vrijdag 29 maart 2019

Guus

Voor mijn nieuwe column in ons zorgmagazine ging ik met de 93-jarige Guus op pad! Het was weer een bijzondere ontmoeting.



Het is dinsdagmiddag en er heerst een serene rust in Café Oud Bocholtz. We zijn vooralsnog de enige gasten. Guus Herbergs (93) neemt nauwelijks de tijd zijn koffie te drinken. Hij heeft het te druk met vertellen. De afgelopen tijd heeft hij veel moeten inleveren: van zijn moestuintje tot zijn auto, maar praten kan hij gelukkig nog als de beste. Vooral over Bocholtz, zijn geliefde dorp. Hij is er geboren en getogen en kent de geschiedenis achter elke steen.

Onlangs gaf hij nog een boek uit waarin hij aan de hand van wegkruisen de geschiedenis van zijn dorp beschrijft. Zijn interesse in wegkruisen ontstond in de oorlogstijd. “We zaten ondergedoken in een kelder en de kogels vlogen ons om de oren", vertelt Gus, terwijl hij driftig met zijn armen in de lucht zwaait. "Ik zei tegen een kameraad: als we hier levend uitkomen, laat ik op deze plek een wegkruis plaatsen.” Hij neemt even pauze en kijkt naar buiten, naar de kerk waar hij als katholiek vaak kwam. “Zoals je ziet heb ik het overleefd” lacht hij.  En dat kruis kwam er. Maar dat was nog maar het begin. Guus richtte de eerste na-oorlogse buurtvereniging op en de heemkundevereniging. Er kwamen oorlogsmonumenten en de kapel in het dorp werd mede door hem gerestaureerd.
Hij was altijd bezig. Overdag bovengronds in de mijn Wilhelmina  en in zijn spaarzame vrije tijd voor zijn dorp. Hij werd erkend natuur- en vogelgids en leidde schoolklassen rond in Bocholtz. 

“Ik wil nog wel maar heb er de energie niet voor. Dat is het lastige van ouder worden”

De laatste jaren maakt Guus pas op de plaats. “Ik wil nog wel, maar heb er de energie niet meer voor, begrijp je? Dat vind ik het lastige van ouder worden.” Het boek heeft weer een sprankje van zijn oude leven naar boven gebracht. Hij ging er speciaal voor op computerles. “Iedereen in de buurt is enthousiast. ‘Wat een prachtig boek’ zeggen ze dan”.

De koffie is inmiddels koud en wordt ververst. De bijgeleverde koekjes gaan er gretig in. Zijn handen vertellen dat hij veel heeft meegemaakt. Zeven jaar geleden overleed zijn vrouw. Een half jaar lang zat hij op een stoel voor zich uit te kijken, dag in, dag uit.  Verlamd van verdriet. Twee dames zijn nu belangrijk in zijn leven. De eerste is Annemarie, zijn thuishulp. “Die komt nu al jaren. Ze maakt niet alleen schoon, maar houdt me ook in de gaten. Ik vind het heel fijn om met haar te praten.” Bij het noemen van de tweede vrouw Annie, schieten zijn ogen vol. “Zij woonde vroeger tegenover ons. Toen mijn vrouw stierf kon ik nog geen aardappel koken. Annie kookte voor mij. Nog steeds brengt ze me pannetjes en checkt elke dag even hoe het gaat.”

Van het gezin vroeger thuis is er nog maar één broer over. Zelf heeft Guus geen kinderen. Maar hij ‘vadert’ over zijn dorp en dat levert hem mooie dingen op. Zoals een koninklijke onderscheiding.

Dan passeert een stoet mensen in het zwart het raam waarvoor we zitten. “Die gaan zeker naar een koffietafel” mijmert Guus. “Wist je dat het fenomeen koffietafel ooit in Bocholtz is ontstaan? Dat wist je niet hè” glundert hij. We lopen terug naar de auto, arm in arm. Met zijn wandelstok tikt hij op de steen van de pastorie. “Uit de Romeinse tijd” zegt hij. “Maar als je daar meer over wilt weten moeten we nog maar eens een nieuwe afspraak maken…”

20 opmerkingen:

  1. Geweldig. Wat een voorrecht dat je zulke mensen mag interviewen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mensen als Guus zijn de motor van hun omgeving, zonder dat ze het zelf doorhebben. Heerlijk, dat hij zelf ook een beetje bemoederd wordt.
    Hij heeft een schatkamer aan kennis in zijn hoofd. Eigenlijk is hij een wandelende bibliotheek. Knap van dat boek, als hij overlijdt, gaat deze kennis allemaal verloren....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik was ook onder de indruk van hoeveel hij wist te vertellen. Maar goed dat hij het heeft samengevat in een boek.

      Verwijderen
  3. Wat zal jij weer een fijne middag hebben gehad!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi wat oude mensen ons leren, een schat aan ervaring en een rijkdom om naar te luisteren. Mooi! Groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
  5. weer een bijzonder mens ontmoet. Fijn dat hij mensen om zich heen heeft die een oogje in het zeil houden.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mijn schoonvader van 92 zou je ook de oren van het hoofd praten :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wederom een heerlijk gesprek en zo mooi verwoord. Het lijkt me best ingewikkeld om (zo) oud te worden.
    Fijn weekend. Groetjes Sandra

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mooi geschreven, nu mijn ouders allebei op leeftijd zijn, 84 en 85 denk ik dat ik het wel een beetje begrijp. Het is fijn dat je oud wordt, maar oud zijn valt niet altijd mee.
    Gelukkig heeft Guus zich na het overlijden van zijn vrouw, kunnen herpakken en zijn er mensen die naar hem omkijken. Dat is goed om te lezen. Groet en dankjewel voor je verhaal, Anita

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja het is vaak dubbel.De meeste mensen willen wel heel oud worden, maar tegelijk lever je ook steeds meer in. Gelukkig was hij wel nog positief!

      Verwijderen
  9. Mooi geschreven. En wat fijn dat er om gekeken word naar Guus.

    Ik was vorig jaar in Bochholtz, met de miljoenentrein.... de naam van het stadje kwam mij al bekend voor.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat mooi dat hij ook nog een boek schreef.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een prachtige ontmoeting Carolien en zo mooi beschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een mooi mens,.En wat mooi dat zo iemand, met de tijd mee is gegroeid.
    Ik werk zelf als thuishulp, en vindt het ook nog altijd speciaal dat je de laatste periode van iemands leven mee mag beleven. En heb ook vaak naar jaren elke week bij iemand gewerkt te hebben, een speciale band opgebouwd.En zie soms bij
    afscheids ceremonie, pas foto's van vroegere leven.Toen ze nog midden in het leven stonden, en vitaal waren.Vindt dat altijd heel bijzonder, want ik ken de verhalen vaak wel, maar krijg op dat moment de beelden erbij.....♥ Lucette

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat leuk, ik kreeg de tip voor mijn column ook van zijn thuishulp. Hij zegt ook in het verhaal hoe belangrijk zij voor hem is. Vaak is dat de enige persoon die ze in een week zien!

      Verwijderen
  13. Wat mooi geschreven weer.....prachtig ...bijzonder hoor...fijn dat je dit mag doen....liefs Ria 💕

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat vertel je toch mooi over die ontmoetingen. Heerlijke man lijkt het me.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Hallo, mijn naam is Hailey Mary Ik kom uit Den Haag maar verhuis met mijn man naar Waterton Lakes National Park Canada. De woorden kunnen niet verklaren hoe opgewonden ik ben voor het herstel van mijn gebroken huwelijk en nu is mijn man volledig terug nadat hij mij en onze kinderen heeft verlaten voor een andere vrouw. We zijn zeven jaar getrouwd en tijdens ons huwelijk hebben we een serie gevechten gehad die ons hielden totdat hij eindelijk met mij en onze kinderen vertrok en naar Australië verhuisde om bij een andere vrouw te zijn. hij blokkeerde alle communicatie, hij maakte ze ongeldig. Ik leerde dat mijn leven voorbij was en mijn kinderen leerden dat ze hun vader nooit meer zouden zien. Ik probeerde alleen voor mijn kinderen sterk te zijn, maar ik kon de pijnen die mijn hart kwelden niet beheersen, ik werd verteerd door verdriet en pijn omdat ik echt van hem hield. Elke dag en nacht denk ik aan hem en ik zou altijd willen dat hij met me terugkwam, ik werd letterlijk gek en had een goddelijke interventie nodig, dus vertelde ik al mijn problemen aan een vriend van mij die eens soortgelijke uitdagingen in haar had huwelijksleven. Ze verwees me naar een zeer krachtige man naam DrIgbinovia. Ze zei dat hij de enige reden was voor het geluk dat ze tot nu toe genoot. Drigbinovia kan helpen, verbroken relaties zei ze dat ik hem moest proberen. Ik nam contact met hem op via zijn e-mail: doctorigbinovia93@gmail.com en hij gaf me instructies over wat te doen en dat deed ik ook, daarna deed hij een liefdesbetovering voor mij. Tot mijn grote verbazing, na drie weken, belde mijn man me en vertelde me dat hij ons net zo veel miste als de kinderen, ik was zo verrast, mijn hart was vervuld van vreugde en opwinding en ik begon mijn tranen te verduisteren. Hij verontschuldigde zich voor zijn fout en verontschuldigde zich voor de pijn die hij me en de kinderen had aangedaan. Zo kwam hij met veel liefde en vreugde bij ons terug en vanaf die dag was ons huwelijk nu sterker dan voorheen. Dankzij Drigbinovia is hij een zeer krachtige man, dus besloot ik mijn verhaal te delen omwille van die vrouwen en mannen die hebben meegemaakt wat er is gebeurd. Ik wil dat je weet dat er een oplossing is. Drigbinovia is de oplossing, een echte en krachtige tovenaar die bad omdat hij lang leefde om vrouwen en kinderen te helpen in tijden van pijn. En het heeft ook spreuken voor het genezen van hiv, kanker, enz. Of WhatsApp hem via 2348144480786 GOED GELUK,

    BeantwoordenVerwijderen

Lief dat je een berichtje achterlaat!