donderdag 11 juli 2019

Kitsch in de keet - de laatste editie!

Vorig weekend had ik de keet voor de zesde keer open! Alle in de loop der tijd verzamelde kringloopgelukjes en zelfmakers zette ik te koop. 


Dochterlief maakte voor de gelegenheid als verassing een shirt voor me. Echte Kitsch in de keet merchandise! :-)


Het was een zonnige dag. Een drukke dag ook, met veel mensen en de keet raakte steeds leger!
Natuurlijk was er ook weer een actie voor het goede doel: de opbrengst van het eten en drinken was voor stichting Red een Legkip. 


Ook in de tuin rondom de keet was nog een stand. Een vrouwtje uit de straat reist veel en verkocht haar spulletjes uit India en Thailand. Tassen, kleding, sieraden en veel meer....


Ik had overal chillplekjes gecreëerd!


Kortom: het was een gezellige dag. En toch besloot ik 's avonds in bed ermee te stoppen. Alle edities waren ontzettend leuk. Ik heb lieve blogdames leren kennen en leuke contacten gelegd. Ook het speuren naar spullen was altijd een feestje!
Maar nu is het tijd dat de keet weer beschikbaar is voor theetjes en rustmomenten. Dus de ochtend na mijn besluit werd de overvolle keet die er zo uitzag:


Helemaal ontruimd!
En nu is het zo:

 







Als jullie me deze zomer zoeken, zit ik hier!

Liefs,
Carolien

vrijdag 5 juli 2019

Zelfvertrouwen: doe mij maar een onsje meer...

"Staat dit me wel?" Dochterlief staat voor de spiegel en trekt haar kritische blik. Ze draait van recht naar links en weer terug. "Natuurlijk staat dat, kom op, want je bent al laat" zeg en ik duw haar schooltas in haar handen. Als ze even later de deur uit is, doe ik precies hetzelfde. Ik sta voor de spiegel. Trek mijn kritische blik, kijk op de klok... ja, kan nog wel even.. en trek dan toch weer iets heel anders aan.


De onzekere trekjes van dochterlief zouden een spiegel voor mezelf moeten zijn. Want ze kopieert puur mijn gedrag. Al zolang ik me herinner is onzekerheid iets dat onherroepelijk met mij is verbonden. "Wat vinden mensen van mij? Staat dit wel? Is die tekst wel goed genoeg? Heb ik geen stomme indruk achtergelaten?"

Ik ben bezig in het boek PRFCT (een handleiding voor meer zelfvertrouwen) en als opdracht moet ik mijn gedachten opschrijven die me doen wankelen. Nou dat zijn er veel. Of het nu gaat om het moederschap, mijn werk, met vriendinnen, ik twijfel altijd of ik het goed doe.

Vorige week moest ik een persbericht schrijven over een crisissituatie op het werk. Ik legde het voor aan onze nieuwe bestuursvoorzitter en hij krabde achter zijn oor. "Ik wil er even nog naar laten kijken door de communicatiespecialist waar ik jaren mee heb samengewerkt" zei hij en mijn stemmetje draaide gelijk op volle toeren. "Zie je wel, hij vertrouwt het niet. Het is prutswerk" flitst er dan door me heen. Terwijl ik ook gewoon had kunnen denken: "Logisch, zou ik ook doen als bestuurder. Hij kent mij nauwelijks, maar weet daarentegen precies wat hij aan zijn oude adviseur heeft." Die adviseur vond het overigens prima, maar complimenten blijven niet hangen.

\

In het boek PRFCT is de boodschap dat je je gedachten niet serieus moet nemen. Want je brein kent geen verschil tussen gedachten en realiteit. Dus als je steeds denkt 'ik kan dit niet' , dan gelooft je brein dat en ga je er ook naar handelen. Klinkt logisch toch? Nu nog in de praktijk brengen...

Een mooi voorbeeld vond ik dit: we hebben allemaal leren fietsen omdat we een ouder of ander persoon naast ons hadden die in ons geloofde. Die bleef herhalen: je kunt het. Want anders hadden we na 2 keer vallen vast gedacht: dit wordt nooit iets.

Het boek gaat verder dan meer zelfvertrouwen, het laat je ook nadenken wat voor jou belangrijk is. Het wordt luchtig beschreven. De mensen die jou energie geven zijn bruistabletjes en de mensen de energie kosten zijn de zuigtabletjes. En je moet je vooral omgeven met die eerste categorie.

Ik zal niet zeggen dat ik nu bruis van zelfvertrouwen na het lezen van dit boek, maar ik ben me er wel veel meer van bewust hoe ik denk. Dat vind ik het fijne aan zelfhulpboeken als deze, je wordt er weer even aan herinnerd hoe het ook kan. En het is geen zweverig boek dat zegt dat je tien keer per dag tegen je spiegelbeeld moet zeggen hoe geweldig je bent, want daar geloof ik niet in.

Nu ben ik wel benieuwd. Heb jij veel zelfvertrouwen?

Liefs,
Carolien


vrijdag 28 juni 2019

10 jaar Postcrossing

Ik kreeg deze week een felicitatie van Postcrossing omdat ik 10 jaar lid ben. Maar liefst 648 kaartjes heb ik in die tien jaar geschreven. En even zoveel terug ontvangen. Dat waren vaak bijzondere kaarten van plekken waar ik nooit eerder was en misschien ook nooit ga komen, Soms gekke kaarten met grappige stickers of de mooiste postzegels. Prachtige handschriften of onleesbare, nietszeggende regels. Zoveel mensen, zoveel kaarten...


Nog steeds stuur ik gemiddeld 1 kaartje per week. Misschien vind ik het sturen nog wel leuker dan het zelf krijgen. In het begin bewaarde ik elke kaart, maar sinds ik aan het ontspullen ben is dat niet meer geoorloofd :-)
Nu heb ik een bescheiden doosje waar ik de mooiste of meest bijzondere kaarten in bewaar. En dat zijn er nog best veel!

Wat is postcrossing?
Nog even kort voor diegene die het niet kent. Als je lid wordt van postcrossing.com (kost niets) dan maak je een profiel aan met wat informatie over jezelf. Je kunt daarin ook aangeven wat voor soort kaarten je wilt ontvangen? Van de omgeving (komt het meest voor) of liever van bloemen, dieren of iets anders. Als je dan naar 'send a card' gaat, krijg je een profiel van iemand anders te zien met zijn/haar adres en een code. Diegene stuur je een kaart en daarop vermeld je ook de code. Zodra de persoon jouw kaart heeft ontvangen, registreert hij/zij de code en dan kom jij in beeld bij iemand anders die een kaart wil sturen. Als het goed gaat krijg je dus zoveel kaarten als dat je verstuurt.

Ik heb in mijn profiel ingevuld dat ik het ook leuk vind iets kleins te ontvangen zoals een metroticket of zakje thee. Ik heb inmiddels trein- en buskaarten van over de hele wereld, (boom)blaadjes, munten, theezakjes en noem maar op.

Heb jij ervaring met Postcrossing? Wat vind je ervan?

Liefs,
Carolien



vrijdag 21 juni 2019

Op lunchdate met een vierjarige

Wie mijn blog al langer volgt, weet dat ik columns schrijf voor een zorgmagazine. Ik ga dan op lunchdate met iemand die in zorg is en hij of zij vertelt me zijn verhaal. Meestal zijn dat indrukwekkende levensverhalen. Maar dit keer mocht ik op stap met de 4/jarige Daan. Heerlijk onbevangen en met nog een heel leven voor zich...




Zijn beentjes bungelen onder de tafel. Felgekleurde sokken in stoere gympen met klittenband. Verlegen kijken grote bruine ogen me aan. Ik ben vandaag op stap met de 4-jarige Daan uit Brunssum. De menukaart hoeft hij niet te zien, want zijn keuze staat vast. Het wordt een pannenkoek, want dat is  het  ‘allerlekkerste eten van de wereld’.  

Met zijn hand bestuurt hij de meegebrachte auto behendig over de tafel: een heuse Monstertruck. Daan is fit en energiek, maar toch is hij in zorg bij Meander. Net zoals alle kinderen in Parkstad in de leeftijd van 0 tot 4 jaar. In totaal bezochten 7392 kinderen het afgelopen jaar het consultatiebureau in deze regio. Om hun groei en ontwikkeling te laten checken en de vaccinaties te krijgen. 
Daan kent Meander Jeugdgezondheidszorg vooral van de ogentest en de prikjes. Als ik ernaar vraag trekt hij zijn neus op. “Die prikjes zijn niet leuk. Ik moest er van huilen.” Hij blijft naar de auto kijken. “Maar ik kreeg daarna wel twee stickers. Van Cars” zegt hij.

Ik kijk naar dat kleine, onbevangen gezichtje. Het verschil met mijn vorige lunchpartner is groot. Negentig levensjaren om precies te zijn. Terwijl de 94-jarige Guus in mijn vorige column terugblikte op zijn leven, heeft Daan nog een heel leven voor zich. Een blanco schrift waarin alles nog mogelijk is.  Sinds kort gaat hij naar basisschool de Caleidoscoop. Wat hij later wil worden? “Brandweerman” zegt hij gelijk. Ik vertel hem dat mijn vader dat ook was en heb  zijn volledige aandacht. “Stond die brandweerauto dan altijd voor jullie deur?”

Al snel wordt de pannenkoek gebracht. Kleine handjes grijpen naar de bijgeleverde bus poedersuiker. De pannenkoeken van de winkel vindt hij niet lekker , vertrouwt hij me toe. Maar deze en die van mama wel. Ik snijd alles in stukjes en hij rolt ze op. Het volgende moment hangt een stukje pannenkoek uitgerold over zijn lippen. “Hoe vind je mijn tong?” zegt hij lachend en samen met die hap slikt hij zijn laatste restje  verlegenheid in.

Af en toe maak ik aantekeningen in mijn schrift. Als ik vervolgens opkijk, is de stoel tegenover me leeg. Dan voel ik wat rond mijn benen en komt Daan aan mijn kant van de tafel tevoorschijn. “Wat schrijf je in je schriftje?”vraagt hij nieuwsgierig. “Gewoon wat kleine dingetjes over jou”antwoord ik. Hij kijkt me wijs aan. “Ik kan al mijn eigen naam schrijven!” Ik schuif het schrift naar hem toe en geef hem mijn pen. Geconcentreerd begint hij te schrijven en benoemt fluisterend de letters die hij opschrijft. Daarna maken we een paar gekke selfies.

Terug op zijn eigen stoel neemt Daan nog een hap en schuift dan het bord resoluut van zich af, met de vork erop. Ook al is het dan het ‘allerlekkerste eten van de wereld’, zijn buik zit vol. En bovendien heeft hij genoeg gepraat, zie ik hem denken. Er moet ook nog worden gespeeld. Het is tenslotte wel woensdagmiddag…

donderdag 13 juni 2019

Souvenir swap

Mijn vakantie begint pas eind juli, maar een beetje voorpret kan geen kwaad! En zo kwam ik op het idee om nog eens een souvenierswap te organiseren. Doe je mee?


Wij vertrekken deze zomer naar Kreta, het eiland waar we ooit getrouwd zijn. Ik verheug me zo om terug te gaan! Een van de leukste dingen op vakantie vind ik de souvenirwinkeltje, met al die prullaria bij elkaar. Je hebt er vaak niets aan, maar toch: die leuke kleurtjes, die knisperende zakjes waarin het wordt verpakt en dan zo'n bonnetje uit een ander land...

Vind jij dat ook leuk, dan is deze swap misschien iets voor jou?

Zo doe je mee!
-Je bent uiterlijk 31 augustus terug van je vakantie
-Stuur me jouw naam en adres en vakantiebestemming per mail.
-Rond 20 juni maak ik je swapmaatje bekend.
-Wanneer je op vakantie gaat koop je een klein souveniertje voor die persoon. Denk aan een sleutelhanger, aan armband, klein popje of iets lekkers... zo lang het maar door de brievenbus past.
-Koop ook een kaartje van je bestemming en schrijf daar op hoe je de vakantie ervaart en wat er zoal te zien/doen is.
-Je mag natuurlijk ook nog wat andere dingetjes meesturen zoals schelpen of bonnetjes, alles om dat vakantiegevoel over te dragen.
-Stuur alles op als je weer thuis bent en je ontvangt ergens voor 31 augustus ook een swap op jouw mat. Waar vandaan? Dat is nu juist de verrassing!

Zo beleef je deze zomer twee vakanties!

(Deze swap heb ik trouwens ook uitgezet op Instagram @Lien_la_la)

Groetjes,
Carolien

vrijdag 7 juni 2019

De keet 10 jaar!

Shame on me, ik heb jullie onlangs voorgelogen. Dat mijn blog deze maand tien jaar bestaat. Daar was ik ook vol van overtuigd. Bij het terugblikken op die allereerste blogpost, kwam ik erachter dat ik in 2011 ben gestart en niet in 2009 zoals ik dacht!



Het jaar 2009 zat waarschijnlijk in mijn hoofd omdat we toen de keet kochten. Dus in plaats van een feestelijke blogpost met give-away (sorry, nog twee jaar geduld) kijk ik dan nu maar even terug op de leukste foto's van, in en rondom de keet.



Zo stond 'ie op Marktplaats te koop bij een boer.
Voor 300 euro inclusief transport was de deal gesloten!



Het was een heel geregel om hem achterom te krijgen.


Het grote opknappen kon beginnen. 



En na heel wat uren klussen kon hij in gebruik worden genomen.



De keet werd de vaste plek voor kinderfeestjes...


En als chillplek voor de zomer.


In het begin was alles nog minimalistisch ingericht ...


....maar er kwamen steeds meer spullen bij (en gasten).


Opeens waren er zoveel spullen dat ik besloot een deel te verkopen. 
Kitsch in de Keet was geboren.
En later ook Kerst in de Keet.

Inmiddels is de keet alweer klaar voor de 4e editie in juli. 




Wat vinden jullie leuker?
Lekker rustig anno 2009


of bomvol anno 2019?



Ik ben benieuwd.

Liefs,
Carolien






vrijdag 31 mei 2019

Al het plastic verzamelen!

Aanstaande maandag begint de Week zonder Plastic. Sinds ik ben overgestapt op een duurzame bank (ASN bank) volg ik ze op social media. Voor deze plasticvrije week riepen ze mensen op om een week lang hun plastic te verzamelen. Dat heb ik gedaan.


Dit is ons afval van 1 week. Best veel als je bedenkt dat het dit dus per jaar keer 52 is. En dat dan keer al die miljoenen mensen die in Nederland wonen.

Dat de plastic soep een probleem is weten we allemaal wel. Tegelijk vind ik het nog knap lastig om te minderen. Ik lees vol bewondering blogs en verhalen van mensen die een jampotje plastic afval per week hebben. Mijn fruit doe ik verantwoord in uitwasbare netjes en ik weiger tasjes, maar dan houdt het ook zo'n beetje op. Want alles lijkt te worden verpakt in plastic.

Maar komende week komt er dus extra aandacht voor. De ASN bank gaat op Instagram stillevens als deze plaatsen met daarbij tips hoe het beter kan. Er zullen ongetwijfeld meer bedrijven aan deze actie meedoen en wat mij betreft zijn alle tips daarover heel erg welkom!

Hoe staat het met jouw plastic-gebruik?

Liefs,
Carolien

vrijdag 24 mei 2019

Kaarten challenges

Dat het versturen van kaartjes leuk is, wist ik natuurlijk al. Maar als je aan een challenge meedoet, wordt het nog leuker. In deze blogpost zet ik de leukste kaarten-challenges op een rij!


ABC-swap

Je gaat samen met een andere postliefhebber het alfabet af. Diegene die begint stuurt een kaartje dat begint met een A. Dus bijvoorbeeld een kaartje van een Aap. Jouw postmaatje stuurt dan een Beer terug, of een Bloem, een Boom .....en zo ga je door tot Z. Aan het einde kun je de rollen dan nog eens omdraaien waardoor de ander met de A begint!

TTT-swap

In deze kaartenswap ga je tot tien tellen. Op je eerste kaartje staat 1 item, bijvoorbeeld een bloem. Dan stuur je iets waarvan er twee op staan en zo door tot tien.


Hier zie je bijvoorbeeld 6 auto's en 7 baby;s op een potje.

Associatieswap

Toen ik laats met een paar IG-ers op high tea ging, hoorde ik van de associatieswap. Iemand stuurt jou een kaartje en dat doet jou ergens aan denken, daar stuur jij dan een kaart van terug. Zo kreeg ik een kaart met Jip en Janneke in een tentje. Die tent deed me denken aan de kampeersessies vroeger in de tuin en de insecten die 's nachts rond kriebelden. Dus ik stuurde een kaart met een insect terug. En zo maak je samen een heel verhaal.


Kleurenchallenge

In elke kleur van de regenboog een kaartje sturen. Dus een kaartje met overwegend rood, of groen, geel .En zo ga je alle kleuren af.


Wishlist

Deze doe ik, net als de TTT-swap, nu met mijn Amerikaanse penvriendin. We hebben een wishlist doorgeven van 10 kaarten die we graag zouden willen ontvangen. De zoektocht maakt het vervolgens zo leuk! Zo stond op haar wishlist dat ze een kaartje wilde ontvangen waarin het 'gingham'-patroon (oftewel de nostalgische ruitjesstof) voorkomt. Dat werd dus de kaart bovenaan dit bericht.


Bingo

Op Instagram organiseert @Wenericolor regelmatig een #kaartenbingo. Je stuurt met een groepje van vijf kaarten naar elkaar met de beginletters B, I, N, G en O.  Het kan zijn dat je twee keer de B krijgt, of drie keer de O. Maar je kunt ook het geluk van BINGO hebben en dan krijg je van iedereen nog iets opgestuurd. Ik heb dat geluk al eens gehad :-)


Over kaartjes gesproken....



Vorige week hadden we een festival op het werk en ik was complimentenmeisje. Ik deelde deze kaartjes uit met een persoonlijk ter plekke geschreven compliment of gedichtje erop. De eerste die op deze blogpost reageert krijgt trouwens zo'n kaartje!

Doe jij wel eens aan een kaarten-challenge mee of heb je zelf nog ideetjes?

Liefs,
Carolien



donderdag 16 mei 2019

Win het boek dat je graag wilt lezen!

Ja je leest het goed. Je kunt het boek winnen dat je graag nog zou willen lezen. Wordt het een deel van de Zeven Zussen? Of misschien wel Het Rosie Resultaat (die staat nog op mijn lijstje!) Of wordt het een reisgids naar je vakantiebestemming deze zomer?


Zoals jullie weten is naast schrijven ook lezen een grote hobby van me.  Eén boek per week gaat er hier vaak wel doorheen.

Vriendin M die nooit leest, probeert het te begrijpen. “Jij hebt natuurlijk als kind al altijd veel gelezen” zegt ze,  als we op het onderwerp lezen komen. Ik verzeker haar dat het niet zo is. “Eigenlijk las ik nooit” vertel ik. “Ja de verplichte kost op de middelbare school, maar dat vond ik niet leuk. “

Ik denk terug aan de tijd dat ik begon met lezen voor mezelf. “Ik weet het weer” roep ik. “Ik werd lid van de boekenclub, ECI heette die toen nog, omdat ik een compleet servies cadeau kreeg. Heel handig als je op jezelf gaat wonen. Het boek bestelde ik er als bijzaak bij en het lidmaatschap zou ik wel weer snel annuleren.

Dat boek was IM van Connie Palmen, ik weet het nog goed. Ik vond het een mooi verhaal, maar bovendien ontdekte ik hoe ontspannen lezen kan zijn. En dus bestelde ik het kwartaal erop nog een boek. Dat was 1999 en nu is het 2019. Ik ben twintig jaar lid van wat nu BookSpot heet en honderden boeken verder...

Over Bookspot

Het leukste van het lidmaatschap vind ik de dikke boekengids die je twee keer per jaar krijgt. Dan ben ik weer helemaal op de hoogte welke boeken er zijn en kan ik eindeloos bladeren en kruisjes zetten.  Inmiddels hoef je niet meer elk kwartaal een bestelling te doen, maar betaal je een vast bedrag van €0,99 per maand om lid te zijn. Vervolgens krijg je vaak leuke kortingen en altijd gratis verzending.

‘Er viel toch iets te winnen’ hoor ik jullie denken.
Ja klopt!

Ik heb zelf altijd een lijstje met  ‘nog te lezen-boeken’. Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd.  Heb jij ook zo’n lijstje? En welk boek staat daarop? Ook als je geen lijstje bijhoudt: welk boek wil je graag nog lezen? Laat het me voor 24 mei hieronder in de reacties weten en wie weet win jij het wel. Ik mag namelijk van BookSpot één boek naar keuze weggeven. 

Mocht jij winnen dan ontvang je van mij een mail met de vraag naar je woonadres en e-mail adres Die stuur ik dan naar BookSpot en zij laten jou het boek toekomen. Jouw gegevens worden alleen voor deze give-away gebruikt en daarna niet meer.

Meer over BookSpot vind je hier.
Overigens loopt de winactie ook op mijn Instagramaccount @Lien_la_la

Oh trouwens dat servies… dat heb ik nog steeds!


Liefs,
Carolien

vrijdag 10 mei 2019

Het zal je maar gebeuren...

Moord op de heide. Het zou zomaar de titel van een thriller kunnen zijn. Maar het was deze week werkelijkheid. Op de Brunssummerheide, het stukje natuur waar ik elke week met de hond loop, zijn twee mensen doodgestoken. Geen vergelding in het criminele circuit, geen ´crime passionel´, maar een koelbloedige daad waarbij twee onschuldige mensen omkwamen. Een man en een vrouw die, los van elkaar, hun hond uitlieten.


"Wij hadden dat kunnen zijn" appte Nicole, mijn kennis, waarmee ik zo'n drie keer per week op die plek met de hond een lange wandeling maak. Het waren precies mijn gedachten.

Nicole en ik kennen elkaar van een veldje in de straat. Onze honden raakten meer dan bevriend en omdat ze zo leuk speelden, stelde ik voor eens samen wat langer met ze lopen. Nicole pakte gelijk haar telefoon en we wisselden nummers uit. Vanaf die tijd is de vrijdagochtend ons vaste wandelmoment. En dan vaak zaterdag of zondag nog eens. Zo'n vijf jaar lang nu. "Binnenkort gaan we eens een koffietje drinken om ons jubileum te vieren" sprak ze laatst nog.

Nu is alles anders. De hei is bevlekt. Alweer. Want ook de dood van Nicky Verstappen kleeft nog aan dit gebied.

Mijn eerste reactie was om hier niet meer te komen. Wat als de dader er weer rondloopt? Maar dan denk ik aan de mooie natuur, de honden die genieten en de bijzondere dingen die we er meemaakten. En nu de dader vast zit, is het ook alweer anders.

Gisteren kreeg ik een appje van Nicole.
Morgen maar ergens anders gaan?
Ik schreef terug.
Of toch gewoon zelfde plek?
Wat mij betreft wel, antwoordde ze.

En dus gingen we vanochtend, met een beetje lood in de schoenen weliswaar, toch maar weer naar 'onze' heide. Een theelichtje en wat bosjes bloemen lagen op de plekken waar het was gebeurd.

Terwijl er allerlei gedachten rondspookten, hadden de viervoeters nergens last van. Die genoten als vanouds. En dat is maar goed ook.



Ik wens jullie een veilig weekend!

Liefs,
Carolien