107 jaar

"Die laatste 7 jaren hadden voor mij niet zo gehoeven." Ze spreekt de woorden zachtjes uit, terwijl ze me een lieve glimlach schenkt. "Eigenlijk zou iedereen gewoon 100 jaar moeten worden, en dan moet het klaar zijn." 

Voor een interview was ik afgelopen week op bezoek bij een 107-jarige dame. Met die meer dan respectabele leeftijd is ze de oudste inwoonster van Limburg. Niet alleen woont ze nog zelfstandig; ze ziet er ook nog eens uit om door een ringetje te halen. De hersens doen het nog prima, alleen haar gehoor en haar benen willen niet meer zo. Pas sinds kort heeft ze een rollator, maar daar schaamt ze zich nog voor. "Als ik buiten een bekende zie, dan draai ik me snel om" vertelt ze lachend.  

De krant had eerder ook al gebeld met de vraag om haar te interviewen, maar voor haar hoeft die poespas niet zo. Voor ons lifestyle blad wil ze wél haar verhaal vertellen. Maar eigenlijk alleen maar omdat haar Oekraïense verzorgende er steeds op aan drong. "Ze is zo'n schat. Als ik haar niet had, zou ik niet zelfstandig thuis kunnen wonen" vertelt ze. "In de oorlog boden we onderdak aan iemand uit Oekraïne en nu word ik verzorgd door een dame uit dat land. Dat kan toch geen toeval zijn."

Wie goed doet, goed ontmoet. Dat is een beetje hoe ze dit ziet. Met veel liefde praat ze over de mensen om haar heen. De verzorgende dus, maar ook haar dochters van 77 en 87. Haar kleinzonen zijn inmiddels ook al met pensioen en haar achterkleinkind is onlangs vader geworden. Vijf generaties dus.

Wat is uw geheim vraag ik? "Hard werken, niet roken en af en toe lekker vet eten. Veel boter in de pan of een glaasje pure slagroom. Dat heb ik gisteren nog genomen."

Dat ze sterk is, blijkt wel uit het feit dat ze afgelopen najaar nog een nieuwe heup heeft gekregen. "Ik had steeds maar pijn en de arts zei: op uw leeftijd ga ik niet meer opereren. Waarop ik zei: waar bent u dan bang voor, dat ik doodga? Ik moet toch een keer doodgaan, dus dan liever in een operatie. Met pijn leven vond ik geen optie."

De operatie kwam er, en toen ze bijkwam stond een rij met artsen en verpleegkundigen voor haar te klappen. Revalideren kon ze in een zorginstelling in de buurt. Na een maand had ze het daar gezien en keerde ze terug naar huis. "Wat moet ik zo'n hele dagen tussen al die oude mensen?" 

Eigengereid is ze wel een beetje, maar op een mooie manier. "Ik ben mijn hele leven zelfstandig geweest. Toen ik op mijn zestigste met zware boodschappen liep te sjouwen, dacht ik: ik ga alsnog mijn rijbewijs halen. Mijn man verklaarde me voor gek." Maar ze slaagde en van haar 60e tot haar 100e heeft ze nog overal naartoe gereden. "Toen ik een keer een vrachtwagen inhaalde en met 130 over de snelweg reed, dacht ik: ik ga het toch maar inleveren. Het is mooi geweest."

Door haar hoge leeftijd heeft ze al veel mensen zien wegvallen. Haar man, maar ook al drie zonen. "Dat blijft het grootste gemis. Maar ja, je moet door he? Dit lichaam blijft het gewoon maar doen..."  

Op social media wil ze liever niet. Dus de prachtige foto die we van haar hebben gemaakt kan ik helaas niet delen. Maar dat ze mooi is, is een ding dat zeker is. Van binnen én buiten...