vrijdag 3 juli 2020

Met de voetjes bloot

Vorige week nam een collega afscheid en omdat zij een wandelfanaat is verrasten we haar met een bezoek aan het blotevoetenpad voor een wandeling van dik twee uur. Over stenen, hout, door het zand, ijskoud water, de modder... alles kwam voorbij. En dat alles op blote voeten.


Nu het zomer is, loop ik thuis heel vaak op blote voeten. Maar nooit eerder bij stil gestaan dat het  veel voordelen biedt. Daar vertelde de mevrouw van het park met veel enthousiasme over. Je voeten staan bol van zenuwen., die weer in verbinding staan met je organen. Als je blootvoets loopt, masseer je eigenlijk je organen.

Nog meer voordelen:
  • Het stimuleert de werking van je darmen;
  • Je kunt beter aarden waardoor klachten als slapeloosheid en stress verminderen;
  • Je voeten worden sterker. Als je op schoenen loopt, gebruik je niet alle spieren van je voeten.
  • Het stimuleert je bloedsomloop
  • Het voorkomt spataderen
  • En het geeft een gevoel van vrijheid!

Het blotevoetenpark in Brunssum is meer dan een bos alleen. Overal is iets te zien en te doen, zoals een doolhof of paaltjes waarop je door het water banjert. Dat maakt het ook leuk om met kinderen te doen.


Of dit leuke indianenhutje onderweg waar je een wenshartje kunt beschrijven.



Er zijn ook genoeg plekken om te onthaasten! Inclusief meditatieve loopcirkels van zand.


En een spreukenbos.
Terwijl je loopt kun je de quotes op je laten inwerken.




Onderweg is van alles te zien, van elfjes en kabouters tot een XL insectenhotel


En natuurlijk modderpoeletjes waar je zomaar in kunt vallen (laat dat nu net met onze baas gebeuren)!


De betreffende collega doet dus een stapje terug.
Na 15 jaar te hebben samen gewerkt is dat best een verandering.
We slaan ieder een eigen pad in.



Was jij al eens in een blotevoetenpark?

Liefs,
Carolien

vrijdag 26 juni 2020

Fruitijsjes

Fruit- en groente-ijsjes: het is een nieuwe rage uit Mexico, beter bekend als 'paletas' . Elk dorp in Mexico heeft tegenwoordig wel een paletaria, waar je deze gezonde ijs snacks kunt krijgen. Ik ging me erin verdiepen en creëerde mijn eigen recept:


Wat heb je nodig?

  • Watermeloen
  • Aardbeien
  • Mango
  • Kokosmelk
  • Agavesiroop

Je kunt alles natuurlijk door elkaar mengen, maar ik maakte laagjes. Eerst pureerde ik de meloen met een scheutje kokosmelk (daar wordt het romiger van) en een klein scheutje agavesiroop.
Het tweede laagje bestaat uit enkel gepureerde aardbeien.
En de toplaag van gepureerde mango, kokosmelk en agavesiroop.

Het leuke is, dat je de ijsjes kunt maken zoals je ze zelf wilt. Bijvoorbeeld met komkommer, limoen en munt. Of met bosbessen en een scheutje vanilleyoghurt in plaats van kokosmelk. Juist het experimenteren maakt het zo leuk!

Hierbij een paar tips:
  • Uiteraard verwijder je alle pitten en steeltjes
  • Ontdooide stukjes fruit uit de winkel zijn ook goed bruikbaar
  • Appels en druiven zijn vanwege hun hoge pectine-gehalte minder geschikt om in te vriezen tot ijsjes
  • Ingevroren fruitsap smaakt beduidend minder zoet dan vers fruit. Je kunt eventueel zoetstof toevoegen, maar ik gebruikte dus agavesiroop om het helemaal biologisch te houden :)
  • Melk, yoghurt of kokosmelk zorgen voor een meer romige smaak
  • Zorg dat je mix zo koud mogelijk de vriezer ingaat. Dat voorkomt dat er ijskristallen ontstaan. Dus na het pureren even eerst koud laten worden in de ijskast. 
Heb je geen ijshoudertjes? Dan kun je ook papieren bekertjes gebruiken als mal. Stokje erin en klaar. Dat wordt dan wel een groot ijs, maar ach, ze zijn toch super gezond! 

Smakelijk!
Liefs,
Carolien

donderdag 18 juni 2020

Boeken en beestjes

Sinds ik gestart ben met 'Secret Book Stuff', krijg ik van diverse kanten spontaan boeken aangeleverd. Van kookboeken tot prachtige romans. De keet verandert langzaam in een mini boekwinkeltje!



Wat is Secret Book Stuff ook alweer? Mijn collega ontdekte het in Australië en ik schreef er hier al over. Het komt er kort gezegd op neer dat ik met een boek-cadeautje het leven een stukje mooier wil maken. Want waar word je blijer van dan van een goed verhaal?


De naam 'secret' geeft het al aan: je weet niet wat voor boek je krijgt, want ze zijn allemaal leuk ingepakt.  

Ik stuur mijn boeken op drie manieren de wereld in:
  • Ik leg een boek neer op een plek waar veel mensen komen als een 'random act of kindness'. De gelukkige vinder kan het meenemen.
  • Ik geef boeken cadeau aan mensen waarvan ik weet dat ze het moeilijk hebben.
  • Ik verkoop boeken op mijn Instagram account @pakjeboek en de opbrengst gaat volledig naar het goede doel: stichting dierenopvang Savannah.


Afgelopen zaterdag was ik bij de dierenopvang om mijn eerste opbrengst te overhandigen. Ik was diep onder de indruk van hoe goed de dieren het hier hebben! De kippen, hanen, ganzen, kalkoenen en paarden hebben allemaal hun eigen trieste verhaal. Bijna alle dieren werden voorheen mishandeld, komen uit de bio-industrie of zijn blind of mank. En hier mogen ze alleen nog maar genieten!  De eigenaar kent al zijn dieren bij naam, knuffelt met ze en slaapt in de Pipowagen op het terrein als een dier ziek is. Zo bijzonder!

Het ergste vond ik de plofkippen en -kalkoenen. Die beestjes behoren zo'n drie kilo te wegen en zijn vetgemest tot 20 kilogram. Hun pootjes kunnen al dat vet nauwelijks dragen. Toch triest wat wij mensen met dieren doen!

Ik vind het super dat ik met dit project mijn twee passies kan delen: mijn liefde voor boeken én beestjes. Dus volg me op Instagram als je wilt, zou ik leuk vinden!

Liefs
Carolien

donderdag 11 juni 2020

De Tuin als Therapie

Flow Magazine stuurde laatst een nieuwsbrief met de titel: de Tuin als Therapie. En toen bedacht ik inderdaad hoe waardevol het is dat je een eigen tuin hebt, in deze tijd waarin we veel thuis zijn. Mijn tuin is de afgelopen periode echt een soort therapie geweest. Of ik nu in een stoel zat met een goed boek, of op mijn knieën onkruid uit te trekken :)


Een korte rondleiding:


De rozen staan overal mooi in bloei...


En de annabellen....


Hoewel de boomhut niet meer in gebruik is als speelplek vind ik het te jammer hem af te breken...


Mijn trots: de kersenboom. Ik kreeg hem als klein boompje van een vriendin en kijk hem nu eens!




Deze oude sidetable had ik bijna weggedaan, toen ik op het idee kwam hem als oppottafel te gebruiken.


Een bescheiden moestuintje met sla, tomaten, prei en aardbeien....


(Deze moestuinkaarten won ik laatst met een give-away!)

Een heerlijke leesplek:


Het cavia-paradijs...


Natuurlijk de Pipowagen waar ik heerlijk kan rommelen!




En de kipjes... zo leuk om levend vee in de tuin te hebben, dan is er altijd leven in de brouwerij. Zeker nu we een kip hebben die sinds kort kraait... :) Geen idee dat het bestond!



Manlief maakte trouwens deze leuke picknick, uh... chikc nicktafel voor ze. Een ideetje van Pinterest! 


En wie nog meer van de tuin geniet....?


Komend weekend krijgen we weer aangename temperaturen, dus als jullie me zoeken...

Liefs,
Carolien



vrijdag 5 juni 2020

Dag lieve Tamara....

Nog maar een paar dagen geleden appte ik je. "Gaat het een beetje?" Je appte terug met een hartje, een kusje en een duimpje omhoog. Dat duimpje omhoog, dat was jij. Altijd optimistisch en vol hoop. "Maak je om mij geen zorgen, ik red me wel."


Ik ken je al een paar jaar als collega. We werkten samen aan projecten en we zochten elkaar soms ook gewoon op voor een praatje. Toen je vader ziek werd, spraken we daar veel over. Ik was immers ook mijn vader verloren. Toen werd je zelf ziek. Borstkanker. "Maak je geen zorgen, het gaat goed komen" zei je en zo was het ook. Je vocht je er doorheen en kwam gewoon naar het werk zodra het maar enigszins kon.

Vorig jaar sloeg het noodlot heel hard toe toen jouw lieve zoontje Noud ziek bleek: een hersentumor. In die ergste strijd kreeg jij te horen dat jouw borstkanker terug was met uitzaaiingen dit keer en kort daarna stierf ook je vader. Hoeveel leed kun je als mensen dragen?

Je was vanaf die tijd elke dag in mijn gedachten. We appten veel en ik kwam bij je thuis voor een kopje thee. Je kwam ook nog naar kantoor, voor de afleiding en nam dan wafeltjes voor ons mee. Heel voorzichtig stelde ik je de vraag of je behoefte had je verhaal te vertellen in ons magazine. Daar wilde je aan meewerken, al was het om andere mensen te laten zien dat er zelfs in de meest donkere periode nog lichtpuntjes zijn.

Dat interview met jou aan de keukentafel zal ik nooit meer vergeten. Ik kende het verhaal natuurlijk al. Maar om het dan nog eens te horen uit jouw mond, raakte me diep. Het was het moeilijkste artikel dat ik ooit heb moeten schrijven.

Je grootste wens was om de communie van Noud mee te maken. Artsen hadden daar een hard hoofd in, maar jij redde het. En toen kwam corona waardoor communies niet door konden gaan. Hoe extra wrang!

Met Noud lijkt het gelukkig goed te gaan, maar gisteren hebben we afscheid van jou moeten nemen. In een grote erehaag stonden we buiten de kerk. Het was ontzettend verdrietig.

Lieve Tamara, voor mij was je een held en dat zul je altijd blijven. Ik stuur jou een hartje, een kus en een duimpje omhoog. Want als ik iets van je heb geleerd is dat het wel.... 

vrijdag 29 mei 2020

Een blad maken (en een gezond recept)

Zo'n elf weken geleden, toen de stress rondom corona los barstte, kwamen mijn gebruikelijke werkzaamheden op kantoor stil te liggen. Er kwam even geen personeelsblad en geen magazine uit. Want hoe zouden we mensen moeten interviewen terwijl de wereld op slot ging? We waren die eerste periode vooral bezig met het bijwonen van crisisoverleg en het op schrift stellen van de de nieuwe regels.


(Dit lekkere recept ga ik zo meteen met jullie delen....)

Al gauw bereikten ons in die stille kantoortuin verhalen van onze collega's in het veld. Indrukwekkende verhalen over moed en hoop. Mooie initiatieven kwamen tot stand en er was een saamhorigheid als nooit te voren.

Wat nou als we eenmalig een blad zouden maken over deze bizarre tijd en hoe we als zorgorganisatie daarmee omgaan? Juist nu! We gingen aan de slag en belden met collega's, zoals fysiotherapeuten  voor beweegtips en psychologen voor advies hoe je mentaal het hoofd boven water kunt houden. Onze diëtistes vertelde niet alleen over het belang van voeding voor een goede weerstand, maar stelde speciaal ook het recept op de foto samen.

Daarnaast spraken we mensen die corona hadden doorstaan, collega's die dag en nacht hebben gewerkt en ouderen in zorgcentra die noodgedwongen moesten leren beeldbellen. In twee weken tijd lag het blad bij de drukker. Nooit eerder in zo'n korte tijd een magazine in elkaar gezet, maar het is een nummer dat ik niet snel zal vergeten.

Deze week ligt het bij 90.000 huishoudens op de mat.



En het recept op de smakelijke foto hierboven (met dank aan onze fotografe Anne Jannes) wil ik graag met jullie delen!

Wat heb je nodig? 
-200 gram kip- of kalkoenfilet of vleesvervanger kip
-2 eetlepels vloeibare bak en braad of olie
-1 grote ui
-200 gram champignons
-200 gram sperziebonen (of 4 stengels bleekselderij)
-1 blikje tomatenpuree
-4 schijven (bij voorkeur verse) ananas
-handje cashewnoten
-rijst


Bereidingswijze
Snij de kip of kalkoenfilet in blokjes of neem gesneden kip/kalkoenblokjes
Verhit de vloeibare bak en braad of olie in een pan en braad de kip/kalkoen goudbruin.
Snijd de ui in blokjes. Braad deze 1 minuutje bij de kip/kalkoen totdat de ui glazig is
Voeg de inhoud van het blikje tomatenpuree hierbij en laat dit al roerend 1-2 minuutjes meebakken 
Borstel of was de champignons en snij deze in reepjes. Voeg deze toe aan kip/kalkoen-ui mengsel en roer af en toe.

Was en schil de selderijstengels en snijd deze in kleine stukjes. Voeg deze toe bij het mengel in de pan. In plaats van selderij kunt u ook (diepvries) sperziebonen gebruiken .

Kook intussen 150 gram zilvervliesrijst en giet deze na 8 minuten af. Laat de rijst daarna nog 10 minuten staan met deksel op de pan.

Laat het kipmengsel ongeveer 15 minuten onder af en toe roeren bakken. Voeg dan een scheutje water en de in stukjes gesneden ananas toe.

Doe de rijst en het kipmengsel op een bord en strooi hier een handje ongezouten cashewnoten over

Serveer eventueel met een frisse gemengde salade.

Smakelijk!

Liefs Carolien

vrijdag 22 mei 2020

Vakantie in Limburg - toch een beetje buitenland

Waar ga jij dit jaar op vakantie? Het is een vraag die (nu nog) niet zo vaak wordt gesteld. Want waar kun je heen? Nou ja, in ieder geval in eigen land blijven. Dus het leek me leuk in deze blogpost reclame te maken voor mijn eigen provincie, en dan specifiek het Zuid-Limburgse Heuvelland.



Ik woon er zelf een half uurtje rijden vandaan, maar elke keer als ik er ben voelt het ook voor mij nog als een stukje buitenland. De uitgestrekte velden met koeien en fruitbomen en niet te vergeten de vakwerkhuisjes.... ik kijk nog steeds mijn ogen uit. 


Het Heuvelland ligt vlak bij Valkenburg/Maastricht, maar je bent ook zo in België en Duitsland. In Vaals, op het drielandenpunt, kun je in alle drie landen tegelijk zijn en via de uitzichttoren heel ver kijken.

Als je van wandelen of fietsen houdt, heb je met de heuvels een pittige uitdaging.  Hoezo Nederland vlak? Hier beslist niet! 

Door het taaltje en de zachte G waan je je ook echt even in het buitenland. En vergeet niet het Bourgondische aspect. Limburgse vlaai bij de thee en overal leuke eetgelegenheden. Bij De Zeute Aardbei kun je een knapzak huren met je lunch (zie bovenste foto!) om die op een zelf gekozen plekje te verorberen. 

Liever een picknick mand? Deze bestel je bij het Roze Bekkerieke. Ik schreef er hier al eens over. Alles heerlijk zelfgemaakt en een feestje om op te eten.


Andere leuke eetgelegenheden zijn Boscafe het Hijgend Hert: de enige berghut in Nederland, te midden van de uitgestrekte bossen in Vijlen en restaurant Jantje zag eens Pruimen hangen op de Gulpenerberg waar je niet alleen geniet van lekker eten maar ook van het mooiste uitzicht. 

Zelf kom ik graag in Epen, Slenaken en Cotessen, kleine dorpjes met leuke cafeetjes en ook kraampjes langs de weg met vers fruit of ijs. 

Oh en er is zoveel meer! Van het indrukwekkende oorlogskerkhof in Margraten tot de de Pluktuin Fien Fleur in Eyserheide. Hier kun je ook workshops volgen.


Een van mijn volgers heeft een prachtige vakantielocatie in het Heuvelland: Dromen onder de Bomen. Ik was er al een eerder op bezoek. Sinds een jaar heeft ze nu ook een tweede vakantiehuis. Deze is speciaal voor groepen: de Hemelse Hoeve
En bij zo'n naam hoort een hemels uitzicht:


En knus van binnen, voorzien van alle gemakken!


Ik ga het dan toch maar vragen: wat zijn jouw vakantieplannen deze zomer?


Liefs,
Carolien







vrijdag 15 mei 2020

Een steentje bijdragen

Voor de deur van het kantoor waar ik werk lag deze week een mooie steen. Samen Sterk stond erop. Een oudere heer die van onze organisatie thuiszorg krijgt had deze beschilderd voor alle medewerkers in de zorg. Zo ontzettend lief. Ik wist gelijk: hier moeten we iets mee.


En zo ontstond het idee om de steen als een soort estafettestokje zoveel mogelijk onder de medewerkers rond laten gaan onder de naam 'De kei in de zorg' .

Elke week gaat de steen nu naar een andere collega die ermee op de foto gaat en tegelijk drie vragen beantwoordt over deze coronatijd.

-Wat brengt deze periode jou?
-Wat ga je als eerste doen zodra het weer kan?
-Wie is jouw (zorg)held?

Ik ben nu eigenlijk wel benieuwd naar jullie antwoorden op deze drie vragen!

Wat mij betreft:
De crisis heeft me meer rust gebracht. Ik heb weinig nieuws gekocht en toch niks gemist.
Wat ik als eerste ga doen als het weer kan? Naar een rommelmarkt!
En mijn helden zijn alle mensen in de zorg. Dat was al zo, maar dat wordt nu nog duidelijker. En hoewel ik niet veel met de politiek heb ben ik wel Mark Rutte en Hugo de Jonge erg gaan waarderen. 

En nu jij!

Liefs,
Carolien


vrijdag 8 mei 2020

Beeldbellen met tachtigplussers

Al vaker probeerde ik mijn moeder van 80+ warm te maken voor een iPad. Ze kwam altijd weg met de nodige uitvluchten, maar nu we door corona nog steeds niet echt op bezoek kunnen, vond ik dat het de hoogste tijd werd. En dus regelde ik een leenexemplaar en bracht hem, samen met een uitgebreide gebruiksaanwijzing, langs.  “Neem die maar weer mee terug” zei ze resoluut bij het zien van het apparaat. Maar we weigerden.


Een dag later hadden we haar zowaar aan het skypen.  Ze verscheen in beeld, weliswaar gedeeltelijk, maar ze was er. “Ik begrijp er niets van” zei ze, terwijl ze ons op het scherm aankeek. “Wat begrijp je niet” kaatste ik de vraag terug. “Er valt namelijk niet veel te begrijpen. Dit is wat ze beeldbellen noemen. We praten met elkaar terwijl we elkaar zien.” Het was even stil. “En toch begrijp ik er niks van” bracht ze in. Gevolgd door:  “Hoe zet ik dat ding nu weer uit?”

De week erop toen we bij haar thuis waren, in het gangetje achter glas, brachten we opnieuw het onderwerp ter sprake. “Toni heeft toch ook een iPad, hoe leuk zou het zijn om haar weer te zien “ , opperde ik. Toni is haar beste vriendin die naar Engeland is verhuisd. Net als mijn moeder is ze op leeftijd, maar met een eigen Facebookpagina iets minder koppig op technologisch gebied. Dat bracht me op het idee om Toni via Messenger te beeldbellen. Binnen een paar tellen had ik haar in op het scherm. “Ben jij dat“ jubelde ze en drukte haar neus bijna tegen het scherm. “Ja, en ik ben bij mam” jubelde ik terug en draaide de camera naar de glazen deur waarachter mijn moeder zat. De twee vriendinnen begonnen enthousiast te zwaaien naar elkaar. “Ik heb dit nog nooit gedaan” zei Toni, “how lovely!”

Ik draaide het beeld terug mijn kant op om met haar te praten. Toni is behoorlijk doof dus ik moest schreeuwen om me verstaanbaar te maken. “Kan ik jullie nu ook mijn keuken  laten zien” vroeg ze toen. “Ja hoor, gewoon even erheen lopen.”

Toni stond kwiek op en liep met de iPad de keuken in. Ik weet niet wat ze ermee deed, waarschijnlijk de duim over de lens, maar het volgende moment was alles zwart. “Zie je mijn keuken” riep ze trots. Ik wilde haar niet ontmoedigen. “Ja” zei ik, wat mooi! “Laat hem mam ook eens zien “,  zei ze. Ik draaide de iPad weer om naar mijn moeder achter het glas, die er fronsend naar keek. “Vindt mam de keuken ook mooi” informeerde Toni op de achtergrond.  Mijn moeder mengde zich in het gesprek. “Ik zie helemaal niets, alleen zwart “ zei ze.  “Wat zegt mam” riep Toni weer. “Ze vindt hem heel mooi” antwoordde ik en was op dat moment blij dat ze niet goed kan horen…

Ik legde het mijn moeder later uit. Dat Toni waarschijnlijk de lens had geblokkeerd met haar duim en dat we daarom niets zagen. “Oh dus zij kan er eigenlijk ook niet zoveel van“ klonk het bijna opgelucht. “Klopt, jullie zitten op hetzelfde niveau” stelde ik haar gerust. 
“Een prima startpunt dus om het samen verder op te pakken….” 
En hoewel er met het gehoor van mijn moeder niks mis is, heeft ze die laatste zin vast en zeker niet gehoord…

vrijdag 1 mei 2020

Drie creatieve manieren om de natuur te beleven

Ik had een blogpost in mijn hoofd over alle dingen die ik mis nu in coronatijd: mijn moeder, me-time,  mijn kapster, rommelmarkten, sommige collega' s (en sommigen ook weer niet), de soep in het personeelsrestaurant.... maar toen bedacht ik me dat het beter is om te omarmen wat er wel nog allemaal is. En daarbij komt steeds ook de natuur naar voren. Afgelopen week in de meivakantie heel wat buiten vertoefd; in het bos en op de hei.



Idee 1
Maak zelf brandnetelsoep

Doe een klontje roomboter in de pan, fruit een ui hierin en een teentje knoflook. Doe dit in een ketel van 1 liter water en voeg een groentebouillonblokje toe en 2 geschilde en in stukjes gesneden aardappelen. Was nu 400 gram jonge brandnetelbladeren af in een vergiet (gebruik handschoenen!) , knijp alles goed uit tot het water weg is en snijd de bladeren in kleine stukjes. Doe ze erbij en laat alles een kwartier koken tot de aardappelen gaar zijn. maak de soep fijn met een staafmixer, breng op smaak met peper en zout en een flinke eetlepel creme fraiche. Het zag er een beetje uit als spinaziesoep (bestaat dat eigenlijk) maar hij was heel lekker!


Idee 2
Planten spotten

Bovenstaand recept komt trouwens uit de laatste Flow, net als deze natuurkaartjes. Het leek me een leuke uitdaging zoveel mogelijk soorten planten te spotten zodat ik er in deze periode ook nog iets van opsteek. Fluitenkruid was de eerste en gemakkelijkste, maar inmiddels heb ik er al heel wat meer. Ik weet nu hoe hondsdraf eruit ziet en dat biggenkruid niet hetzelfde is als een paardenbloem. En dat gele Lis alleen bij het water groeit. Ik heb er nog een paar te gaan... 


Idee 3
Zaadkaartjes maken

Ik kreeg post van dreamstuff (kijk op haar blog voor meer leuke postideetjes).  Ze stuurde me een 'uitgesteld' bosje bloemen, zo schreef ze. Een kaartje met de zaadjes erin verwerkt. Ik besloot dat ook te proberen.

Met 125 ml water, 1 eetlepel maizena en een theelepel azijn roer je een papje. Je zet dit op het vuur en even later ontstaat er een natuurlijke lijmsubstantie. Deze breng je met een kwastje aan op een papiertje. Je strooit er wat bloemzaadjes af en dekt alles af met 1 laagje servet. Voor de zekerheid sluit je af met nog een lijmlaagje. Je kunt zowel effen servetten gebruiken als met print. Leuk om te sturen in deze tijd!


Ben jij nu ook meer buiten te vinden?

Liefs
Carolien