donderdag 2 april 2020

Secret Book Stuff

Toen mijn collega/vriendin laatst in Australië was stuurde ze me een appje. "Ik ben nu in een boekwinkeltje en dat is echt iets voor jou..."


Ik bewonderde de foto's en werd inderdaad gelijk blij. Een thrift shop met boeken en het leuke: een deel van die boeken was ingepakt als cadeau. Je koopt dus een verrassing. "Oh, wil je me een exemplaar meenemen" appte ik terug. Maar toen ze mijn berichtje las was ze alweer 300 kilometer verder....


Ik bleef naar de foto's op mijn telefoon kijken en zocht op internet naar meer informatie. Die vond ik al snel en ik stuurde de twee eigenaressen een berichtje dat ik hun initiatief zo leuk vond. Diezelfde dag nog kreeg ik bericht terug met de vraag of ik 'secret book agent' wilde worden voor Holland? Een maand later kreeg ik kaartjes in de bus en kon ik beginnen met inpakken!




Secret Book Stuff is ontstaan als een 'random act op kindness'. Op openbare plekken wordt een boek neergelegd als cadeautje voor de vinder. Daarnaast verkopen ze een paar in hun winkel.


Als liefhebber van boeken én random acts of kindness wil ik dit idee ook hier uitdragen op kleine schaal. Ik ga de komende tijd boeken 'verstoppen' op leuke plekken. Maar ik ga ook boeken weggeven aan mensen die iets extra's kunnen gebruiken.


En in mijn pipowagen verkoop ik een kleine selectie voor het goede doel. 


Ik ga alleen voor boeken waar ik zelf ook blij van zou worden. Ze moeten er nog goed uitzien en worden netjes schoongemaakt (zeker nu!)


De eerste twee gingen deze week al op pad.


Ik heb erover nagedacht deze actie later op te zetten, maar juist nu is lezen zo ontspannend. Even ontsnappen in een andere wereld waar geen virussen rondwaren.

Veel liefs
Carolien

woensdag 1 april 2020

Help - mijn familie werkt thuis!

Met mijn yogamat onder de arm kom ik de kamer binnen. In de anders zo rustige ruimte op woensdagmorgen zoemt nu een computer en ik breek mijn nek bijna over de kabels. De eettafel is volledig in beslag genomen door twee beeldschermen, een laptop en een hoop papierwerk. Manlief werkt van thuis uit. Voor de gelegenheid heeft hij zelfs een ergonomische bureaustoel aangeschaft die niet matcht met de rest van het interieur, maar dat terzijde...


Ik besluit hem te negeren en rol mijn matje uit. Maar op dat moment wordt een conference call gestart. Eén voor één loggen zijn collega’s in met veel kabaal. Net als op mijn werk is er altijd eentje waarbij het inloggen niet lukt en die even gebeld moet worden en dan heb je nog de persoon die steevast de leiding neemt. De voorzitter die zichzelf graag hoort praten. “Oké, ik hoor hier twee parallelle lijnen” vat hij het gesprek al gauw samen en dat is het moment waarop ik besef dat dit geen goede yogaplek is voor vandaag.

Ik loop naar onze woonkeuken waar ook een laptop raast. Dochterlief zit aan de keukentafel en volgt een online aardrijkskundeles. “Hij heeft me op afwezig gezet” roept ze verontwaardigd als ik de keuken binnenloop. “Wie” vraag ik terug. “De aardrijkskundedocent! Hij noemde alle namen en als je jouw naam hoorde moest je ‘ja’ zeggen, maar mijn microfoon deed het niet en nu denkt hij dat ik de les niet volg en heeft dat genoteerd.”  Ze ramt hard op de toetsen alsof daarmee alle problemen worden opgelost. “Stuur even een chatbericht” stel ik voor. “Dan leg je het kort uit.” Met grote ogen kijkt ze me aan. “Dat doet echt niemand!”

Ik loop door de achterdeur naar buiten en rol de mat uit over het gras. Ik voel gelijk de rust en hoor alleen de vogels wat fluiten. Maar het is koud en het gras is nog vochtig. Ook geen goed idee. Ik ga toch even liggen en kijk naar de lucht. Ik verlang naar de woensdagen die nog echt van mij waren.  Wat ooit ons huis was lijkt nu meer op een veredelde kantoortuin, compleet met gestresste ‘collega’s’ en heel veel ruis.

Morgen kan ik weer naar kantoor. Een beetje rust in barre tijden…

vrijdag 27 maart 2020

DIY - bommetjes vol bloemen

Al dat slechte nieuws dat de hele dag op ons afkomt, moet je compenseren met positieve vibes, las ik laatst ergens. Die positieve kant moet doorslaan. Dus lees ik veel Flow, kijk ontspannende programma's op tv en verlies mezelf in Pinterest. Deze DIY voor 'bloembommetjes' vond ik wel leuk om te delen. Om met kinderen te doen, of gewoon voor jezelf, lekker ontspannend in de aarde te wroeten. Want zeg nou zelf, we kunnen beter wat bloemetjes verspreiden dan virussen...



Guerilla gardening wordt het ook wel genoemd: kleine 'bommetjes' aarde vol bloemzaadjes die je overal waar je komt kunt achterlaten. In je eigen tuin of in borders langs de weg. Een beetje regen en de boel gaat gauw genoeg ontkiemen.

Wat heb je nodig?
Eigenlijk helemaal niet veel!

  • Tuinaarde
  • Kleipoeder
  • Mix bloemzaadjes
  • Beetje water
Neem vijf delen tuinaarde en 4 delen kleipoeder en strooi de zaadjes erdoor. Met een beetje water erbij gaat de boel al gauw plakken en kun je er bolletjes van rollen. De kleipoeder zorgt ervoor dat alles goed samenp(l)akt en is te koop o.a. in tuincentra, maar ook online. Keramisten gebruiken het bijvoorbeeld, maar zelf nam ik Henna-haarpoeder die ik nog over had en die dezelfde hechtende werking heeft.

De bolletjes kun je vervolgens bewaren in een klein eierdoosje (hier zaten Tony Chocolony paaseitjes in) en vanaf april/mei lekker 'uitgooien'.     



Of je verpakt elk bolletje apart in een leuk zakje en deelt ze uit aan iedereen die wel wat vrolijkheid kan gebruiken!


Hoe kom jij aan je positive vibes?

Liefs Carolien

vrijdag 20 maart 2020

Corona-perikelen

Elke week overwoog ik het wel even: schrijven over corona of niet? Maar ik wilde mijn blog vooral over leuke dingen laten gaan. Nu kunnen we niet meer om het virus heen. Het zou bijna raar zijn er niet over te schrijven...



De afgelopen dagen waren een beetje een rollercoaster. Als communicatiemedewerker in de zorg viel er heel wat te communiceren. Van nieuwe richtlijnen tot veelgestelde vragen. Van nieuwsbrieven tot stukjes op inter- en intranet en social media. De nieuwsbrief van vandaag is morgen alweer oud nieuws. Het weekend, de zondag erbij, zat ik op kantoor, zo bizar.

Voor mij, en ik denk voor velen, zijn de ontwikkelingen een grote les in loslaten. In het begin wilde ik nog zoveel.
"Ja maar ik moet die mevrouw interviewen voor het magazine..."
"Ja maar ik moet bij mijn moeder langs..."
"Ja maar., mijn dochter heeft concertkaartjes en we zouden dat combineren met een dagje Amsterdam"
"Ja maar..."

Niets is meer zoals het was. Er komt dit keer geen magazine. Ik kan even niet bij mijn moeder langs en die verjaardag en uitstapjes moet ik ook afzeggen. Van het constante jagen van A naar B, kom je echt weer bij de kern. Thuis. Klein. De basis.

Less is more.

Soms vergeet ik het heel even, maar dan zie ik de lege straten of lege schappen in de winkel en dan komt dat gevoel gelijk weer terug. Een steen in mijn maag.

Om niet helemaal in paniek te schieten probeer ik me vooral ook te focussen op de leuke dingen.

  • Lekker veel erop uit in de natuur met de hond
  • Creatief bezig zijn. Post en swapjes gaan (voorlopig!) gewoon nog door. 
  • Geen nieuwe spullen hoeven najagen en kijken naar wat je nog allemaal hebt. Meer dan je denkt. Kastjes opruimen, de bezem door je huis.
  • Lekker in de tuin bezig zijn. Daar maak ik door het jaar veel te weinig tijd voor.
  • Lezen! Even heerlijk in een andere wereld kruipen die vrij is van virussen. Zelfs tienerdochter heeft het ontdekt nu. Het wordt de komende tijd nog vechten om deze heerlijke hangstoel


(Ik bestelde hem op de valreep bij Tropilex (duurzaam en eerlijk geproduceerd natuurlijk) en vermoed  dat we hem de komende tijd veel zullen gebruiken.
  • Bellen, appen, skypen. 
  • Thuis sporten. Op You Tube staan zoveel filmpjes. Zelf ben ik fan van Yoga with Adriene.
  • Series kijken die je aan het lachen maken.
  • Een thuis spa creëren
  • Voldoende slapen
  • Nieuwe recepten uitproberen.
Hoe denk jij over alle ontwikkelingen? Ben je bang of laat je je niet gek maken? Ik ben heel benieuwd!

Het magazine uit mijn vorige blogpost is trouwens gewonnen door: Crealice. Van harte gefeliciteerd! Het magazine komt gauw jouw kant op.

Liefs
Carolien

vrijdag 13 maart 2020

Gevalletje HSP (en give-away)

Eigenlijk best vreemd dat ik al 9 jaar blog en het nooit heb gehad over HSP: oftewel Hoog Sensitieve Persoonlijkheid. Als ik eerlijk ben vind ik het een vreselijke term. Als ik puur op de naam zou moeten afgaan zou ik denken dat het labiele mensen zijn die niks kunnen hebben en om alles huilen.


Maar dat is het niet. Als je hoogsensitief bent, dan ben je vatbaarder voor prikkels om je heen. Je ziet, voelt en ervaart alles veel intensiever dan iemand die het niet is. De kleinste details ontgaan je niet en je hebt het gelijk door als iemand niet goed in zijn vel zit.

Ik denk dat het ruim vijftien jaar geleden is dat ik een test in het blad Margriet zag staan. Het waren 20 vragen dat weet ik nog goed. Als je 14 of meer met 'ja' beantwoordde zou het kunnen dat je hsp was. Ik had er 19 positief beantwoord. Ik ben er toen veel over gaan lezen (boeken van Elaine Aron) en begreep nu ineens waarom ik op feestjes vaak als eerste naar huis wilde, terwijl ik echt wel een sociaal iemand ben. Of waarom ik af en toe tijd nodig heb alleen om bij te tanken.

Jarenlang heb ik er ook eigenlijk nauwelijks aandacht aan besteed, maar sinds ik moeder ben zie ik dezelfde karaktereigenschappen terug bij mijn dochter. Zij loopt ook tegen bepaalde zaken aan (te drukke klassen, teveel sociale verplichtingen, te lange dagen), wat maakt dat ze regelmatig overprikkeld is. Dus ik ben me er weer opnieuw in gaan verdiepen.

En net op dat moment kwam een post voorbij op Facebook over een nieuw magazine: HSP Magazine. De maakster is vormgeefster van beroep en omdat ze lectuur miste over dit onderwerp besloot ze zelf iets op te zetten. En zie hier!


Give-away

Ik mailde haar deze week en het leuke is dat ik een magazine mag weggeven aan één van jullie! Want het zou zomaar eens kunnen dat onder mijn volgers meer mensen HSP zijn. Als je ervoor in aanmerking wilt komen, laat dan een reactie achter. Volgende week vrijdag maak ik de winnaar bekend.

Je kunt het magazine natuurlijk ook gewoon bestellen. Volg HSP Magazine op Facebook en je krijgt alle informatie te zien (het is nu nog alleen online te koop).

Nog een paar leuke weetjes over HSP:

-HSP is geen aandoening of stoornis maar een verzameling aangeboren persoonlijkheidskenmerken.
-Evenveel mannen als vrouwen zijn HSP
-Vlaanderen heeft een vereniging voor mensen met HSP die 1200 leden telt. Er is zelfs een landelijke campagne die meer aandacht hiervoor vraagt: www.tegek.be/hoogsensitiviteit
-HSP-ers lopen meer risico op een burn-out
-Er zijn speciale klokken te koop die niet tikken. Handig als je elk geluidje hoort!
-Er is onlangs weer een boek verschenen over dit onderwerp: 'prikkels bijten niet'. Hierin wordt de nadruk gelegd dat je als HSP-er ook weer geen uitdagingen uit de weg moet gaan en op een bepaalde manier toch geprikkeld moet blijven.

Ik ben benieuwd!

Had jij al eens van HSP gehoord? Ben je zelf HSP-er? Vind je het een last of een zegen? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen!



vrijdag 6 maart 2020

Eieren biologisch verven

Al vaker heb ik het op Pinterest voorbij zien komen: eitjes verven met biologische ingrediënten. Of liever: met groente en kruiden. Het leek me typisch zo’n geval van: lukt toch niet in de praktijk.



Maar toen ik afgelopen week verse rode kool aan het bereiden was (ik koop het normaal altijd in een potje), werden mijn vingers knal paars. Dat zette me aan het denken. Ik kookte een ei hard, bewaarde het groentevocht en doopte het ei erin, samen met een eetlepel azijn. Er gebeurde aanvankelijk heel weinig. Maar toen ik een paar uur later weer keek, was het ei knalblauw.
Dus ik kreeg de smaak te pakken en ging aan de slag met andere kleuren. Koffie voor bruin. Spinazie voor groen en kurkuma voor geel. Volgens Pinterest kun je het ei al gelijk meekoken met je groente/kruiden voor een gemarmerd effect. Wil je liever een egale kleur, dan doe je het ei pas in het kookwater als de groente eruit is.

Dat laatste deed ik, maar toch zijn de eieren wat gemarmerd zoals je ziet, wat overigens best een mooi effect geeft.


Mijn bevindingen?
  • Het is erg leuk om eens uit te proberen, zeker met kinderen!
  • Gebruik witte eieren voor het beste effect.
  • Kijk wel uit voor je kleding, want vooral de rode kool en kurkuma kunnen blijvende vlekken geven.
  • Het is erg arbeidsintensief en duurder dan de gewone verftabletjes uit de winkel. Maar als je de groenten na het koken lekker opeet, valt het natuurlijk wel mee.
  • Het spinazie-ei vind ik het meest tegenvallen. Het is eerder neon geel dan groen. Volgens Pinterest kun je ook basilicum gebruiken om te kleuren, maar dat heb ik zelf niet geprobeerd.
  • Van het koffie-ei zei mijn dochter: je had net zo goed een bruin ei in de winkel kunnen kopen (duh!) en na het proeven: “het smaakt naar koffie”!


Haha, eigenlijk zijn dus  alleen het kurkuma- en rode kool ei geslaagd. Maar het was wel erg leuk om te doen! Er zijn overigens nog veel meer mogelijkheden om te proberen: blauwe bessen voor paars en rode uienschillen of rode wijn voor rode eieren. Kortom: genoeg om mee te experimenteren.

Veel plezier!


vrijdag 28 februari 2020

Drollen vangen


Binnensmonds klinkt gegrom en de haren van mijn hond gaan overeind. Direct naast de omheining waar ze elke dag wordt uitgelaten, staat vandaag een indrukwekkend werktuig. De jongen achter het stuur klimt uit de cabine en belandt met een theatrale plof op de grond. Het gegrom gaat over in luid geblaf. “Wat is er” roept hij sussend  naar mijn hond toe en leunt over de poort in een poging haar te aaien.

Afbeeldingsresultaat voor werkschoenen in gras

Dan loopt hij met grote passen mijn kant op. “Zal ik haar aanlijnen” vraag ik. Hij schudt zijn hoofd. “Ik ga zo met de wagen naar binnen mevrouw, alle drollen opzuigen, maar ik heb geen haast.”  Ik knik en kijk weer naar mijn hond, die de vreemdeling nog steeds in de gaten houdt. Door zijn lompe schoenen, minsten maatje 45, en zijn felgele werkjasje is hij ook wel nadrukkelijk aanwezig in het anders zo rustige veldje. Zijn harde stem werkt daar nog eens aan mee.

“Enig idee hoeveel de wagen weegt mevrouw ?”vraagt hij me en kijkt vol trots de kant op waar het kolossale werktuig staat. Ik ben altijd heel slecht in dit soort vragen. Ik denk aan mijn eigen autootje van 675 kilo en doe dat keer tien. Hij begint hartelijk te lachen. “Dat komt niet eens in de buurt” zegt hij en met zijn handen in de zij kijkt hij trots naar het gevaarte, alsof het een gloednieuwe Porsche is die uit de garage komt.

“En hij kan echt alles” voegt hij er na een korte stilte aan toe, terwijl hij steeds dichter naast me komt staan. Ik moet namelijk niet denken dat dit een simpele drollenvanger is, want dat is slechts een onderdeel van alle mogelijkheden. Die wagen heeft hij overigens niet elke dag ter beschikking. De meeste dagen moet er worden geschoffeld in de gemeentelijke plantsoenen. “Dan moet ik mezelf echt oppeppen” zegt hij. “Dan zeg ik: Henry, even doorzetten. Morgen heb je de wagen weer.” Dat zijn duidelijk de betere dagen. Nu alle bladeren min of meer weg zijn, is zijn werk ook een stuk overzichtelijker. “In de herfst toen alles nog vol lag heb ik mijn baas op een ochtend gebeld. ‘Ik zie geen drol’ zei ik en hij kon er gelukkig wel om lachen. Weet je, soms moet je even een lolletje maken, anders is elke dag ook maar hetzelfde.”

Mijn hond lijkt inmiddels aan zijn aanwezigheid gewend en snuffelt voorzichtig door de draad aan zijn broekspijpen. “Kom “ zeg ik “dan lijn ik je aan en kan Henry zijn werk hier doen.” Met open mond draait hij zich mijn kant op. “Hoe weet u hoe ik heet mevrouw” vraagt hij en knippert een paar keer flink met zijn ogen. “Dat zei je net toch zelf?” lach ik en ik zie hem hardop denken. Dan zet hij de poort van de uitlaatbak wijd open en loopt terug richting zijn werktuig. De motor ronkt en het ding komt schokkend in beweging. Ik kan zijn gezichtsuitdrukking vanaf hier niet meer zien, maar ik weet zeker dat er een grote glimlach op zijn gezicht staat.

En terwijl we terug naar huis lopen wordt het drolletje dat mijn hond zojuist heeft achtergelaten, netjes opgezogen...







donderdag 20 februari 2020

Ontwerpstress

"Ben je voor je cursus bezig" vroeg mijn dochter laatst, terwijl ze met haar hoofd om de deur verscheen, op veilige afstand. Toen ik ontkennend antwoordde, stapte ze pas de kamer binnen. "Gelukkig... zei ze, min of meer in zichzelf, anders ben je vaak zo chagrijnig."


Eén van mijn grotere doelen voor dit jaar is een opleiding tot grafisch vormgever. En dat klinkt ontzettend leuk. Zo leuk zelfs dat ik me niet heb gerealiseerd dat het ook hard werken is. Dat er cijfers aan te pas komen - geen goede combinatie voor een taalmens - en dat er diverse programma's zijn en duizend keer zoveel opties. Dus ja, ik ben af en toe chagrijnig. Dat doet me dan weer denken aan de huiswerkperiode van de middelbare school. Je wilt wel, maar soms begrijp je het gewoon even niet meer. En dat vergt tijd. En die is kostbaar. Nu nog meer dan toen ik 15 jaar was.

Inmiddels ben ik, met vallen en opstaan, al een stuk wijzer geworden. Ik weet hoe je een foto in lagen opbouwt, hoe je resolutie in dpi's uitrekent en hoe je de rgb-kleuren bepaalt. Maar soms, dan word ik toch nog boos. Dan wil ik gewoon leuke plaatjes in beeld combineren in plaats van al die opdrachten doen en berekeningen maken. Dan zet ik heel demonstratief de computer uit en ga ik lekker ouderwets knippen en plakken in het Round Robin Projectje, dat ook tot mijn doelen van 2020 behoort.

En dan kan ik helemaal zelf bepalen waar ik een plaatje plak en hoe klein of groot ik het knip, zonder dat er iets verspringt of verdwijnt. En terwijl ik zo bezig ben, ben ik toch gewoon aan het vormgeven...


Een goede balans, toch?

Voor wie niet weet wat Round Robin inhoudt: Je werkt met een groepje creatievelingen samen in een notebook. Ieder koopt zijn eigen Moleskine notebook (allemaal hetzelfde formaat) en je vult de eerste 8 pagina's met informatie over jezelf en in de stijl die jij leuk vindt. Na een maand stuur je het boekje door naar kandidaat 2 en vervolgens gaat zij 8 pagina's voor jou decoreren, rekening houdend met jouw voorkeuren. Tegelijk krijg jij dan weer van iemand anders uit de groep haar boekje om te decoreren. Onze groep bestaat uit 10 personen. Het boekje uit 80 pagina's, vandaar dat iedere persoon 8 pagina's kan vullen. Na 10 maanden krijg je jouw boekje terug, helemaal gevuld door deelnemers uit de groep met mooie quotes, plaatsjes, recepten of wat dan ook.

Wordt vervolgd dus!

Liefs
Carolien

vrijdag 14 februari 2020

NL rocks!

Twee weken geleden, na een lange werkdag op weg naar huis kwam er ineens een steen op mijn pad. Hij was beschilderd met een afbeelding van Frozen en afgewerkt met mooie glitters. Ik raapte hem op en nam hem mee naar huis, als een schat die ik had gevonden. 'Keep me or rehide me', stond er achterop.


De steen bezorgde me die dag een grote glimlach en dat gunde ik iemand anders ook. Dus een paar dagen later, legde ik hem op dit mooie mozaiekbankje in het centrum van Heerlen. Toen ik na mijn rondje door de stad weer langs het bankje kwam, was hij weg.


Dat bracht me op het idee om ook een steen de wereld in te sturen. Deze met hartjes en stippen ga ik vandaag ergens neerleggen. Eenmaal bezig, maakte ik nog een kleinere variant. Een soort mini Pipowagen, of nog beter: het all you need is love campertje, op deze toepasselijk dag!


Of je het nu doet met stenen, een compliment of een grote glimlach: spread the love vandaag! 

Als je meer wilt weten over dit project kun je op Facebook of Instagram kijken #NLRocks. Daar zie je de mooiste stenen voorbij komen. 

Veel liefde vandaag gewenst!
Carolien 

vrijdag 7 februari 2020

Laatste chat



-Denk je dat er iets is na de dood?

-Ik weet het niet, ik wil vooral rust.

-Dat begrijp ik.

Het piepje van mijn telefoon loeit weer.

-Even iets anders…

-En?

-Ik heb de foto voor op mijn bidprentje.

-Echt? Mag ik hem zien?

Het volgende moment verschijnt een zwart-wit foto van Marco op mijn telefoonscherm. Indringend kijkt hij me aan, een heel voorzichtig lachje. Stoere pose, zijn tattoo opzichtig in beeld.

Ik leerde de 42-jarige Marco kennen voor mijn column in een zorgmagazine. We gingen samen lunchen en hij vertelde me zijn verhaal. 

Een triest verhaal over een hersentumor die zijn leven veranderde. De daaropvolgende bestralingen maakten nog meer kapot: van zijn gehoor tot zijn geheugen. Met Parkinson en beginnende dementie tot gevolg. Uitzichtloos noemde Marco zijn situatie en de levenseindekliniek erkende dat.

Ik publiceerde zijn verhaal en diende tevens een wens voor Marco in via de wens-stichting van onze zorgorganisatie. Hij wilde nog één keer ouderwets op stap met een vriend naar een hardcore festival. Sindsdien appt hij me nu en dan over hoe het met hem gaat. Over zijn aanvankelijke pogingen om ondanks alles te revalideren en nu dus zijn beslissing er toch een einde aan te maken.

-‘Mooi’ reageer ik op zijn foto en terwijl ik nadenk over mijn volgende zin, komt zijn appje alweer in beeld.
Ik zie hem in gedachten zitten. Op zijn bed, midden in de kamer. Televisie aan, gordijnen dicht. De katten aan het voeteneinde.   

-Ik heb acht nummers uitgezocht.

-Acht? Ga je een heel concert geven? Toch niet allemaal van die hardcore muziek hoop ik?  

Ik twijfel of ik het kan sturen, maar doe het toch.

- Nee, niet alles hardcore. Dan gaat iedereen lopen! Alleen op het einde een loeihard nummer: the end of the show. Dat vond ik wel passen.

- Ja, dat klinkt als een goede afsluiter, schrijf ik terug

Ik denk ineens aan de woorden van mijn manager, dat ik professionele afstand moet houden. Iets waar ik niet zo goed in ben. 

-Ik heb nog een laatste vraag...., appt hij dan.

Ik wacht tot zijn volgende regel op het scherm verschijnt. 

-Mag ik je adres? Dan krijg je een kaartje als het zover is….



Het was inderdaad zijn laatste vraag aan mij. Morgen wordt Marco gecremeerd.