vrijdag 24 januari 2020

Hoe maak je een kaartje nog leuker?

Eén van mijn voornemens voor dit jaar is dat ik meer liefde ga stoppen in de kaartjes die ik schrijf. Ik werd daarin geïnspireerd door Paula uit Ierland, op Instagram bekend als @penpalling_paula.

 Foto: Penpalling Paula

Zij maakt van elk kaartje een kunstwerk met de leukste postzegels, tape, stickers en haar mooie handschrift. Dan maakt het eigenlijk niet meer uit wat op de voorkant staat!


Ik mocht zo'n leuk kaartje van haar ontvangen en dat zette me aan het denken. Ik stuur veel kaartjes en meestal komt er wel een stickertje aan te pas en ook qua tekst probeer ik altijd wel meer te schrijven dan alleen 'groetjes', maar toch... het kan altijd beter!

Tips om je kaartje op te leuken:

-Schrijf meer dan alleen groetjes, benut de volle ruimte die je hebt qua tekst en schrijf dus niet te groot. Een kaartje sturen is niet meer goedkoop, dus probeer er het meeste uit te halen.

-Gebruik mooie postzegels. Ik bestel zelf op collectclub of via de website 'postzegels met korting'. Bij deze laatste webwinkel kun je zegels bestellen die niet meer in de omloop zijn, maar wel nog te gebruiken. Omdat de waarde lager is, heb je vaak 3 of zelfs 4 postzegels nodig per kaart, maar dat maakt het juist alleen maar leuk. Bij je bestelling (die overigens gratis wordt verzonden) krijg je ook instructies over de waarde van de zegels en hoeveel je nodig hebt per 20 gram.


-Gebruik masking tapes en stickers.

-Schrijf de naam van de geadresseerde in je mooiste handschrift, of met kleur. Dat maakt het extra persoonlijk.

-Naar het buitenland: schrijf de datum op je kaartje en teken het weer. Altijd leuk!

Ik ben nog maar een beginner natuurlijk en moet nog oefenen. Dus wie heeft er zin om zo'n kaartje met mij uit te wisselen?

Liefs
Carolien


vrijdag 17 januari 2020

Waarom we minimaal 8 uur moeten slapen...

Wil je gezonder leven? Zorg dan dat je minimaal 8 uur slaap per nacht hebt. Dat zegt slaaponderzoeker Matthew Walker in zijn internationale bestseller ‘Slaap’: een boek dat ik heb verslonden. Als we het hebben over gezond leven, gaat het bijna altijd over bewegen en gezond eten, terwijl slapen niet eens ter sprake komt. 


"De sluipende epidemie van slaaptekort is het grootste gevaar van de volksgezondheid van deze eeuw" stelt de schrijver als conclusie naar aanleiding van alle onderzoeken die hij heeft gedaan.  De laatste eeuw zijn we per nacht twee uur korter gaan slapen. En volgens Walker vallen daar veel problemen zoals hoge bloeddruk, alzheimer en ook overgewicht, angsten en depressies mee samen. 

En nee, dit is geen gesponsorde post, ik wil de informatie gewoon graag met jullie delen omdat ik er 100 % in geloof. Alle ‘feiten’ die ik dacht te kennen over slapen worden ontkracht.  Mensen die beweren maar 5 uurtjes slaap nodig te hebben, hebben het mis. Acht uur is echt de norm, want anders is je slaapproces niet voltooid. "De uren voor twaalf uur tellen dubbel” zei mijn moeder altijd, maar ook dat is niet waar. En slaap kun je helaas niet inhalen.

Volgens Walker moet je de slaap zien als een heel nauwkeurig proces dat is opgedeeld in rem- en non-remslaap. Hij vergelijkt de slaapprocessen met een pakketbezorger die alle opgedane informatie van de dag ’s nachts gaat onderbrengen. Moet het pakketje worden verwerkt? Bewaard voor langere tijd? Verwijderd? Afhankelijk daarvan wordt het in een bepaald deel van onze hersenen ondergebracht. Daar heeft 'die bezorger' 8 uur voor nodig.

Dat slaap nog vaak een ondergeschoven kindje is, bleek uit de gezondheidscheck die ik laatst via mijn werk liet uitvoeren. De mevrouw van de health check wilde alles van me weten, van wat ik eet en hoeveel ik beweeg tot hoe ik ontspanning zoek. Ze heeft mijn bloeddruk gemeten en spierkracht en deed een ogentest. Maar gedurende dat hele uur waarin mijn leven op tafel kwam, werd het begrip slapen niet ter sprake gebracht. En dat terwijl we gemiddeld 32 jaar van ons leven slapen.

Best raar als je erover nadenkt.   

Onze Griek heeft het boek trouwens helemaal niet nodig. Die haalt met gemak het dubbele van die acht uur :-) 




Hoeveel uur slaap jij gemiddeld?

Liefs,
Carolien


vrijdag 10 januari 2020

20 jaar later...

In de bijlage van onze krant stond laatst een hele leuke reportage. Twintig jaar geleden, op de vooravond van het jaar 20000, werd een aantal jongeren geinterviewd met de vraag hoe ze zichzelf over twintig jaar, in 2020 dus, zien. Diezelfde mensen wisten ze weer op te sporen voor een nieuw vraaggesprekje over wat er van terecht is gekomen.


Bijna iedereen doet nu iets anders dan hij of zij voor ogen had in dat spannende milleniumjaar, maar allemaal hebben ze op hun beurt hun plekje gevonden. Een meisje schreef dat ze de middelbare school uiteindelijk helemaal niet heeft afgemaakt, maar ze runt al jaren succesvol een manege en is super gelukkig. Mooi toch?

Waar stond ikzelf in 2000? Ik haalde een fotoalbum erbij om het me beter te herinneren. Ik woonde al samen, maar was nog niet getrouwd en nog geen moeder. Ik werkte voor een reclamebureau als tekstschrijver en bedacht slogans en campagnes. Internet kwam meer en meer op, maar ik was vooral nog offline bezig. Met onze hond Dylan bijvoorbeeld, een kruising tussen een boxer en een herder. Die moest het ontgelden  met een heus millenniumbrilletje op (sommige dingen veranderen nooit!)

Die hysterie rondom dat nieuwe millennium staat me nog goed bij. Ik vraag me wel af waar ik dat brilletje heb gekocht, want een Action was er toen nog niet of wel?



En laat ik dat brilletje nu weer tegenkomen in een kerstdoos (hoezo ontspullen, haha) Dus zelfde bril, zelfde plek, maar met een andere hond (en andere koekjes in de trommel :-).



In diezelfde krant stond ook een heel stuk over de voorspellingen die in 2000 waren gedaan. Over een 'kijktelefoon' bijvoorbeeld. Daar kon ik me toen nog helemaal niets bij voorstellen en vond het maar
overdreven allemaal. En nu skypen we met kennissen in Amerika. Bizar!

Dus het artikel in diezelfde bijlage over hoe we er in 2040 voorstaan, neem ik dit keer maar wat serieuzer. Dan zijn er auto's die kunnen vliegen (hoewel nog niet massaal gebruikt). Niemand heeft dan nog een eigen auto, want die kun je gewoon op vaste plekken pakken als je ergens heen wilt, voorprogrammeren en achterover leunen. En een chip kun je in je huid laten inbouwen zodat je alle informatie die je nu op je telefoon hebt nog dichter bij je hebt.

Ik vind het doodeng als ik erover nadenk, echt!



Dus die bril bewaren we gewoon nog eens twintig jaar. En als het teveel van het goede wordt, gaan we gewoon terug in de tijd.

Liefs
Carolien

donderdag 2 januari 2020

20 dingen die ik in 2020 wil gaan doen.

Gelukkig Nieuwjaar allemaal! Welke dingen hopen jullie in 2020 te gaan beleven? Die vraag stelde ik mezelf de afgelopen tijd. Ik had met kerst de nodige boeken gekregen om daarover na te denken...


"Zorg dat je veel eerste keren beleeft" schrijft Meik Wikking (de auteur van Hygge) in zijn nieuwe boek 'Herinneringen maken'. Eerste keren blijven namelijk altijd hangen. Hij ondervroeg een groep oud-studenten naar hun beste herinneringen tijdens hun studiejaren en het meeste konden ze zich herinneren uit dat eerste prille jaar. Toen was alles nog nieuw. De jaren erna waren veel meer een waas. Ook bij andere onderzoeken kwam deze conclusie naar voren.

Wikking zegt ook dat je niet moet vergeten nieuwe tradities te creëren. Als je daar hulp bij nodig hebt, kun je googlen naar 'inhaakkalender' en vind je alle dagen van het jaar. Zo is 19 januari popcorndag (wist je niet he?) en is 11 maart de maak-een-nieuwe-vriend-dag. Op 2 april de loop-naar-je-werk-dag. En op 13 oktober hoef je geen bh te dragen! Zo zijn er meer van die dagen (bijna elke dag wel een): ik zou zeggen pik er eentje uit die je aanspreekt!

Onder de boom lag ook het Bucketlist Boek. Ook hierin stonden veel tips voor 'eerste keren' Maar omdat die ideeën veel te groots zijn voor mij (ontmoet een cowboy en onderga een theeceremonie in Japan), ga ik toch maar voor een eigen bescheiden lijstje.

20 dingen die ik in 2020 wil doen:

1. Sarah zien. Ja, komend jaar word ik 50! (50!!)
2. Naar Londen. Daar was ik al vaker, maar nooit met mijn dochter. Dus toch ook soort van eerste keer.
3. Local shoppen! Afgelopen jaar sloot de een na de andere winkel in ons dorp zijn deuren. De winkelstraat is een trieste bedoening, dus daar moet verandering in komen.
4. Stout beer drinken. Dat moet ik volgens mijn een Ierse penvriendin echt eens proberen. Ik ben helemaal geen bierdrinker, maar wie weet...
5. Meedoen aan het Round Robin project. We starten deze maand al. Mijn cover is al klaar.


6. Een opleiding volgen tot grafisch vormgever en dan natuurlijk ook mijn diploma behalen!
7. Als ik dat diploma op zak heb: zelf een kaartje ontwerpen.
8. Over kaartjes gesproken.... die stuur ik heel veel, maar het kan allemaal mooier! Dus ik ga ze dit jaar meer opleuken met stickers, tapes en vooral veel tekst.
9. De auto vaker laten staan.
10. De wc en de hal opknappen (althans dat laten doen)
11. Een dag kiezen uit de inhaakkalender om te vieren (wordt vervolgd)
12. Eindelijk eens een goede beeldschermbril aanschaffen.
13. Nieuwe recepten uitproberen (25 van de 366 van mijn scheurkalender)
14. Nieuwe natuurgebieden ontdekken.
15. Een koe of een geit melken
16. Meer loslaten (en dan met name op het gebied van het moederschap)
17. Eten in een Syrisch restaurant
18. Meer boeken lezen dan vorig jaar (dus meer dan 35!)
19. Een oude kennis of vriend bezoeken
20. Een nieuw creatief project starten! Deze is zo leuk, maar daar vertel ik binnenkort meer over!

En als ik er allemaal toch geen zin in heb, dan is er nog altijd 17 januari: de dump-je-goede-voornemens-dag. Soms is het leven heel simpel...

Liefs
Carolien

P.S. Het hartje van mos op de foto hierboven kwam ik trouwens tegen tijdens een wandeling met de hond.




vrijdag 27 december 2019

Lekker en snel: oliebollencake!

Hebben we net de kerstdagen overleefd met al dat lekkers; begint nu de periode van de oliebollen! Het is niets voor niets de meest calorierijke maand van het jaar...



Op Instagram deelde ik al eerder deze oliebollencake en dat bleek een succes. Mijn vriendin kwam ermee. "Ik vind oliebollen zo lekker, maar dat vet... je huis ruikt er de hele week nog naar" mopperde ze. "Daarom maak ik nu altijd oliebollencake en dat is net zo lekker."

Ze maakte me nieuwsgierig en toen ze vertelde hoe gemakkelijk je deze kunt maken, was ik om!

Wat heb je nodig?
Een pak oliebollenmix
Twee appels
Rozijnen

Je maakt het deeg klaar zoals op de verpakking staat. Het ziet er heel anders uit dan cakedeeg, het blijft stroperig! Schil de appels in stukjes en meng deze samen met de rozijnen door het deeg in een cakevorm. Verwarm de oven voor op 180 graden en bak de cake in 30 minuten gaar.

Zo gemakkelijk was cake bakken nog nooit! Het is wel even wennen, je ziet cake maar proeft oliebollen. Het lekkerste is om hem warm te eten vind ik zelf!

Dus mocht je geen zin hebben om zelf oliebollen te bakken of in de ellenlange rijen van de kraampjes te gaan staan, dan is dit een mooi alternatief!

Op een mooie jaarwisseling alvast en tot in 2020!

Liefs,
Carolien

dinsdag 24 december 2019

Fijne Kerstdagen!

En dan is het ineens 24 december... de tijd lijkt elk jaar sneller te gaan (of word je gewoon zelf oud als je zulke uitspraken doet...?)


Ik denk het laatste! Al hoewel dan weer niet te oud om een rendier te kussen en daar een foto van te maken, haha.

Voor wie me niet volgt op Instagram: ook de dieren mochten er de afgelopen dagen aan geloven:



We zijn er dus allemaal klaar voor hier in huis. Hopelijk jullie ook. Ik wens jullie hele gezellige dagen met elkaar en met de familie Meiland (voor wie gaat kijken :-))

Voor diegene die het moeilijk hebben, heel veel sterkte en laat de vele lichtjes je verwarmen. Bedankt voor al jullie mooie, grappige, ontroerende en altijd lieve reacties op mijn blog. Dankzij jullie blijft het na al die jaren nog steeds heel erg leuk om te doen!

Een hele warme kerstgroet,
Carolien


maandag 23 december 2019

Kerstgedachte....

We komen elkaar vaak tegen in het veld waar we allebei onze hond uitlaten. Een tijdje terug wisselden we spontaan onze voornamen uit. Sinds die ene dag gebruikt hij mijn naam in elke begroeting. “Goedemorgen Carolien” klinkt het al van ver als Hans me vanaf zijn scootmobiel heeft gespot.


Zijn hond, een Pyrenese berghond, sjokt naast hem, bijna op ooghoogte zo groot is het beest. “Dag Hans” zeg ik terug en we maken een praatje dat 9 van de 10 keer over het weer gaat. “Heb je vrij vandaag “vraagt hij als hij mijn vertraagde tred ziet.   Op mijn beurt vraag ik dan wat zijn planning voor de dag is. Daar heeft hij steevast twee typen antwoorden op: 'thuis wat aanrommelen' of 'naar mijn moeder in het verpleeghuis'.

Vandaag kom ik hem weer tegen. “En Hans , heb je de boom al opstaan?”, vraag ik vrolijk. Hij schudt zijn grijze lokken. “Nee meid, dit jaar geen boom voor mij.” Ik heb niet gelijk door dat er iets is. “Wat staat er vandaag op de planning” probeer ik dan mijn vertrouwde vraag. “Naar je moeder?” Hans kijkt me vanonder zijn capuchon aan. "Mijn moeder is er niet meer", zegt hij dan. "Vorige week in haar slaap overleden. Twee uurtjes voor haar 93e verjaardag." Ik weet even niets te zeggen. “Het is prima zo” zegt hij dan en wuift zijn verdriet met een nonchalant armgebaar weg, maar ik zie hoe het hem raakt. Het beetje regen neemt toe en ook ik schuif de capuchon over mijn hoofd. "Laten we maar proberen droog thuis te komen", lacht hij dan en zonder me nog aan te kijken gaat er met enige haast vandoor. Ik roep hem nog veel sterkte na en onze wegen scheiden. 

Nog een tijdje kijk ik hem na. De scootmobiel die in de grauwe lucht langzaam oplost in het niets. De sjokkende tred van zijn hond naast zich. Als er maar niets aan dat beest komt, denk ik meteen. Om me heen flikkeren lampjes vanachter de ramen van de huizen die ik passeer. "Merry Christmas" prijkt er met schreeuwende letters op een van de ramen.
Merry Christmas.
Niet voor iedereen denk ik dan....



vrijdag 20 december 2019

Monschau met kerst

Het stond al langer op mijn bucketlist: een dagje Monschau in de Eiffel met kerst. Dus toen manlief deze week vroeg wat ik voor mijn verjaardag wilde antwoordde ik dat. En dus togen we met zijn drietjes naar het schattige kerstdorpje.



Ja een levend kerstdorpje..., dat is het gevoel als je 'die Altstadt' binnenloopt met al die leuke vakwerkhuisjes en mooie versieringen. Vervang de regen in gedachten door sneeuw en het is helemaal goed!

Monschau ligt in de Eiffel, een prachtig natuurgebied en is slechts een uur en een kwartier met de auto vanaf waar wij wonen. Vreemd eigenlijk dat ik er nooit eerder was. Maar de horrorverhalen over de drukte, massa's bussen en toeristen en geen parkeerplek hielden me wellicht tegen. Maar we hebben daar niets van gemerkt, misschien ook omdat we vroeg waren vertrokken. 


Het dorpje is klein, maar daarom juist zo pittoresk. Met overal leuke 'Stuben' om koffie of gluhwein te drinken.


We aten een hapje in dit gezellige restaurantje, waar het plein met de kerstmarkt ons uitzicht was:


Als ik hier zou wonen, ging ik er elke zondag koffie drinken, haha!

En als het om kerstversieringen gaat zit je in Duitsland altijd goed! Op de een of andere manier hebben ze er veel meer gevoel voor vind ik.

Ik vergaapte me aan alle leuke kraampjes. Zoals deze waar je gekleurde vruchtjes kon kopen van hout met een heerlijke geur.


 En natuurlijk overal veel kerstspullen. Wel een beetje kitsch, maar dat hoort erbij :)

Monschau heeft ook een kerstwinkel van drie etages die overigens het hele jaar is geopend!



En natuurlijk Anton Pieck-achtige taferelen...


"Hier lijkt het alsof de tijd eeuwen heeft stil gestaan" merkte dochterlief op.


En als hoogtepunt ontdekte ik nog een heuse kringloop / vintage winkel.


Hier verkochten ze onder andere 'uberraschungs -tute' oftewel kersttasjes met inhoud, verzegeld door een grote strik. Zo'n tasje kostte 6 euro en zat best goed voel. Je kon niet zien wat erin zat, maar dat maakte het des te leuker. "Die wil ik voor onder de boom" riep ik gelijk, maar toen ik voelde dat ze best zwaar waren, besloot ik eentje op de terugweg te kopen. Ze hadden immers nog minstens tien in voorraad.
Maar eenmaal weer daar, zag ik een mevrouw met een brede glimlach naar buiten lopen en in allebei haar armen de kersttassen. Had ze ze allemaal opgekocht! 


Dus ik zal nooit weten wat voor leuks erin heeft gezeten!

Monschau is klein, maar wel heel erg fijn! Ik wil er graag nog eens terug, maar dan in de avond en liefst als het sneeuwt, want dan zijn er steeds live koren aanwezig en ziet het er, volgens de website, ongeveer zo uit.... 




Zeg nou zelf, een levend kerstdorp of niet?
Wat was de mooiste kerstmarkt die jij ooit bezocht?

Liefs,
Carolien


donderdag 12 december 2019

Een column over schoenen en zo ...

Voor het kerstnummer van ons zorgmagazine mocht ik weer uit lunchen gaan met een klant die thuiszorg krijgt. Het was dit keer een 77-jarige dame die haar hele leven in een schoenenzaak heeft gewerkt. En schoenen kwamen dan ook zeker ter sprake...


Column

Ze staat in het portaal van haar woning al op me te wachten. De felrode haarkleur matcht met haar lippenstift en om haar nek hangt een ketting die schittert als de zon erop valt. Ze ziet er onberispelijk uit en ik heb spijt dat ik mijn auto van binnen niet even heb gepoetst. Ik strek mijn hand uit om kennis te maken en ze laat hem niet meer los, want die ondersteuning heeft ze nodig bij het lopen. In haar andere hand een wandelstok.

De 77-jarige Ria Scholl woont al haar hele leven in dezelfde straat, waar ze opgroeide in een gezin van drie kinderen. Zij als oudste dochter en twee broers. Na de Mulo ging ze in de schoenenzaak van haar ouders werken. Een keuze waar ze honderd procent achter stond. We zijn nog niet eens op onze lunchplek en Ria heeft me in de beslotenheid van mijn auto al veel over haar leven verteld. 
Ondanks haar fikse beperkingen door reuma wil ze niet klagen. “Wat schiet je ermee op” zegt ze even later als we bij het lunchcafé aan de koffie zitten.
De reuma is aan haar handen af te lezen. Pijnlijke knokkels in schril contrast met een grote fonkelende ring die om haar vinger prijkt.  Nagels keurig gelakt. “Mijn vader complimenteerde me altijd hoe ik eruit zag” blikt ze met een glimlach terug. “Als verkoopster in een schoenenzaak ook wel een must. Ik heb mijn leven lang geen broek gedragen, alleen maar rokken, liefst met mooie hakken eronder. Ik kijk altijd naar de schoenen van mensen, dat zit er zo in gebakken. En kijk nu wat ik zelf draag? Aangepaste schoenen!” Ze schuift haar benen onder de tafel uit en kijkt ernaar. “Klompen”, zegt ze en spuugt dat woord bijna uit. “Dat was echt wel een dingetje hoor dat ik die moest gaan dragen… ”

"Ze kijkt naar haar aangepaste schoenen. 'Klompen' zegt ze en spuugt het woord bijna uit."

   
Twee keer per dag komen de meisjes van het thuiszorgteam haar steunkousen aan en uit doen. “Je hebt er tegenwoordig hulpmiddelen voor, maar die zijn aan mij niet besteed omdat ik door de reuma geen kracht kan zetten..” Haar hoofd daarentegen is nog heel helder. Een paar uur per week helpt ze haar broer, die een autoschadeherstelbedrijf heeft, met de boekhouding. “Niks computer, gewoon met pen en papier.” Haar broers zijn belangrijk voor haar, evenals hun gezinnen. Zelf is Ria nooit getrouwd. “Mijn leven speelde zich in de winkel af. Mijn ouders zijn er al lang niet meer, maar toch kan ik ze nog heel erg missen. We hebben al die jaren heel intensief samengewerkt.”

Toen de winkel ter ziele ging, wilde Ria graag in haar straat blijven wonen. Ze vond een appartement aan de overkant, dat is nu 22 jaar geleden. Er kwam geen verhuiswagen aan te pas. Kasten werden met hulp van haar broers de straat over getild. Over die straat raakt ze niet uitgepraat. “Vroeger was dit dé winkelstraat. Je had hier van alles: van een slagerij, bakker en kruidenierszaak tot een rijwielhandel en een café.” En 'haar' schoenenzaak dus, waar mensen van heinde en ver naartoe kwamen. “Nu staat alles leeg. Zelfs de bakkerij is onlangs gesloten”, betreurt Ria.  Gelukkig rijdt ze nog auto en bij Albert Heijn is er altijd wel iemand die haar helpt. “Die reuma maakt je erg moe, maar dan slaap ik tussen de middag gewoon even bij.” 
Ik kijk in haar ogen die prachtig zijn opgemaakt.
Ze is een echte dame.
Geen hakken voor nodig…

donderdag 5 december 2019

En dit vonden jullie...

Wat leuk dat jullie met zovelen mee hebben gedaan aan mijn enquête! Het geeft me een beeld van wat jullie aanspreekt en wat minder. Persoonlijke verhalen doen het goed (dat had ik ook wel gedacht) en boekrecensies scoren het minste.


Een vaste blogdag hoeft voor de meesten van jullie niet (is voor mij persoonlijk wel een stok achter de deur) en de naam vinden jullie bijna allemaal prima. Eén iemand vroeg: je bent toch gestopt met de keet? Nee hoor, wel met de verkoop, maar niet met de keet zelf!

Variatie

Terwijl ik zelf vind dat het qua onderwerpen vaak een 'ratjetoe' is geven jullie juist aan deze variatie leuk te vinden. Ha! Gaan we daar mooi mee door :-)

Kijk, en zo ziet de enquete er dus aan de achterkant uit. je ziet in één oogopslag de antwoorden in een heldere grafiek.

Om onderstaand plaatje moest ik wel een beetje lachen. Ik denk dat ik iets aan verjonging moet gaan doen :-) .


De lay out daarover zijn jullie verdeeld. 'Mag wel eens worden gewijzigd' klinkt het en 'oogt wat rommelig'. Dus die ga ik nog aanpassen.

En dank vooral ook voor alle lieve complimenten! Zoals deze....



Give-away

Zoals beloofd zou ik een pakje kerstkaarten verloten en dat gaat naar:
Dreamstuff
Gefeliciteerd! Stuur je me even je adres, dan komen de kaarten snel jouw kant op.

Wil je zelf nou ook eens een enquete maken? Ik heb deze heel eenvoudig via Google forms gemaakt. Het enige wat je nodig hebt is een Google account en de rest spreekt eigenlijk helemaal voor zich. Ook leuk om onder familie uit te zetten wie wat wil eten met kerst :-).

Liefs
Carolien