoeken. Zolang je je houdt aan de 'clean desk policy', oftewel je bureau schoon achter laat,  kun je overal werken. 

Ik begin voor de derde keer aan mijn artikel.  De deadline tikt, net als de tientallen toetsenborden om me heen.
 
De collega in de hoek begint weer te niezen. Geen clean desk voor haar.

Ik denk dat ze allergisch is voor kantoortuinen.
En ikzelf ook een beetje….

vrijdag 15 februari 2019

Hoe je je foto's en verhalen mooi kunt bewaren

Zoals jullie misschien al weten laat ik elk jaar mijn blogposten in een boek afdrukken, daarover zo meteen meer! Nu heb ik ook mijn leukste Instagramfoto's laten vereeuwigen. Via de fotofabriek maakte ik dit kleurrijke boekje.


Ik kende de Fotofabriek nog niet, maar ben erg enthousiast! Het handige is dat je de foto's rechtstreeks vanaf je Instagram of Facebook account kunt uploaden. Dus in no time heb je ze omgezet naar een digitale lay out.
Ik heb zelf een indeling gemaakt per seizoen.
Van de lente, via de zomer naar de herfst en de winter.

Je Instagram foto's in boekvorm


Je kunt zelf de pagina indeling bepalen.
Worden het allemaal kleine fotootjes zoals op je feed?


Of af en toe een grote tussendoor?


Even wat schuiven en klaar!


Het is net of ik naar mijn feed kijk, maar dan op papier.


Bij de Fotofabriek kun je natuurlijk ook gewone fotoboeken maken. Het leuke is dat je naast je fotoboek ook een miniversie kunt mee bestellen, bijvoorbeeld voor je vriendin of voor oma :-). Je kunt er zelfs je eigen tijdschrift laten maken. Dat ga ik zeker nog eens proberen!

www.fotofabriek.nl of rechtstreeks: www.fotofabriek.nl/fotoboek-maken/

Je blogposten in boekvorm

En zo verzamelde ik ook weer mijn blogposten van het afgelopen jaar in een boek. Dat gaat heel gemakkelijk via blog2print
Ik schreef er hier al eens een tutorial over.

Zoals je ziet heb ik inmiddels al een hele verzameling :-)

Je verhalen in boekvorm

En omdat ik toch bezig was... ik had op mijn computer nog allemaal columns staan die ik schreef tijdens mijn zwangerschap. Elke dag wel eentje, in briefvorm aan mijn ongeboren baby. Ook die heb ik maar eens laten afdrukken, want ik moet er niet aan denken dat de computer crasht en alles weg zou zijn.

Zelf een boek(je) uitgeven kan bij LuLu. Net als blog2print, komt je product uit Amerika, maar qua prijs hoef je deze niet te laten. Ik betaalde € 3,45 inclusief verzenden!


In tegenstelling tot de overige twee sites is deze wel iets lastiger in gebruik. En het lettertype wordt erg klein afgedrukt, dus je moet minimaal lettergrootte 14 kiezen wil het enigszins goed uitzien. 

Maar ik ben erg blij met het resultaat!

Heb jij ook zo'n documentatiedrang :-)? Of laat je alles lekker gemakkelijk op je pc staan? 
Ik ben eigenlijk wel benieuwd!

Liefs,
Carolien

vrijdag 8 februari 2019

Complimentjes swappen

Op 1 maart is het Nationale Complimentendag. Tegenwoordig heb je overal wel ergens een dag voor, maar deze vind ik leuk omdat 'ie zo simpel is. Een complimentje is altijd leuk om te krijgen, maar ook om te geven!


Dat bracht me op het idee voor een kaartjesswap. Afhankelijk van hoeveel mensen meedoen, maak ik groepjes van 3 tot maximaal 5 personen. Je stuurt iedereen uit je groepje een kaartje met daarop welgemeende complimenten. Vereiste is hierbij wel dat je een openbaar blog hebt of een Instagram-account, want we moeten die complimentjes toch ergens vandaan kunnen halen.

* Wat heb je een leuke hond * Wat kun je goed haken * Wat goed dat je je zo inzet voor het milieu.... nou ja, iets in die strekking. Zorg wel dat je meent wat je schrijft!

Dus kies een leuk kaartje en schrijf erop wat je waardeert aan diegene aan wie je hem stuurt. Stuur het kaartje op 28 februari op zodat deze op 1 maart in de bus valt.

Als je mee wilt doen, stuur me een mail met jouw naam en adres en je blog en/of IG naam.  Opgeven kan voor volgende week vrijdag. Dan maak ik per mail de namen en adressen van je groepje bekend. Ook Belgische bloggers kunnen meedoen!

Ik ben benieuwd!

Liefs,
Carolien

vrijdag 1 februari 2019

Lieve tienerdochter ...

Je zei deze week dat ik te dicht op je huid zit.
Dat ik alleen nog maar loop te zeuren. Dat ik geobsedeerd ben door opruimen.


Ik heb erover nagedacht. Er zit misschien een kern van waarheid in. Maar als jij niet zo'n rommel zou maken, dan zou ik niet hoeven zeuren. Het moet wel van twee kanten komen, snap je?

Weet je wat ik niet begrijp? Je bent best slim. Op school leer je over politieke issues, je spreekt vloeiend Engels en beheerst de computer beter dan ik ooit zou kunnen. Des te moeilijk vind ik het te begrijpen dat je het niet snapt dat het mandje met dvd's naast de tv geen prullenbak is. Ik trof er deze week niet alleen mandarijn schillen aan, een afgekloven appel, maar ook een lolly die was blijven plakken aan een dvd (want die zitten niet in het doosje) en aan de kabel van de nintendo. Toen ik het optilde leek het een heus kunstwerk.

Zelf zie je er op en top uit. Je nagels zijn elke dag gelakt in een ander kleurtje. Je krult je wimpers en neemt zelfs handzeep mee naar school. Maar thuis is het een bende. Je sokken liggen massaal onder het bed (mama, waarom heb ik geen schone sokken in mijn la? Nou daarom dus), oorbellenslotjes hopen zich op in de kieren van de bank en in de tas die je een half jaar geleden mee op schoolreis nam trof ik van de week iets aan wat ooit een boterham moet zijn geweest. Marie Kondo zou het niet overleven.

Laatst las ik een hele goede tip. Je neemt een lege wasmand, stopt hem vol met spullen die niet op hun plek liggen en stelt je kind voor het volgende dilemma: voor morgen opruimen of anders belandt de hele inhoud van de mand in de container. Ik kreeg de mand netjes leeg terug. Je kamer was opgeruimd als nooit tevoren en even gloor er hoop aan de horizon. Maar toen ik de week erna onder je zitbankje wilde stofzuigen trof ik daar de complete inhoud aan.

Omdat ik niet altijd de zeurende moeder wil zijn, schrijf ik het hier maar allemaal van me af. Zodat je later, als je misschien zelf kinderen hebt, weet hoe je was. Want ik wens je toe dat ze minstens zo rommelig worden als jij nu bent.

Het van me af schrijven helpt.
Mijn hoofd is leger.
Het voelt opgeruimd.
Nu de rest nog....


vrijdag 25 januari 2019

Gevalletje leesbril

"Het adres klopt helaas niet". De meneer van de postbalie schuift het pakje terug mijn kant op. "De computer herkent de postcode niet."

Ik neem het pakje terug en plaats me buiten de rij. Op mijn telefoon check ik de postcode en zie dat 1 cijfer inderdaad niet klopt. Ik had de 5 aangezien voor een 6, of de B voor een D, ik weet het al niet meer....


Ineens denk ik aan de opmerkingen van mijn thuisfront de laatste tijd.
"Ah nee, niet weer die grote lamp aan, dat is zo ongezellig" roept tienerdochter als ik op de bank neerstrijk.
"Maar ik wil lezen en anders zie ik niets" breng ik in.
"Neem dan toch gewoon papa's leesbril" zucht ze terloops.
Een leesbril? Ik?

Aarzelend neem ik het gevalletje in mijn handen en zet het op mijn neus. Er gaat een wereld voor me open. De letters en zinnen hullen zich niet meer in een waas, maar staan haarscherp voor me klaar. Met een ontspannen zucht duik ik in mijn verhaal. De grote lamp kan uit.

Ik kan er best mee leven. Zo'n gevalletje op mijn neus, 's avonds op de bank. Maar daar houdt het dan ook mee op. Ik wil niet zo'n leesbril aan een koordje, die ik opzet bij Albert Heijn om de houdbaarheidsdatum te checken. Of op kantoor met zo'n strenge blik en dat je die dan vervolgens op je hoofd plaatst, in grote paniek hem te verliezen.

Misschien komt het omdat mijn ogen altijd zo goed waren. Ik was steeds diegene die moeiteloos de kleinste lettertjes voor iedereen vertaalde. Zonder bril, zonder lenzen. Of de tijd moest lezen op de torenklok in de stad. Maar dan slaat de leeftijd genadeloos toe.

Gelukkig zijn al mijn collega's ouder. Er liggen leesbrilletjes op de bureaus verspreid als pennen. In alle kleuren en maten. Dus als het echt niet lukt, pik ik me er gewoon eentje in om op een ongemerkt ogenblik te spieken.
Voorlopig red ik het daar wel mee.

En zo niet. Dat zien we dan wel weer.
Of niet natuurlijk....